Μια κουρτίνα να ανεμίζει...

Ήχοι μουσικής... Σκέψεις... Μια κουρτίνα να ανεμίζει στο απαλό καλοκαιρινό αεράκι, όπως αυτό μπαίνει από την τέντα ανοιχτή μπαλκονόπορτα, και να κάνει βόλτες μέσα στο δωμάτιο... 

Ταξίδι περίπου δυο χρόνια πίσω. Πόσο καλά ήταν τα πράγματα τότε... Η μυρωδιά της ανάμνησης αυτής μπορεί να μην είναι τόσο έντονη αλλά ενώ τόσο κοντά είναι ακόμα τόσο μακρυά και τα πράγματα είναι πλέον τόσο χειρότερα...





Το τραγούδι αν και άσχετο με το υπόλοιπο blog είναι σχετικό με εκείνο το καλοκαίρι, γι αυτό και η παρουσία του...

Βρώμικος κόσμος

Για άλλη μία φορά μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα έγιναν τόσες εναλλαγές της διπρόσωπης αυτής πραγματικότητας που πλέον δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι...


Πράγματα τόσο όμορφα και πράγματα τόσο αηδιαστικά που να θες να βγάλεις το δέρμα μήπως και απαρνηθείς την ανθρώπινη ιδιότητά σου...


Γιατί να είναι τόσο άσχημος αυτός ο κόσμος εκεί έξω μερικές φορές? Γιατί οι άνθρωποι στην συντριπτική πλειοψηφία τους να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν και σχέσεις αγάπης και να έχουν αναγάγει τα πάντα σε σχέσεις ποσότητας?


Και γιατί δηλαδή έχουν καταφέρει ακόμα και εσένα, ποιον (!?), εσένα που πάντα προσπαθούσες να απέχεις από τον κόσμο αυτόν, να γίνεσαι μέρα με την μέρα κάτι όλο και πιο κοντά σε αυτήν τους την πραγματικότητα...


Να χάνεις τον εαυτό σου μέσα στην ίδια σου την ζωή και να ξεχνάς ποιος πραγματικά είσαι... Ποιος είσαι όχι όσο αναφορά την ταυτότητα με τα στοιχεία αλλά την ταυτότητα με τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές, τις αρχές, τις αξίες...


Και έτσι απλά ελπίζεις για μία ακόμη φορά ότι θα φτάσει εκείνη η στιγμή που και εσύ στα όνειρά σου θα βλέπεις αυτά που θέλεις...

Σ' ένα όνειρο - Kingeorge / Υπόνοια

Όταν κλείνουν τα φώτα, η ψυχή σου κουρνιάζει
και στο σκοτάδι χορεύει με τις λέξεις
ο ήχος των δεικτών την ύπαρξη σου βιάζει
και συ θέλεις να τρέξεις
τότε εμφανίζονται μονοπάτια...

Στο μονοπάτι αρχικά εμφανίστηκε μια μάγισσα,
αόριστα ψιθύρισε πως άργησα,
ότι ο δρόμος των σκιών θα 'ναι μακρύς και γλυκός
και πως κάπου κάπου θα δακρύζει ο ουρανός.
Λίγο βιάστηκα για να βρεθώ σ' ένα ξέφωτο
να δω μια μάχη ένα βράδυ αξημέρωτο
Είδα κάποιον να υψώνει ένα σπαθί μπροστά μου
και, ρίχνοντας το, να ψελλίζει τ' όνομά μου.
Θυμήθηκα πολλά και δάκρυσα ασυναίσθητα,
κατάλαβα πως έπρεπε να φύγω και συνέχισα.
Στο διάβα μου αντίκρισα κρίνα λευκά,
προάγγελοι θανάτου στοιχισμένοι σε σειρά
και μια νεράιδα να λέει για μια ατέλειωτη έξη
που μου άφησε στα χείλη μια παράξενη γεύση.
Είδα προδότες σε κελιά, σε κατάσταση σήψης,
με λουκέτα φτιαγμένα από ενδόμυχες τύψεις.
Χάθηκαν. Και προχώρησα πιο πέρα,
ένας μάγος με φίλεψε μια γυάλινη σφαίρα
Τα μάτια του έχυσαν δυο σταγόνες δάκρυα γνώριμες,
αλήτρες ανάσες από στιγμές πιο απόμερες.
Πήρα χρώματα και στα κέρναγα παντού
με το χρώμα της φωτιάς στο χρώμα του δειλινού
και με θυμάμαι να λέω πριν το σκοτάδι με βρει
'Θέλω Απόψε Να Αγγίξω Την Ουράνια Σιωπή'


Σ' ένα όνειρο θα ζήσω τώρα πια
αφού ο κόσμος μου δεν σας βολεύει
εκεί που ακόμα υπάρχουν ξωτικά
κι ο άγγελος μου κάπου κάπου ζωντανεύει
Σ' ένα όνειρο θα φύγω, θα χαθώ
κι όταν για μένα θα μιλάτε θα σωπαίνω,
θα σας κοιτάω από μακριά και θα γελώ
και ευτυχισμένος κάθε βράδυ θα πεθαίνω


Κι όμως με βρήκε το σκοτάδι, όρθιο ακόμα
να 'μαι μόνος, στης πανσέληνου το χρώμα.
Κάθε βήμα μου έμοιαζε πιο σκοτεινό
και στο βάθος θαρρώ αίμα έσταζε απ' τον ουρανό.
Σαν παραμύθι ευχήθηκα να περάσει η ζωή μου
κι ιστορίες διάβαζα, να δω ποια μου ταιριάζει.
Σε πριγκίπισσα που κοιμόταν έδωσα το φιλί μου
κι όταν ξύπνησε άρχισε να ουρλιάζει.
Έσκυψα κεφάλι ίσως δάκρυσα πιο πέρα
στα μέρη που ποτέ δεν ξημέρωσε η μέρα
γιατί μαύρα δαιμόνια έκρυβαν τον ήλιο
ενώ ο χρόνος εξορίστηκε απ' της νιότης το βασίλειο.
Εκεί στολίζονται τα δάση μόνο από ιτιές
που απ' τη γέννηση τους έχουν έτοιμες θηλιές
πλεγμένες από ψέματα και όρκους πατημένους
κι οι μανδραγόρες χορεύουν κάτω από τους κρεμασμένους.
Κυνήγι μαγισσών γι' αθάνατα ξόρκια.
Με πλησίασε μια κι είπε τα παρακάτω λόγια.
Κρύβω μέσα μου, λέει, μια άπ' τις προφητείες :
Όπου δω ανατολή εκεί θα χρίζονται μεσσίες.
Σκέψεις βγαλμένες απ' της ψυχής μου τα υπόγεια,
μ' ένα μικρόφωνο θα βαφτιστούν υπόνοια
κι αύριο θα με βρει του ήλιου το γέρμα
μ' ένα βέλος στη καρδιά, αντί στη φτέρνα.
Άξαφνα χάθηκαν όλα, με την πρώτη ακτίνα από το φως
κι ο ουρανός μοιάζει τόσο μελαγχολικός.
Ας ήτανε το παραμύθι να μην τελείωνε νωρίτερα,
τα όνειρα που πεθαίνω για μένα είναι τα καλύτερα.



Σ' ένα όνειρο θα ζήσω τώρα πια
αφού ο κόσμος μου δεν σας βολεύει
εκεί που ακόμα υπάρχουν ξωτικά
κι ο άγγελος μου κάπου κάπου ζωντανεύει
Σ' ένα όνειρο θα φύγω, θα χαθώ
κι όταν για μένα θα μιλάτε θα σωπαίνω,
θα σας κοιτάω από μακριά και θα γελώ
και ευτυχισμένος κάθε βράδυ θα πεθαίνω



The images are from devianart.

When I said two sugars, actually I meant three...

Υπάρχουν κάτι φράσεις, κάποιοι στίχοι, τόσο μικροί, τόσο trivial, τόσο χαζοί που και όμως μπορούν να έχουν βάθος που όμοιό τους μόνο κείμενα ολόκληρα, πλατιά να κατάφερναν να φτάσουν... "I wish that you knew when I said two sugars, actually I meant three"... Είναι ένας τόσο χαζούλικος στίχος. Και όμως να που πάντα όταν τον άκουγα κάτι με άγγιζε απ' αυτόν.


Δεν είναι θέμα ζάχαρης ή του πως πίνει ο καθένας τον καφέ του. Είναι αυτή η αίσθηση να ξέρεις τον άλλο ακόμα και σε αυτές τις τόσο μικρές αλλά τόσο ζωντανές και καθημερινές αλήθειες της ζωής που ουσιαστικά συντελούν κατά το περισσότερο την ίδια την ζωή μας. Να ζεις δηλαδή τον άλλο...


Ευχαριστώ τον άνθρωπο που μου έστειλε κάποτε αυτό το τραγούδι που και ας μην το ξέρει μου έχει αφήσει διάφορα πράγματα. Και σίγουρα ένα πολύ γλυκό τραγούδι για να θυμάμαι.

Αφιερωμένο λοιπόν στην Φωτεινούλα που κάποτε μου το είχε στείλει εκείνη...



Υγ.: Ναι όσο περίεργο και αν φαίνεται δεν περνάνε όλα τα πράγματα έτσι στην ζωή μας. Κάθε τι αφήνει κάτι πίσω του και κάποια μάλιστα μπορεί να αφήσουν πολλά ακόμα και αν δεν το δείξουμε...

Ένα τραγούδι μπορεί να είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που μπορεί να κάνει κάποιος. Γιατί χρειάζεται ουσία, φαιά ουσία για να κάνεις ένα τέτοιο δώρο...

Πάντα ν' ακούτε με τα μάτια στα μάτια των άλλων... Αυτά θα σας πουν...

Kate Nash - Nicest Thing

All I know is that you're so nice,
You're the nicest thing I've seen.
I wish that we could give it a go,
See if we could be something.

I wish I was your favourite girl,
I wish you thought I was the reason you are in the world.
I wish my smile was your favourite kind of smile,
I wish the way that I dressed was your favourite kind of style.

I wish you couldn't figure me out,
But you always wanna know what I was about.
I wish you'd hold my hand when I was upset,
I wish you'd never forget the look on my face when we first met.

I wish you had a favourite beauty spot that you loved secretly,
'Cos it was on a hidden bit that nobody else could see.
Basically, I wish that you loved me,
I wish that you needed me,
I wish that you knew when I said two sugars, actually I meant three.

I wish that without me your heart would break,
Yea, I wish that without me you'd be spending the rest of your nights awake.
I wish that without me you couldn't eat,
Yea, I wish I was the last thing on your mind before you went to sleep.

Look,
All i know is that you're the nicest thing I've ever seen
And I wish we could see if we could be something
Yea, I wish we could see if we could be something

Το τζάμι...

Εγώ ένα πράγμα...

Γύρισα και κοίταξα το τζάμι. Έβλεπα το καθρέφτισμά μου... Έβλεπα και πάλι εμένα. Ήταν αρκετό.

Όσο αντέχει η καρδιά μου ρε που*****ς θα είμαι καλός. Και θα μαζεύω μετά δυνάμεις για να ξαναγίνομαι. Πάντα. Καλός. Πάντα. Αυτό είμαι. Αυτό θα είμαι. Κι ας μείνω και ο μόνος...

Το αντάλλαγμα είναι να παίρνεις αντί για καλή χρονιά ένα υπέροχο... "Καντίλι"... Αλλά δεν πειράζει.

Καλή χρονιά σε όλους εκεί έξω. Μακάρι η νέα χρονιά να γεμίσει τον βρώμικο αυτό κόσμο με καθαρά χαμόγελα. Χαμόγελα ζεστά όσο μία αγκαλιά. Να έχουμε όλη υγεία να γκρινιάζουμε και να περνάμε καλά.

Όμορφη ασυναρτησία...

Ζωή... Ιπτάμενες εικόνες... Στιγμές... Άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν και άνθρωποι που έρχονται για να φύγουν...


Πόνος. Τόσος πόνος. Καθένας από μας κρύβει μια προσωπική τραγωδία μέσα του.


Και όμως τόσο όμορφη. Μας τυλίγει μέσα σε μια γκρι πολύχρωμη ομορφιά...


Πόσο εύκολο να χάσεις το νόημά της... Απέχεις ένα εκατοστό και έπεσες στο γκρεμό. Και ο πάτος είναι μακρινός...


Και πόσο μικρό αυτό που θα σου ξαναδώσει το νόημα που έχασες.


Επιλογές. Το φιτίλι μιας ατομικής βόμβας.

Έρωτας...Ένα γλυκό ξύπνημα... Το χαμόγελο εκείνο που αν και δεν είναι δικό σου σε κάνει τόσο χαρούμενο... Στιγμές...

Μια γλυκιά αγκαλιά, ο ήχος της ανάσας κάτω από το πάπλωμα, η υφή δύο χεριών... Το βάθος από ένα βλέμμα. Θάνατος και ανάσταση.

Όμορφη ασυναρτησία...

Λέξεις ζωές...

Διαβάζοντας το ωραιότερο μάλλον μήνυμα που έχω διαβάσει ποτέ στην ζωή μου, μου είπε ο πιο γλυκός μου λόγος για να υπάρχω να ακούσω ένα τραγούδι του Θηβαίου...

Το τραγούδι το έχω στο pc μου αλλά αυτό (το pc) ήταν κλειστό και έτσι αποφάσισα να το ακούσω από το youtube από το laptop που ήταν ήδη ανοιχτό γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την ωραία κατάσταση που με είχε βάλει αυτό το μήνυμα στο να αναλώνομαι ανοίγοντας pc κ.τ.λ..

Ανοίγω λοιπόν τον browser μου, πληκτρολογώ το όνομα του καλλιτέχνη και το τραγούδι και μπαίνω στο youtube να το ακούσω... Το ακούω και διαβάζω στο πλάι τους στίχους καθώς αυτοί τρέχουν... Αφού τελείωσε λοιπόν με την απληστία που με διακατέχει ήθελα να το ξανακούσω. Έτσι πατάω να ξαναπαίξει.

Την δεύτερη φορά όμως τα μάτια μου αντί να πάνε στους στίχους, κόλλησαν επίμονα να διαβάζουν τις απαντήσεις των διαφόρων που είχαν δει το clip... Αφιερώσεις, διαπιστώσεις, μονόλογοι, διάλογοι, αναμνήσεις, παράπονα, παραλογισμοί και συλλογισμοί... Όλα γύρω από αυτό το τραγούδι... Και κατά την συντριπτική πλειοψηφία για αγάπες παλιές, για αγάπες που κάποιος τις χάλασε, για αγάπες μονόπλευρες, για σχέσεις που τελείωσαν αλλά ποτέ δεν τελειώνουν, για αγάπες δυνατές που ενώνουν ακόμα δυο ανθρώπους και τόσα άλλα...

Μερικές κακογραμμένες λέξεις συνήθως το κάθε σχόλιο. Και όμως περιέχει μέσα του όλα αυτά που ήταν κάποτε ή είναι ακόμα τα συναισθήματα του συντάκτη του... Κάθε σχόλιο και μία μικρή ιδιωτική ιστορία... Κάθε σχόλιο και ένα κομμάτι ζωής ενός τελείως αγνώστου... Μερικές λέξεις, ολόκληρες ζωές...

Χρήστος Θηβαίος - Αγάπη

Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ' αγάπησα!
πόσο πολύ σ' αγάπησα!
ποτέ δε θα το μάθεις...

Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή,
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης,
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά.

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις!

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις.
κι αν δεν προσμένεις να με δεις,
Κι εγώ πως θα ξανάρθεις...
Εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή...
Αιώνια θα το τραγουδώ,
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις,
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή!

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις!

Image is from DeviantArt.

Το μεγαλείο της αγριεμένης φύσης.

Η ώρα τρεις περασμένες το βράδυ... Ένα κανονικό βράδυ με αέρα...

Πιάνεις το μαλλί με λαστιχάκι πίσω, βάζεις πρόχειρα ρούχα, κρύβεις βαθιά μέσα στις τσέπες σου οτιδήποτε ηλεκτρονικό, παίρνεις το mp3 σου, βάζεις και τα γάντια του ποδηλάτου και βγαίνεις ήσυχα από το σπίτι όπου όλοι κοιμούνται... Κατεβαίνοντας θα πάρεις το ποδηλατάκι σου και θα "πετάξεις" προς την κατεύθυνση της θάλασσας...

Ο αέρας που έχει σήμερα είναι αρκετός ώστε στην κατάλληλη μεριά τα κύματα να είναι τόσο μεγάλα ώστε να φτάνουν μέχρι και 50 μέτρα μακρυά... Η θάλασσα σκούρα και αγριεμένη κάτω από τον καλοκαιρινό έναστρο ουρανό τονίζει το σκούρο μπλε της με τις άσπρες αιχμές των κυμάτων της που αναβλύζουν εδώ κι εκεί...

Το mp3 ήδη παίζει γνώριμα τραγούδια viking metal... Αυτές οι συνθήκες στις οποίες βρίσκεσαι σου δημιουργούν την ανάγκη για δυνατά αλλά σκοτεινά ακούσματα...

Στέκεσαι μόνος και απόμακρος από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα... Στέκεσαι λίγο πιο πίσω από εκεί που σκάνε τα κύματα και ο αέρας σου φέρνει χιλιάδες σταγονίδια που ξεφεύγουν... Αλλά δεν σε νοιάζει... Για την ακρίβεια σου αρέσει... Και ο αέρας σου αρέσει... Αχ πόσο σ' αρέσει... Είναι παντού γύρω σου και σε χαϊδεύει και είναι αυτός που κάνει την θάλασσα μπροστά σου να έχει αυτήν την άγρια παράξενη ομορφιά... Αυτό το άγριο μεγαλείο...

Τα τραγούδια που ακούς τονίζουν αυτήν την αίσθηση του μεγαλείου όπως και το μαύρο που υπάρχει παντού γύρω σου... Μία απέραντη αλάνα χωμάτινη, βράχια και μπροστά η άγρια θάλασσα σε μία μεγαλειώδη προσπάθεια να σκεπάσει όλη την αλάνα και εσύ εκεί ανάμεσα στο χαμό να περνάνε από γύρω σου τα κύματα...

Ο αέρας δυναμώνει και πέφτει... Σιγά σιγά και χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις έχεις βρεθεί σχεδόν δύο μέτρα από την φουρτουνιασμένη θάλασσα και τα κύματα πλέον σχεδόν σε βρέχουν κανονικά. Τα μεγάλα κάνουν και προσπάθειες να σε κουκουλώσουν. Αντανακλαστικά τραβιέσαι πίσω αλλά σε λίγο δεν θα το κάνεις ούτε αυτό... Και έτσι ανάμεσα στα κύματα μένεις ακίνητος και ακούς την μουσική σου... Ένας τρελός...

Νιώθεις σαν να σε περικυκλώνουν τα τρία στοιχειά... Η γη κάτω απ' τα πόδια σου, το νερό μπροστά σου και ο αέρας παντού γύρω σου... Η μουσική σου σου δίνει μία αίσθηση δύναμης και έτσι συμμετέχεις κι εσύ πλέον στο μεγαλείο που επιδεικνύει η φύση γύρω σου παρότι απλά στέκεσαι ακίνητος...

Κι έτσι πέρασε μία ώρα και ούτε που το κατάλαβες... Όρθιος και ούτε καν που σκέφτηκες να κουραστείς... Ήσουν κι εσύ ένα με τον ακούραστο αγέρα και τα αεικίνητα κύματα...

Τα τελευταία τραγούδια είναι ελληνικά... Είναι ροκ... Απλή ροκ... Που όμως τα συναισθήματα που σου ξυπνάει είναι ακόμα πιο σκοτεινά και δυνατά από το χαμό που γίνεται γύρω σου...

Βάζεις το "Ναυάγιο"... Και τότε... Γυρνάς το κεφάλι σου να κοιτάξεις τον μισοφώτιστο από το φεγγάρι αλλά έναστρο ουρανό και βλέπεις μία λάμψη πιο δυνατή από τα υπόλοιπα αστέρια να κινείται... Ένα αστέρι πέφτει... Και λένε τόσα για τα αστέρια που πέφτουν... Ψυχές... Αλλά εκείνη την στιγμή απλά σκέφτεσαι να κάνεις την ευχή που λένε ότι δικαιούσαι... Και πριν προλάβεις να σκεφτείς το στόμα του μυαλού σου την έχει ήδη ψιθυρίσει... Δεν έχει σχέση με το παρόν σου. Είναι κολλημένη εκεί στο παρελθόν σου... Δεν είναι κάτι σπουδαίο. Είναι κάτι απλό. Κάτι που νόμιζες ότι είχες αλλά τελικά ο ίδιος σου ο εαυτός σου αποδεικνύει ότι ακόμα το αναζητάς...

Και έτσι καταλαβαίνεις ότι ίσως ακόμα και τώρα να μην είσαι έτοιμος να είσαι αυτός που είσαι...

(Την ευχή δεν θα την πω και ούτως ή άλλως δεν πρέπει να την πω. Ο καθένας μπορεί να υποθέσει ότι θέλει... Εμένα πάντως με έβαλε σε σκέψεις η ίδια μου η ευχή...)

Ακούς ένα τραγούδι ακόμα, ανεβαίνεις στο ποδήλατό σου και φεύγεις... Το μόνο που θέλεις είναι να είχες λίγη ακόμα ώρα να περάσεις εκεί (δεν σου επιτρέπει το ότι ήδη είναι περασμένες τέσσερις) και ένα μπουκάλι μαυροδάφνη να γλυκάνεις το αλμυρό πλέον στόμα σου.

Το κρύο από το βρέξιμο και τον αέρα σε κρατάει σε μία τέλεια κατάσταση ακόμα και μέχρι να φτάσεις σπίτι και να αρχίσεις να γράφεις ετούτο εδώ το κείμενο...

Πάω για την μαυροδάφνη μου λοιπόν...

Διονύσης Σαββόπουλος - Θαλασσογραφία

Να μας πάρεις μακριά
να μας πας στα πέρα μέρη
φύσα θάλασσα πλατιά
φύσα αγέρι φύσα αγέρι

The images are from devianart.

Γι' αυτό...

Γι' αυτό σε αγαπάω ρε... Γιατί πέρασες μία βραδιά να ακούς την αναπνοή μου. Για ένα φιλί που αξίζει παραπάνω από μία ζωή ολόκληρη... Άλλωστε... "Δεν σου φτάνει μια ζωή για να χορτάσεις μια στιγμή..."! Για αυτά τα κλάματα... Γιατί "φτάνει που κλαίμε"... Γι' αυτό και γι' άλλα τόσα που δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεχάσω. Ξέρεις εσύ... Ακόμα και τα άσχημα... Ακόμα και εκείνος ο χαρούμενος μπαμπάς...

Hurt...

Κάθισα και πλήγωσα τον εαυτό μου σήμερα που λέτε για να δω αν μπορώ ακόμα να νιώσω... Αυτοσυγκεντρώθηκα στον πόνο, το μόνο πράγμα που φαίνεται να είναι πλέον αληθινό όσο αναφορά τα συναισθήματα των ανθρώπων έτσι όπως έχει καταντήσει η κοινωνία μας... Η βελόνα άνοιξε μία τρύπα, όπως και το γνωστό παλιό κεντρί (που με τρυπάει μια ζωή τώρα...)... Προσπάθησα να τα σκοτώσω όλα να τα διώξω μακρυά αλλά για κακή μου τύχη τα θυμάμαι όλα... Τι έχω απογίνει τελικά? Πως έχω καταλήξει να είμαι? Καλοί μου φίλοι, όλοι τελικά φεύγουν μακρυά... Και εσύ μπορούσες να είχες τα πάντα... Όλο αυτό το βασίλειο της σκόνης μου...

Αλλά... Να... Ναι.... Θα σε απογοητεύσω και ναι θα σε πληγώσω...

Φοράω αυτό το στέμμα από αγκάθια πάνω από τη θέση αυτού που μου έλεγε ψέματα... Γεμάτος με εκείνες τις κενές, μισές, κατακερματισμένες, διαλυμένες, διεστραμμένα διαστρεβλωμένες σκέψεις... Δεν μπορώ να φτιάξω... Υπό τους λεκέδες του χρόνου τα αισθήματα μου εξαφανίζονται μέσα στις δίνες που αυτός δημιουργεί... Εσύ είσαι κάποιος άλλος μα εγώ είμαι ακόμη εδώ...

Τι έχω απογίνει τελικά? Πως έχω καταλήξει να είμαι? Καλοί μου φίλοι, όλοι τελικά φεύγουν μακρυά... Και εσύ μπορούσες να είχες τα πάντα... Όλο αυτό το βασίλειο της σκόνης μου...

Αλλά... Να... Ναι.... Θα σε απογοητεύσω και ναι θα σε πληγώσω...

Ακόμα και να ξαναγεννιόμουν από την αρχή χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά πάλι θα προσπαθούσα να κρατήσω το εγώ μου και τον εαυτό μου... Θα έβρισκα εγώ τον τρόπο όσο κι αν έπρεπε να προσπαθήσω και να πονέσω...

Johnny Cash - Hurt lyrics

I hurt myself today
to see if I still feel
I focus on the pain
the only thing that's real
the needle tears a hole
the old familiar sting
try to kill it all away
but I remember everything
what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
upon my liar's chair
full of broken thoughts
I cannot repair
beneath the stains of time
the feelings disappear
you are someone else
I am still right here

what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

if I could start again
a million miles away
I would keep myself
I would find a way

Αφιερωμένο ειδικά σήμερα σε ένα άτομο που θα πρεπε να το καταλάβει ότι είναι για εκείνο αν το διαβάσει...
The images are from Deviantart.

Εξαήμερη (01)

Αυτό το τραγούδι ξέρω ότι θα το μετανιώσω που το έβαλα εδώ γιατί το ήθελα να το βάλω στο τέλος τέλος της χρονιάς αλλά μιας και αργοπόρησα τόσο που πιάνει και κατά κάποιο τρόπο και το τέλος μου ως μαθητής έχω να δηλώσω...

Άννα Βίσση - Τα μαθητικά τα χρόνια
Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν από Φυσικοχημείες,
Άλγεβρες, Γραμματικές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
τα καρδιοχτύπια οι συζητήσεις μες τις σχολικές αυλές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
μα σαν τελειώσει το σχολείο τελειώνουν της ζωής μας
κι οι στιγμές οι πιο γλυκές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Εξαήμερη

Χτες γύρισα από την εξαήμερη... ΤΗΝ εξαήμερη... Αυτή την εκδρομή που περιμένεις σχεδόν από καταβολής κόσμου...

Η κούραση μεγάλη... Είναι αυτή η γλυκιά κούραση όπως ξαναέλεγα κάποτε. Είναι η κούραση έξι βραδιών με σχεδόν πλήρη έλλειψη ύπνου και έξι ημερών τόσο κουραστικές όσο μπορεί να είναι έξι μέρες...

Παρά κάποιων παραγόντων που σε κάνουν να ξέρεις ότι η εκδρομή μπορούσε να είχε πάει ακόμα πολύ καλύτερα, όταν σε ρωτάνε πως πήγε, το χαμόγελο φτάνει στα αυτιά και απαντάς πολύ καλά όμως... Δεν λες ψέματα. Ουσιαστικά δεν σε νοιάζει... Εσύ ξέρεις...

Γύρισα και πραγματικά νιώθω άλλος άνθρωπος. Η εκδρομή με μαλάκωσε τρομερά... Μου έδωσε επιτέλους πάλι πίσω την δύναμη να αγαπήσω... Τους αγαπάω όλους! 43 παιδιά, 3 καθηγητές κι εγώ... Και όμως... Τους αγαπάω όλους. Το λέω και το νιώθω πραγματικά τόσο πολύ... Είμαι ερωτευμένος με την αγάπη...

Η κατάσταση περίεργη.

Γύρισα, μπήκα σπίτι... Και... Και μαράζωσα... Τόση μοναξιά... Το συνήθισα. Συνήθισα να είμαι με αλλά 46 άτομα. Δεν μπορώ μόνος μου... Νιώθω τρελή μοναξιά... Θέλω να γυρίσω πάλι πίσω και να είμαι πάλι με όλους. Το συζητάω και με άλλους και λένε κι εκείνοι ακριβώς το ίδιο...

Και μετά έρχονται άσχημες σκέψεις... Ίσως αυτή να ήταν η τελευταία φορά που περάσαμε έτσι χαλαρά όλοι μαζί κάποιες ώρες... Μπορεί να μην ξαναγίνει πότε αυτό... Είναι τρομερό. Τους αγαπάω. Δεν θέλω να μας χωρίσουνε.

Μπορώ να πω ότι πλησιάζει να γίνει ισάξιο ενός χωρισμού από ερωτική σχέση... Και ακόμα είναι Πάσχα... Το καλοκαίρι στην αποφοίτηση τι θα γίνει? Στο χωρισμό στα πούλμαν έτρεξαν μερικά δάκρυα. Εγώ συγκρατήθηκα. Αλλά... Στο τέλος δεν θα είναι τόσο εύκολο... Το σχολείο ουσιαστικά ήδη τελείωσε... Δεν θα ξαναμπείς πότε πια στην τάξη με την τσάντα με τα βιβλία... Τα γράφω και κύματα ανατριχίλας περνάνε το κορμί μου...

Το αγαπάω αυτό το σχολείο... Είναι μάλλον ένα από τα δύο μεγαλύτερα κομμάτια της ζωής μου!!! Δεν μπορεί να τελειώνει έτσι απλά... Είναι στιγμές που θέλω να σταματήσει ο χρόνος και να της ζήσω όσο περισσότερο γίνεται. Αλλά δεν γίνεται... Ο χρόνος ο άτιμος τρέχει... Και δεν σταματάει. Εύχομαι τουλάχιστον να μείνουν για πάντα στην μνήμη μου αυτές οι αναμνήσεις, αυτές οι εικόνες πλημμυρισμένες από τόση αγάπη.

Μάλλον αυτή η εκδρομή θα μείνει ως ένα από τα λευκά της ζωής μου (Και όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν... Απλά θα πω... 504 χιλιόμετρα βόρεια της Αθήνας...).

Εικόνες και στίχους θα αναρτήσω σε από πάνω post γιατί ήδη έχω αργήσει να το δημοσιεύσω αυτό λόγω διαφόρων και πολλών αργοπορήσεων...

Μύρισε καλοκαίρι

Έξω έχει μια υπεροχή καλοκαιρινή πανσέληνο μέσα σε ένα υπέροχο καλοκαιρινό ουρανό που σιγά σιγά αρχίζει να περικυκλώνεται από τις πρώτες καλοκαιρινές μυρωδιές... Το καλοκαίρι πραγματικά μυρίζει. Αυτό που λέμε μύρισε καλοκαίρι δεν είναι απλά μια φράση. Είναι μια πραγματικότητα. Το καλοκαίρι πλησιάζει και όλα τα ωραία που συμπεριλαμβάνει σε κάνουν να μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά... (δείτε το παραπάνω ποστ)

Χαρά VS Έμπνευση (ή όπως το ονομάσετε...)

Τις τελευταίες μέρες έκανα δύο διαπιστώσεις... Η μία είναι επακόλουθη της άλλης... Τις τελευταίες μέρες είμαι συνεχώς σχεδόν, πολύ χαρούμενος... Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην έχω έμπνευση να γράψω... Τελικά μόνο καταθλιπτικά μπορώ να γράφω? Τι να πω.. Δεν ξέρω... Απλά δεν ξέρω τι να γράψω...

Να μείνω να κοιτάω το χιόνι?

Η χιονόπτωση συνεχίζει, σχολείο δεν έχουμε... Και το τοπίο έξω σε συνδυασμό με τις μουσικές που ακούς σε προκαλούν να μείνεις ξύπνιος για άλλο ένα βράδυ... Να μην πας για ύπνο. Να κάτσεις να κοιτάς έξω απ' την κλειστή τζαμαρία σου τους δρόμους, τα σπίτια, τα δέντρα και γενικά τα πάντα να χιονίζονται... Όμως τι να κάνεις? Χτες κοιμήθηκες μετά από την ώρα που κανονικά χαράζει! Να ξανακάνεις το ίδιο για άλλη μια μέρα? Άλλωστε πόσες φορές στην ζωή σου είχες η θα έχεις την ευκαιρία να ζήσεις βράδια με τέτοια υπεροχή θέα και όλο το feeling που αυτή δημιουργεί... Προσπαθείς να τα ζυγίσεις. Είσαι λογικός άνθρωπος. Όμως να... Η ίδια δύναμη που σε έκανε χτες να μην υπάρχει περίπτωση να κοιμηθείς σήμερα ίσως να μην είναι τόσο δυνατή, σπρώχνοντας σε προς το κρεβάτι σου... Και όμως είναι τόσο υπέροχα, ή μάλλον, τόσο σπάνια υπέροχα έξω... Πότε θα ξανάχεις τέτοια ευκαιρία... Άλλωστε ας μην ξεχνάμε... Να ζεις κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία της ζωής σου...

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!! Τι να κάνω?

The image is mine.

Έξω χιονίζει...

Έξω χιονίζει... Χιονίζει πολύ... Και τι ωραία που είναι... Κάθομαι μέσα από την ζέστη τζαμαρία μου και κοιτάω έξω... Ακούω μουσική απ' τα παλιά και πίνω για άλλη μια φορά... Το χιόνι είναι ωραίο... Όχι γιατί θα ασπρίσει τα πάντα αλλά για αυτή την αίσθηση που σου δημιουργεί της ζεστασιάς του δωματίου σου. Το οποίο όμως δωμάτιο είναι και όλες οι αναμνήσεις σου, όλες σου οι σκέψεις και πως αυτές αναπτύχθηκαν αλλά βραδιά παλιότερα όταν με ανάλογους καιρούς ήσουν μέσα, κοιτούσες, άκουγες μουσική και σκεφτόσουν... Τώρα δεν έχεις κάτι καινούριο να σκεφτείς κι έτσι σκέφτεσαι τα παλιά... Σκέφτεσαι και χάνεσαι... Πίνεις και θυμάσαι... Σιγοτραγουδάς... Κάθε πέντε λεπτά ζεις μια ολόκληρη ζωή και παρ' όλ' αυτά η ώρα περνάει τόσο γρήγορα... Το πρωινό πλησιάζει κι εσύ δεν το θέλεις... Προτιμάς το σκοτάδι σου, την μουσική σου, το ποτό σου, την αϋπνία σου, τις αναμνήσεις σου, τα στιχάκια να σου τρυπάνε το κεφάλι...


Διαβάζεις κάποια παλιά γράμματα. Όλα αυτά. Όλα, η μουσική, το κλίμα, τα τραγούδια, το ποτό, όλα... Όλα αυτά σου έχουν μείνει και σου λένε τόσα επειδή κάποτε ερωτεύτηκες κι εσύ. Ερωτεύτηκες και αγάπησες. Αγάπησες πολύ... Αγάπησες παράφορα... Ακόμα αγαπάς... Αγάπησες πραγματικά. Αγάπησες όπως πολλοί λίγοι άνθρωποι γύρω σου δείχνουν να αγαπάνε. Αγάπησες τόσο πολύ εκείνη, που μαζί της, αγάπησες και ότι ήταν εκείνη, ότι έκανε, ότι της άρεσε, ότι σας έδενε και ότι συμβόλιζε εσένα στην περίοδο που έζησες μαζί της... Αγάπησες ακόμα και πράγματα που μισούσες...


Η ομίχλη έξω είναι πυκνή από το χιόνι που επίσης πέφτει πυκνό... Το όνομα σου σαν ηχώ μου τρυπάει το μυαλό, το όνομα σου σαν ηχώ σαν μια βουτιά στο κενό... Ακούω την βροχή, για σένα μου μιλάει, πως χάνεσαι τη νύχτα μες στο πουθενά, εκεί που δεν μιλάνε για αγάπες ματωμένες και το φεγγάρι χάνεται μες στη συννεφιά... Πάλι χειμώνας και πάλι γράφω...

Λευκές Νύχτες - Σαν ηχώ

Έχεις ήδη πια διαλέξει,
θες να φύγεις μακρυά
μα δεν είπες ούτε λέξη,
χάθηκες στο πουθενά.

Μια εικόνα που ξυπνάει
και ζητάει πιο πολλά
κι όσο πάει θα ζητάει
της ζωής μου η ζημιά

Σκέφτομαι τις άδειες νύχτες
πως σ' αγγίζω και πονώ
σαν σκιά να τριγυρίζω
τον εφιάλτη σου να ζω

Το όνομά σου σαν ηχώ
που μου τρυπάει το μυαλό
το όνομά σου σαν ηχώ
σαν μια βουτιά στο κενό.

Έχεις ήδη πια διαλέξει,
θες να φύγεις μακρυά
μα δεν είπες ούτε λέξη,
χάθηκες στο πουθενά.

Θέλησα να σε κρατήσω,
να σου ρίξω στο κρασί
στάχτη από το τσιγάρο
που 'χες σβήσει μέρες πριν.


Στάθης Αρτινός - Όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει

Ακούω τη βροχή για σένα μου μιλάει
πως χάνεσαι τις νύχτες κάπου στο πουθενά
εκεί που δε μιλάνε γι αγάπες ματωμένες
και το φεγγάρι χάνεται μες στη συννεφιά...

Mα δε μπορώ ν' αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Περπατάς στα σύννεφα μαζί με τους αγγέλους
και σου χαρίζω της αγάπης τα φτερά
τα αστέρια τώρα σβήσανε θα φέξει όπου να 'ναι
ξημερώνει τ' όνειρό μου και φεύγεις μακριά...

Μα δε μπορώ να αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει ν' ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Θέλω να κάνω τον πόνο σου τραγούδι
να τ' ακούς όταν κλαις καμιά φορά
για να διώχνει η μουσική τα δάκρυά σου
και με τα λόγια μου να φεύγει η μοναξιά...

Μα δε μπορώ να αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει ν' ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Ίσως τότε να πάψω... να σου λέω σ' αγαπώ...

The images are all mine.

Χαρά τριγύρω...

Όταν όλοι τριγύρω σου είναι χαρούμενοι, όταν οι φίλοι σου οι πιο κοντινοί είναι χαρούμενοι τότε αυτή η χαρά περνάει και σε εσένα και έτσι είσαι κι εσύ χαρούμενος...

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να βλέπεις τον άνθρωπο που αγαπάς με ένα μεγάλο και ωραίο χαμόγελο καρφωμένο στο πρόσωπό του... Σου χαράζει βαθιά εσωτερική χαρά και σε κάνει να μένεις χαρούμενος ακόμα και μετά, όταν δεν θα είναι δίπλα σου ο χαρούμενος κόσμος. Η χαρά είναι μεταδοτική από τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε...

Και θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς που μπορούνε και με την χαρά τους τις τελευταίες μέρες έχουν κάνει και εμένα χαρούμενο και με έχουν κάνει να ξεχάσω τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα τα οποία με περικυκλώνουν...

Παρακαλείται ο εν αριθμό 2000...

Ο επισκέπτης με νούμερο 2000 παρακαλείται θερμά όπως αφήσει μήνυμα γιατί έχω ορεξούλες και μαλακίζομαι (με τον συμπάθιο) και θα ανταμειφθεί καταλλήλως... Lol...

AXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXA!!!

The images are from deviantart.

(Το πή@@@α το blogάκι μου...)

Εγωκεντρικότητα παντού γύρω...

Λοιπόν σκεφτόμουν ότι τελικά το blog είναι ο πιο σκατένια τρανταχτός τρόπος για να εκδηλώνει κανείς την τρομερή εγωκεντρικότητα του!!! Χι χι... Μιλάς μόνος σου, πολλές φορές για τον εαυτό σου και χαίρεσαι κι από πάνω αν ανέβουν τα ποσοστά σου και άρα πολλοί ασχολούνται μαζί σου... Εμπρός λοιπόν! Εγωκεντρισμός για μια ζωή!!!

Θέλω...

Θέλω να ερωτευτώ... Θέλω να αγαπήσω... Μου λένε, μην το ψάχνεις και θα 'ρθει... Αλλά δεν έρχεται... Θέλω να μιλήσω γλυκά, να ανταλλάξω λόγια αγάπης... Έχω αυτήν την ανάγκη. Θέλω έναν άνθρωπο να αγαπάω και να με αγαπάει. Αγαπάω έναν αλλά εκείνος δεν με αγαπάει. (Αγαπάω και έναν που μπορεί και να με αγαπάει... :P) Και έτσι μένω μόνος αγκαλιά με την μουσική και τα σεντόνια μου να σκέφτομαι παλιότερους έρωτες.

Θέλω ένα μπουκάλι Ursus αλλά ούτε αυτό δεν μπορώ να βρω αυτή τη στιγμή... Ούτε και αυτό. Θέλω να ξενυχτάω αλλά όχι μόνος μου. Θέλω να ξενυχτάω παρέα με έναν άτομο με το οποίο είμαι ερωτευμένος η με ένα άτομο που αγαπάω. Να μην με νοιάζει. Να έρθει το πρωί και τότε να πω καληνύχτα. Να τρέξω να πετάξω να χαθώ και να μην φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω... Θέλω να ακούσω ένα χαρούμενο τραγούδι αγάπης και να το νιώσω μέχρι το πιο βαθύ σημείο της σάρκας μου.

Θέλω να βγω έξω που φυσάει να νιώθω τον αγέρα να κυκλώνει το κορμί μου και εγώ να σκέφτομαι μόνο για έναν έρωτα. Να κοιτάω το φεγγάρι και να ονειρεύομαι κάτι τόσο συγκεκριμένο... Να ξαπλώσω σε μια αμμουδιά με ένα μπουκάλι κρασί κι ας είναι χειμώνας. Κι ας φοράω ρούχα που δεν θα έπρεπε να λερώσω!

Θέλω να νιώσω! Έχω σταματήσει να νιώθω! Θέλω να νιώσω ξανά, πολύ και καλά! Θέλω να είμαι στον αέρα έξω και να μην σκέφτομαι τίποτα παραπάνω από τον ίδιο τον αέρα που θα μου χαϊδεύει το κορμί και αυτό γιατί όλα τα αλλά θα είναι καλά.

Πολλά θέλω. Ας πάω καλύτερα για ύπνο αν και ούτε τα όνειρα μου μου κάνουν συνήθως χάρες...

Γυμνά καλώδια - Θέλω

Θέλω έναν ήχο πάνω απ' την ψυχή μου
θέλω έναν ήχο να ζεσταίνει το κορμί μου
θέλω έναν ήχο μια σπάνια μελωδία
να προκαλεί χαρά και όχι αηδία.
Θέλω έναν ήχο να αγγίξει την μορφή σου
να σου θυμίσει την πιο ακριβή γιορτή σου
να σου μαγέψει τα μάτια σου τα πλάνα
μην μου χτυπάτε την πουτάνα την καμπάνα.
Θέλω οι φίλοι μου να κλαίνε απ' την χαρά τους
που δεν τους πήρα τα πολύτιμα όνειρά τους
ας είναι όλοι την τελευταία γιορτή μου
μα όχι αυτή που έχει γεννήσει το κορμί μου.
Θέλω να ακούγεται από παντού κιθάρα
και τα ντραμς να προκαλούν αντάρα
και να ρίχνουν χώμα στο κορμί μου
με γάντια ολόλευκα φωνάζοντας "τιμή μου"
Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δεν πρόλαβα, μια τελευταία αγκαλιά.
Θέλω η νύχτα να λέει το όνομά μου
να είναι πιο μαύρη από την άψυχη καρδιά μου
θέλω οι δείκτες ποτέ να μην γυρνάνε
ότι κι αν έφυγε ποτέ ξανά δεν θα ΄ναι
Θέλω ότι έλεγα ποτέ σας να μην πείτε
κατάρες και ευχές στην μνήμη μου να πιείτε
θέλω να κλείσετε την πλάκα μου στον τάφο
με μάτια ορθάνοιχτα που εγώ ποτέ δεν θα 'χω.
Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δεν πρόλαβα, μια τελευταία αγκαλιά

Αλκυονίδες μέρες...

Αν και είχε πολύ κρύο σήμερα ο ήλιος έλαμπε λαμπρός και καμαρωτός από πάνω, με το ζεστό του πορτοκαλί φτιάχνοντάς μου την διάθεση και δημιουργώντας υπέροχες εικόνες.... Υπέροχες εικόνες του υπέροχου καθαρού καταγάλανου ουρανού... Ακόμα Ιανουάριος και ο καιρός αν και κρύος έχει αρχίσει να φτιάχνει! Ίσως αλκυονίδες μέρες... Αλλά τι με νοιάζει. Το θέμα είναι η χαρούμενη διάθεση που σου δημιουργεί αυτός ο καιρός... Να θέλεις... Να τρέξεις, να πετάξεις να χαθείς...

Και έτσι μου δημιουργήθηκε και μία ακαταμάχητη επιθυμία και κατέβηκα μία βόλτα στην υπέροχη γαλάζια θαλασσίτσα... Τι ωραία που είναι η άτιμη! Το τοπίο υπέροχο... Η θάλασσα, η αδειανή παραλία, τα αλμυρίκια κι από πίσω ένας τεράστιος κατακόκκινος ήλιος... Δεν πρόλαβα νωρίτερα μα μόνο λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.

Η θάλασσα ήρεμη και γαλάζια ανέδυε τον γλυκό παφλασμό των κυμάτων της που μαζί με τον χειμερινό ήλιο να βυθίζεται μέσα της για φόντο δημιουργούσε ένα αίσθημα αναζωογόνησης, χαράς και πεθυμιάς...

Πολύ μου είχε λείψει η θαλασσίτσα μου. Είχα καιρό να την επισκεφτώ. Πήρα πετρούλες και προσπάθησα να κάνω ψαράκι. Σχεδόν απέτυχα. Το έχω ξεχάσει κι αυτό... Πόσο καιρό είχα να ασχοληθώ μαζί της. Με το μεγαλείο της και την γλυκιά αίσθηση που αναβλύζει.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα - Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,
τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,
χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,
μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ' όνομά της αφήνει,
γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,
τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,
και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,
πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,
σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,
και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,
πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,
μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,
για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Ήταν τόσο ωραία η αίσθηση που είχα... Ο ήλιος που αν και χειμώνας θυμίζει καλοκαίρι... Κι ας λένε οι Πυξ Λαξ... Κι εμένα συνήθως ο ήλιος του χειμώνα με μελαγχολεί... Αλλά σήμερα... Τέλος πάντων... Αυτό το post όπως θα καταλάβατε δεν έχει κανένα νόημα, κανέναν ειρμό.. Γενικά δεν έχει τίποτα.. Απλά μία γλυκιά αίσθηση αλκυονίδων ημερών...

ΑΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΑΛΛΑΖΑ ΘΑ ΞΑΝΑΕΒΑΦΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!

Γαλανός ουρανός, θάλασσα και μουσική... Πηγαίνοντας με το ποδήλατο... Έτσι ρε! Για να γουστάρουμε!

The image is mine taken by my mobile.