To bitch or not to bitch?

Κάθε φορά που δίνεις κάτι σε μία σχέση (και αναφέρομαι στην σχέση ως τη γενικότερη σημασία της λέξης, δηλαδή το άυλο κάτι που ενώνει δύο ανθρώπους συνήθως με οποιοδήποτε τρόπο όπως φιλία, αγάπη, έρωτας κτλ) τελικά αυτό που παίρνεις ως αντάλλαγμα είναι αντιστρόφως ανάλογο αυτού που έδωσες. Αν δώσεις κάτι σε μία σχέση τόσο λιγότερα πρέπει να περιμένεις να πάρεις. Και ειδικά όταν αναγόμαστε στις σχέσεις που έχουν να κάνουν περισσότερο με τα θέματα αγάπης ή ακόμα και απλής σωματικής επαφής.

Εκεί το πράγμα πλέον και από όση πείρα μπορώ να έχω στην ηλικία την οποία έχω, σου δείχνει σαφώς το ότι το να φερθείς καλά τελικά όχι μόνο δεν πρόκειται να σε ανταμείψει ανάλογα αλλά συνήθως θα σε πληγώσει διπλά, αφού ούτε θα πάρεις το αντίστοιχο και θα πάει χαμένο αυτό που δίνεις. Και έτσι τελικά καταλήγουμε ακόμα και αυτοί οι λίγοι που πλέον έχουμε μέσα από την καρδιά μας κάποιες άλλες αρχές από αυτές που κατά κύριο λόγο κυριαρχούν στην συντριπτική πλειοψηφία του σημερινού κόσμου να κάνουμε πράγματα τα οποία είναι αντίθετα της συναισθηματικής μας αντίληψη. Απλά οι γύρω μας τελικά μας αναγκάζουν να τα δεχτούμε ως την λογική μας αντίληψη.

Είναι λοιπόν τελικά κάποιοι άνθρωποι που έχουν βαλθεί μάλλον να κάνουν ακόμα και αυτούς τους τελευταίους που "νιώθουν" να γίνουν και αυτοί ένα κομμάτι από τον κοινό υπόλοιπο κόσμο, κοινώς να γίνουν καθίκια...

Και έτσι έρχομαι τελικά και στην απορία που πραγματικά θέλω να εκφράσω και θέλω να λάβω μερικές απαντήσεις ακόμα και αν το post αυτό πείραξε η θεωρήθηκε εγωιστικό / αλαζονικό, η οποία είναι η εξής:
Να γίνεις καθίκι ή να μη γίνεις? Και όπως το έθεσα και στα αγγλικά: To bitch or not to bitch? Ιδού η απορία...

Χαρά VS Έμπνευση (ή όπως το ονομάσετε...)

Τις τελευταίες μέρες έκανα δύο διαπιστώσεις... Η μία είναι επακόλουθη της άλλης... Τις τελευταίες μέρες είμαι συνεχώς σχεδόν, πολύ χαρούμενος... Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην έχω έμπνευση να γράψω... Τελικά μόνο καταθλιπτικά μπορώ να γράφω? Τι να πω.. Δεν ξέρω... Απλά δεν ξέρω τι να γράψω...

Να μείνω να κοιτάω το χιόνι?

Η χιονόπτωση συνεχίζει, σχολείο δεν έχουμε... Και το τοπίο έξω σε συνδυασμό με τις μουσικές που ακούς σε προκαλούν να μείνεις ξύπνιος για άλλο ένα βράδυ... Να μην πας για ύπνο. Να κάτσεις να κοιτάς έξω απ' την κλειστή τζαμαρία σου τους δρόμους, τα σπίτια, τα δέντρα και γενικά τα πάντα να χιονίζονται... Όμως τι να κάνεις? Χτες κοιμήθηκες μετά από την ώρα που κανονικά χαράζει! Να ξανακάνεις το ίδιο για άλλη μια μέρα? Άλλωστε πόσες φορές στην ζωή σου είχες η θα έχεις την ευκαιρία να ζήσεις βράδια με τέτοια υπεροχή θέα και όλο το feeling που αυτή δημιουργεί... Προσπαθείς να τα ζυγίσεις. Είσαι λογικός άνθρωπος. Όμως να... Η ίδια δύναμη που σε έκανε χτες να μην υπάρχει περίπτωση να κοιμηθείς σήμερα ίσως να μην είναι τόσο δυνατή, σπρώχνοντας σε προς το κρεβάτι σου... Και όμως είναι τόσο υπέροχα, ή μάλλον, τόσο σπάνια υπέροχα έξω... Πότε θα ξανάχεις τέτοια ευκαιρία... Άλλωστε ας μην ξεχνάμε... Να ζεις κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία της ζωής σου...

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!! Τι να κάνω?

The image is mine.

Η άποψη και το μαύρο χρώμα.

(Εάν δεν μπορείτε να διαβάσετε
επιλέξετε το κείμενο.)

Σήμερα είχα μία μικρή χαζή κουβέντα της τάξεως του ενός λεπτού, η οποία όμως με έβαλε σε σκέψεις ώρα μετά. Μιλούσα με μία κοπέλα που φορούσε ένα καρό παντελόνι που δεν μου άρεσε και της το είπα.

Την ερώτηση την έκανα ως εξής: "Μα καλά πως σας αρέσουν?" Η απάντηση που μου έδωσε πολύ απλά η κοπέλα ήταν και αυτό που με έκανε να σκέφτομαι. Μου λέει "Εσένα γιατί σου αρέσουν και φοράς μαύρα?"... Προσπάθησα στιγμιαία να της απαντήσω αλλά δεν έβρισκα κάποιο επιχείρημα ακόμη και αν έχει τύχει να έχω διαβάσει για χρωματοθεραπεία και όλα αυτά. Εκείνη την στιγμή φάνταζαν άκυρα αυτά που θα μπορούσα να πω. Το μαύρο είναι απορροφητικό χρώμα και είμαι έφηβος και μπλα μπλα... Σιγά σιγά με την ώρα μου ερχόντουσαν διάφορες απαντήσεις στο μυαλό αλλά καμία τόσο καλή ώστε να πείσει και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Όχι ότι δεν τα έχω ξανασκεφτεί όλα αυτά. Όχι ότι δεν ξέρω το τι μου αρέσει και πως και πόσο... Και ξέρω ότι δεν βασίζεται ούτε σε μόδα ούτε τίποτα άλλο. Μήπως είναι ότι πολλοί μου έχουν πει πως το συγκεκριμένο χρώμα είναι αυτό που μου πηγαίνει?

Δεν την έλυσα και μάλλον δεν θα την λύσω σύντομα αυτήν μου την απορία... Είναι περίεργο το πως κάνουμε κάποιες επιλογές στην ζωή μας χωρίς ούτε οι ίδιοι να ξέρουμε τα κριτήρια μας...

Rolling Stones - Paint it black

I see a red door and I want it painted black
No colors anymore I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
I see a line of cars and theyre all painted black
With flowers and my love both never to come back
I see people turn their heads and quickly look away
Like a new born baby it just happens evry day
I look inside myself and see my heart is black
I see my red door and it has been painted black
Maybe then Ill fade away and not have to face the facts
Its not easy facin up when your whole world is black

No more will my green sea go turn a deeper blue
I could not foresee this thing happening to you
If I look hard enough into the settin sun
My love will laugh with me before the mornin comes

I see a red door and I want it painted black
No colors anymore I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
Hmm, hmm, hmm,...
I wanna see it painted, painted black
Black as night, black as coal
I wanna see the sun blotted out from the sky
I wanna see it painted, painted, painted, painted black
Yeah!

The images are from deviantart.

Λύπη ή χαρά?

Τις προάλλες είχε τα γενέθλιά της μία ψυχή που πολύ αγαπάω.

Που πολύ αγαπάς αλλά δυστυχώς πλέον έχεις να δεις από κοντά μισό χρόνο. Λοιπόν αποφάσισες να της κάνεις δώρο κάτι πολύ ασήμαντο μεν αλλά εσύ το είχες από τότε (...) στο μυαλό σου και άμα μπει κάτι στο μυαλό σου...

Έτσι παρότι το ίδιο το άτομο δεν δέχτηκε να σε δει για δικούς του λόγους (ε ρε, κάτι κολλήματα που έχει ο κόσμος) μπήκες στην διαδικασία του να επισκεφτείς πολύ συγκεκριμένα μέρη που είχες πολύ καιρό να δεις. Σε συμφωνία και με την κατάλληλη μουσική που πρέπει να ομολογήσεις πως μάλλον επίτηδες είχες βάλει, νοσταλγία και εικόνες από το παρελθόν πλημμύρισαν τα δωμάτια των σκέψεων σου.

Μέσα στο λεωφορείο που πάει εκεί που δεν πήγαινες και για πολλούς άλλους, περνώντας από μέρη με την μυρωδιά της πεθυμιάς και των κρυμμένων αναμνήσεων... Πόσο άδικα χάθηκαν κάποια πράγματα...

Έκανες την δουλειά που έπρεπε -άφησες το "δώρο" κάπου ώστε να το έβρισκε το άτομο που ήθελες- και αφού έκοψες και μία βόλτα να θυμηθείς τα παλιά γνώριμα τοπία της περιοχής πήρες το λεωφορείο να γυρίσεις. Καλά πήγαινε μέχρι στιγμής.

Στο λεωφορείο όμως, ήσυχος, καθιστός, με την μουσική που προανέφερα, οι σκέψεις άρχισαν να τρέχουν, να πυκνώνουν και να στροβιλίζονται με ταχύτητα και να ξυπνάνε τις αναμνήσεις. Με περίεργο τρόπο. Δεν ήταν πια σε ακριβώς πρώτο πρόσωπο. Ήταν τόσο μακρυά... Και όμως... Τόσο κοντά. Μέσα σου. Δικές σου. Το παρελθόν σου. Αυτά που ΕΣΥ είχες ζήσει. Και όμως. Εσύ? Αυτά? Τόσο ωραία πράγματα. Και κάποια άσχημα. Αλλά τόσα ωραία...


Ευτυχώς σχεδόν μόνος μέσα στο λεωφορείο για άλλη μία φορά γηρμένος στο παράθυρο δακρύζεις... Η ειρωνεία είναι ότι δεν ξέρεις για ποιο λόγο. Ή μάλλον δεν μπορείς να αποφασίσεις μεταξύ του αν είναι δάκρυα χαράς για αυτά τα τόσο ωραία που είχες προλάβει να ζήσεις και είχες (αν και βαθιά) κάπου μέσα σου τώρα ή αν ήταν δάκρυα λύπης για το ότι τα έχασες αυτά και το πως τα έχασες... Πραγματικά δεν ξέρεις ούτε ο ίδιος.


Βγαίνεις απ' το λεωφορείο και ανηφορίζεις με τα πόδια προς το σπίτι. Παίζει ένα από τα τραγούδια αυτά με την μεγαλύτερη ικανότητα για δημιουργία αυτών των συναισθημάτων. Δακρύζεις για άλλη μία φόρα και κόβεις το βήμα σου για να τελειώσει το τραγούδι πριν μπεις στο σπίτι σου. Προτιμάς να το ακούσεις έξω στο κρύο. Μόνος. Δακρύζοντας.

Μετά κλείνεις την μουσική, επιταχύνεις το βήμα και φτάνεις στο σπίτι. Μπαίνεις, μιλάς, κάθεσαι στο pc, κάνεις διάφορα. Και ούτε ίχνος από πριν. Η κρίση πέρασε. Όχι δεν έγινε επίτηδες.

Αλλά σου έμεινε η απορία. Τελικά ήταν λύπη ή χαρά?

Κι έτσι να βρέθηκα εδώ στα δικά σου τα μέρη

Μα κι εσύ έχεις φύγει κι η πληγή μου ανοίγει

Μάγισσα

μ’ ολοσκότεινα μάτια

Η ζωή

μου η άδεια μ’ ολοσκότεινα μάτια

Μάγισσα

πριν χαθείς θα σ’ αγγίξω

Και τον Μερφι θα ρίξω

The images are from Deviantart.
The animation is made by me with photos of me.