Σήμερα με σκότωσες και δεν κατάλαβες ούτε το πως...

Δεν είναι πάντα μόνο η σφαίρα που θα σε σκοτώσει. Γιατί για να πατηθεί η σκανδάλη και να ξεκινήσει η σφαίρα το ταξίδι της προς την καρδιά σου χρειάζεται κι αυτό την σκέψη που θα κάνει το χέρι σου να τραβήξει την σκανδάλη.

Δεν μετράει πάντα ούτε το αποτέλεσμα, ούτε το τι πράξεις έγιναν αλλά και από τι σκέψη προήλθαν αυτές. Ο άλλος θα σου ζητήσει όλο τον κόσμο κι εσύ θα το κάνεις... Όχι γιατί είναι λογικό... Αλλά γιατί τον αγαπάς.

The image is from Deviantart.

Αποτυχημένο ποίημα

Μέσα μου σαν κοιτώ
Βλέπω ένα απύθμενο κενό
Κι αν παψω να ρωτώ
Δεν θα σταματήσω να πονώ
Σαν δήμιος ψυχρός
Θα σκοτώσει ο εαυτός μου
Πεθαμένος καημός
Ασπλαχνος ο εγκέφαλος μου

Είναι τόσο χάλι... Να μην εμπιστεύεσαι κανέναν... Ούτε την σκιά σου...

Ανεπιθύμητες αλλαγές...

Το τελευταίο καιρό κάνω διάφορες διαπιστώσεις, όπως ότι πράγματα που άρεσαν πλέον δεν μου αρέσουν ή το αντίστροφο, όπως να κάνω πράγματα που δεν έκανα και δεν θα έκανα και δεν κάνω αλλά που σίγουρα θα έκανα... Διαπιστώνω μια αλλαγή πάνω μου. Μια αλλαγή που δεν μου αρέσει. Και που για την ακρίβεια με τρομάζει. Τι γίνομαι...? Απάντηση καμία... Ξεκίνησα να γράφω αυτό το post την στιγμή που ξεκίνησα να σκέφτομαι το αν και αν ναι σε τι οφείλονται αυτές οι αλλαγές σχετικά με την ζωή μου. Με το παρόν μου και τα γεγονότα που το χαρακτηρίζουν.

Ο ηλήθιος

Το ρέκβιεμ για ένα όνειρο έρχεται με τις πρώτες πρωινές ώρες. Μας 'μαθαν να δολοφονούμε τα όνειρα μας πριν καν τα κάνουμε και να ζούμε μέσα σε ένα καθολικό, καθολικά ηλίθιο, όνειρο... Ένα ζωντανό εφιάλτη με μόνο τέλος τον ίδιο τον αφανισμό μας είτε μέσα στην λήθη της απραξίας μας είτε μέσα στην άμεσα καταπνίγμενη προσπάθεια μας για αντίσταση και αναστήλωση ενός προσωπικού προτύπου ονείρου...

Πόσο ηλίθιος είμαι λοιπόν να θέλω να κάνω την προσπάθεια μου? Τόσο ηλίθιος ώστε να το δοκιμάσω. & -

Ελπίζω να είμαι και τόσο ΗΛΙΘΙΟΣ ώστε να το καταφέρω...

Στέρεο Νόβα - 6:00 π.μ.

Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή
με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα
έξι η ώρα τα χαράματα
ο εγωισμός μου δεν περνάει
όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο
παγωμένος
απλώνει το χέρι στο τίποτα
είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας
καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει
κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα γιατί η ζωή είναι βρώμικη
μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό
τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου
ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει
ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινάει από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ
κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ
σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες
κουλτούρα του γρήγορου φαγητού
έξι και πέντε λεπτά
η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους
μας χωρίζουν δυο βήματα
θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει
όλη νύχτα έμεινα έξω
πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
ο μύθος της διασταύρωσης
κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό
έξι και [δέκα είναι] λεπτά
αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία

Τόσο απίστευτο αυτό το τραγούδι... Για να το ακούς εκείνη την συγκεκριμένη ώρα της ημέρας... Πάντα με περπάταγε μίλια και μίλια μέσα σε μόλις δύο λεπτά...

Δύσκολοι άνθρωποι

Πάντα με τραβούσαν οι δύσκολοι άνθρωποι. Αυτοί που δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις μετά από μια βραδιά κουβέντας... Αυτοί που κι ας έχετε μιλήσει πολλές ωρίτσες ακόμα δεν θα μπορείς να προβλέψεις την σκέψη τους και τις κινήσεις του. Αυτοί που δεν θα βλέπεις ακριβώς τι σκέφτονται πίσω από αυτά που κάνουν κι ας είναι κατά σου αυτό...

Ήθελες πάντα ανθρώπους που ούτε να είναι το σκυλάκι σου αλλά ούτε να μπορούν να θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν εσένα το δικό τους... Ανθρώπους έξυπνους με τον δικό σου ορισμό. Δηλαδή ανθρώπους που να μπορούν να είναι ανοιχτόμυαλοι και να προσαρμόζονται στο άμεσο περιβάλλον τους.

Αυτό μπορεί συχνά να σε τραβούσε κοντά σε περίεργα διαφορετικούς ανθρώπους και μεταξύ τους αλλά και σε σχέση με εσένα τον ίδιο.

Επιλεκτική βροχή!

Θα 'θελα να μπορούσα κι εγώ να γίνω η στάλα σε μια μαύρη βροχή κλείνοντας μέσα μου όλο το μόχθο για κάθε καλή προσπάθεια. Να πέσω στο κεφάλι κάποιου διεστραμμένου και να τ' ανοίξω. Να κυλήσω στη γη και να την πλημμυρίσω. Μια ανταμοιβή για όλα τα άδικα. Μια πληρωμή σε όλα τα καλά και ένας φόρος σε όλα τα κακά. Μια πλημμύρα επιλεκτικά καταστροφική. Επιλεκτικά θανατηφόρα...

Επειδή πολύ καιρό έχω αφήσει το blogάκι μου κενό λόγω έλλειψης έμπνευσης αποφάσισα να ανεβάσω μερικά μικρά κυρίως κειμενάκια τα οποία έχω γράψει κατά καιρούς και για τον άλφα ή βήτα λόγο (συνήθως ότι πολλά από αυτά δεν είναι ολοκληρωμένα, είναι πολύ μικρά, ή δεν έχω ιδέα πως να τα ανεβάσω με τι τραγούδι κ.τ.λ.) ως έχουν... :D

Λέξεις ζωές...

Διαβάζοντας το ωραιότερο μάλλον μήνυμα που έχω διαβάσει ποτέ στην ζωή μου, μου είπε ο πιο γλυκός μου λόγος για να υπάρχω να ακούσω ένα τραγούδι του Θηβαίου...

Το τραγούδι το έχω στο pc μου αλλά αυτό (το pc) ήταν κλειστό και έτσι αποφάσισα να το ακούσω από το youtube από το laptop που ήταν ήδη ανοιχτό γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την ωραία κατάσταση που με είχε βάλει αυτό το μήνυμα στο να αναλώνομαι ανοίγοντας pc κ.τ.λ..

Ανοίγω λοιπόν τον browser μου, πληκτρολογώ το όνομα του καλλιτέχνη και το τραγούδι και μπαίνω στο youtube να το ακούσω... Το ακούω και διαβάζω στο πλάι τους στίχους καθώς αυτοί τρέχουν... Αφού τελείωσε λοιπόν με την απληστία που με διακατέχει ήθελα να το ξανακούσω. Έτσι πατάω να ξαναπαίξει.

Την δεύτερη φορά όμως τα μάτια μου αντί να πάνε στους στίχους, κόλλησαν επίμονα να διαβάζουν τις απαντήσεις των διαφόρων που είχαν δει το clip... Αφιερώσεις, διαπιστώσεις, μονόλογοι, διάλογοι, αναμνήσεις, παράπονα, παραλογισμοί και συλλογισμοί... Όλα γύρω από αυτό το τραγούδι... Και κατά την συντριπτική πλειοψηφία για αγάπες παλιές, για αγάπες που κάποιος τις χάλασε, για αγάπες μονόπλευρες, για σχέσεις που τελείωσαν αλλά ποτέ δεν τελειώνουν, για αγάπες δυνατές που ενώνουν ακόμα δυο ανθρώπους και τόσα άλλα...

Μερικές κακογραμμένες λέξεις συνήθως το κάθε σχόλιο. Και όμως περιέχει μέσα του όλα αυτά που ήταν κάποτε ή είναι ακόμα τα συναισθήματα του συντάκτη του... Κάθε σχόλιο και μία μικρή ιδιωτική ιστορία... Κάθε σχόλιο και ένα κομμάτι ζωής ενός τελείως αγνώστου... Μερικές λέξεις, ολόκληρες ζωές...

Χρήστος Θηβαίος - Αγάπη

Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ' αγάπησα!
πόσο πολύ σ' αγάπησα!
ποτέ δε θα το μάθεις...

Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή,
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης,
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά.

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις!

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις.
κι αν δεν προσμένεις να με δεις,
Κι εγώ πως θα ξανάρθεις...
Εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή...
Αιώνια θα το τραγουδώ,
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις,
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή!

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις!

Image is from DeviantArt.

Φτάνουν Χριστούγεννα

Φτάνουν Χριστούγεννα για άλλη μια φορά...

Την τρίτη το βράδυ βγήκες μια βόλτα στο κέντρο... Όλη η Αθήνα είναι στολισμένη. Τα πεζοδρόμια λαμπυρίζουν... Στολισμένα με απειράριθμα θραύσματα από τις τριγύρω σπασμένες τζαμαρίες.

Ένα παιδί νεκρό από σφαίρα αστυνομικού χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα όπως όλα δείχνουν...

Χαρωπές φωτιές και ιπτάμενες πέτρες και μπουκάλια παραγεμισμένα με εκρηκτική ύλη συμπληρώνουν το όλο σκηνικό.

Η ώρα 10 το βράδυ και η Αθήνα έρημη όσο δεν την έχεις ξαναδεί... Φόβος ενυπάρχει στην ατμόσφαιρα. Φόβος και μίσος... Φόβος, φθόνος και φόνος... Τρίτωσε το κακό.

Ένας φόνος, μια αφορμή, άπειρες πολιτικές προεκτάσεις και αποκαλύψεις συνειδήσεων και οι σκέψεις για το πεθαμένο παιδί απλά μερικές σταγόνες σε ένα χείμαρρο που κατεβαίνει ορμητικά και δεν υπολογίζει τίποτα στο πέρασμα του.

Η κυβέρνηση πεισματικά καρφωμένη στον θρόνο της αποδεικνύει το ποιον της δεξιάς για άλλη μια φορά με τάσεις που ρέπουν προς την ακροδεξιά.

Ο κόσμος στους δρόμους ξεχυμένος σπάει οργισμένος, κλέβει και μερικές φορές μοιράζει τα κλοπιμαία. Λαϊκή τάση που ρέπει προς τον αναρχισμό ή την ακροαριστερά...

Και έτσι για άλλη μια φορά φτάνοντας στο ζενίθ μιας ηθικοοικονομικής και γενικής εν τούτοις παρακμής καταλήγουμε να διαχωριζόμαστε στα δύο άκρα...

Ο Αλαβάνος να προσπαθεί να προσελκύσει τους νέους με νύχια και με δόντια και απ' την άλλη ο Καρατζαφέρης να κοιτάει το πλατύ κοινό μέσα στον χαμό προτείνοντας τάξη και ηρεμία.

Blowin' In The Wind - Bob Dylan

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, 'n' how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Απαντήσεις χαμένες στις σκιές...

Ξαπλώνω. Τα αυτιά μου βουίζουν ακόμα από την συναυλία. Τα μάτια μου νετάρουν στο αχνό λαμπάκι απέναντι από το κρεβάτι στο οποίο είμαι ξαπλωμένος και οι γύρω σκιές τείνουν να εξαφανιστούν εντελώς μέσα στο μαύρο του σκοταδιού.

Οι σκέψεις για άλλη μια φορά κάνουν το μυαλό σου ένα θλιβερό λούνα παρκ. Τρέχουν με χιλιάδες στροφές. "Περίληψη προηγούμενων". Σου έρχεται στο μυαλό ο στίχος.

Που βρίσκεσαι? Τι κάνεις? Που πας? Γιατί πας εκεί? Τι έχεις ζήσει? Τι δεν έχεις ζήσει? Τι θα ζήλευες να είχες ζήσει? Τι σου αποκλείει το παρελθόν σου να ζήσεις?

Ερωτήματα πολλά. Όχι μόνο αυτά. Και οι απαντήσεις τείνουν να χαθούν όπως και οι σκιές γύρω από το αχνό φωτάκι. Ίσως να υπάρχουν και να μην μπορείς να τις δεις εσυ που εστιάζεις αλλού.

Soap opera - Τα φώτα που σβήνουν

Περίληψη προηγουμένων :μίσος,κούραση,χάπια στα κρυφά
Κάνοντας κύκλους στο τσιμέντο πέφτω πάνω σου ξανά
Ξέρω τα λόγια σου μικρή μου.Ένα κύκλωμα μέσα στο μυαλό
Αυτό μιλάει εδώ και χρόνια.Άκου είχα ένα και γω

Η οθόνη έκλεισε.
Χρώματα πονούν στα μάτια κι οι λέξεις στο χαρτί σβήστηκαν
νοήματα άδεια, αγάπη,ήρθε και θα κάψει τη μικρή μας χάρτινη ζωή

Ρώτα αν υπήρξαμε ποτέ μας έξω απ' το χαρτί,απ' το σενάριο
Ρώτα αν μπερδεύονται οι γραμμές μας...

Η οθόνη έκλεισε.
Χρώματα πονούν στα μάτια κι οι λέξεις στο χαρτί σβήστηκαν

νοήματα άδεια, αγάπη,ήρθε και θα κάψει τη μικρή μας χάρτινη ζωή

Γυμνό σώμα ή γυμνές σκέψεις...

Ένας άνθρωπος θα στέκεται γυμνός μπροστά σε κάποιον με τον οποίο θα κάνει σεξ όπως επίσης θα στέκεται γυμνός μπροστά και σε κάποιον που τον αγαπάει.

Επιλέγουμε συνειδητά ποιο μέρος του εαυτού μας να γυμνώσουμε και ποιο να κρύψουμε μακρυά έστω και από τον εραστή ή "εραστή" μας...

Ντρεπόμαστε για το κορμί ή το μυαλό μας. Μας έχουν πείσει κάποιες φορές ότι πρέπει να ντρεπόμαστε... Το γυμνό είναι και χυδαίο γι αυτούς.

Μα πόσο χυδαία μπορεί να είναι μια σκέψη ενός ερωτευμένου? Πόσο χυδαίο είναι ακόμα το σώμα ενός ανθρώπου.

Χυδαίοι είστε εσείς ρε! Με ακούτε? Ναι! Εσείς! Που πείσατε για όλα αυτά.

Περιεχόμενο... Σκατά... Αλλά τι?

Μία μέρα μετά από ξενύχτι (ξεημέρι καλύτερα 9 η ώρα το πρωί ήταν) γυρνώντας από μία βραδιά που θα προτιμούσα να μην χαρακτηρίσω καλύτερα αλλά με πολύ γέλιο και καλοπέραση σε πολλές απόψεις κάτι λέγαμε με έναν φίλο ανεβαίνοντας την πρωινή Ερμού και κάποια στιγμή μέσα στην κουβέντα πως ήρθε και γυρνάει ο φίλος και μου λέει: "Τι έχεις μέσα στο μυαλό σου δηλαδή?"

Η απάντηση που πήρε ήταν απλή, σοβαρή και άμεση... "Σκατά" του είπα. Και το πίστευα. Και το πιστεύω. Και το θέμα μου είναι ότι εντάξει. Αποφάσισα και συμβιβάστηκα ότι το μυαλό μου είναι γεμάτο σκατά. Αλλά... Υπάρχει και συνέχεια...

Τελικά ανακαλύπτω ότι το θέμα δεν είναι μόνο ότι έχει σκατά το μυαλό μου αλλά... Τι σκατά?
Τι σκατά είναι αυτά? Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει?

Πολύ σκατό έπεσε σ' αυτό το post, θα του βάλω κόκκινο σηματάκι... :D Once again δολοφονώ το blog μου ανεβάζοντας κάτι τέτοια κείμενα... Δεν την παλεύω...

(Είπα να βάλω και ένα ανάλογο σκατί χρώμα στα γράμματα... Lol...)

Εφτά αλήθειες για μένα...

Να που ήρθε και η σειρά μου να συμμετάσχω σε ένα από αυτά τα blogίστικα παιχνίδια...

Εφτά αλήθειες λοιπόν για εμένα?

Χμμ... Θα ξεκινήσω με κάτι πολύ υλιστικό... Μ' αρέσει λοιπόν τρομερά να σηκώνομαι το πρωί, να κάνω ένα μπανάκι με την ησυχία μου και μετά να χαλαρώνω πίνοντας το πρωινό μου ακούγοντας τζαζ η γαλλική μουσική (πιάνα, σαξόφωνα και τέτοιες ιστορίες) και έχοντας το air condition να μου κρατάει την απόλυτη θερμοκρασία... (το όλο σκηνικό απαιτεί χειμώνα)

Δεύτερον, ειδικά παλιότερα μ' άρεσε πολύ να πίνω, όχι να γίνομαι κουρούμπελο αλλά να πίνω, να επιδιώκω να γίνομαι σκατά (γιατί όταν πίνω σοβαρεύω) και μετά να γράφω στο blog... :P Είναι αυτό που είχε πει κάποτε ένας ας πούμε φίλος, οι σκατένιες τάσεις που έχουμε όταν δεν είμαστε καλά, να γίνουμε ακόμα χειρότερα επίτηδες μέχρι να πιάσουμε πάτο... Αν και η αλήθεια είναι ότι όπως τελικά προκύπτει, μόνο από τον πάτο μπορείς να δώσεις πάλι ώθηση ώστε να ανέβεις, άρα μπορεί να έχει και κάποια λογική το όλο θέμα...

Τρίτον, και ειδικά γράφοντας το συγκεκριμένο post που μου το υπενθυμίζει περίτρανα, είμαι πολυλογάς και εγωκεντρικός και αν με πιάσει και είμαι λες και έφαγα γλιστρίδα την κάτσατε...

Τέταρτον, όπως έχω πει και σε παλιότερο post η μουσική παίζει τεράστιο ρόλο στην ζωή μου και για την ακρίβεια είναι ζωτικό στοιχείο της... Χωρίς μουσική αμφιβάλω αν μπορώ να ζήσω... Και γενικά χωρίς τέχνη. Δεν είμαι ιδιαίτερα καλός στο να δημιουργώ τέχνη αλλά πιστεύω ότι είμαι φοβερός στο να την απολαμβάνω...

Πέμπτον, ο μελαγχολικά καταθλιπτικός εαυτός μου που βγαίνει στο χαρτί (δηλαδή, βασικά, στο πλαίσιο εισαγωγής κειμένου του blogger μέσω του πληκτρολογίου μου αλλά anyway) δεν συμβαδίζει και 100% με την λοιπή μου τρομερά χαζοχαρούμενη συμπεριφορά μου την οποία κιόλας ούτε θέλω, ούτε έχω σκοπό να αλλάξω. Δεν πρόκειται να ξαναγίνουμε παιδιά ρε φίλε... Μια φορά ζούμε...

Έκτον, και μιας και το έφερε και το γράψιμο, ζω με ένα ιδιαίτερα άτσαλο τρόπο γιατί πιστεύω πολύ στο "Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε, που θα καταντήσουμε?"... Που ξέρω εγώ ότι θα ζω και αύριο ρε φίλε? Και ειδικά τα νιάτα δεν ξαναγυρνάνε ρε παιδί μου οπότε...

Έβδομον, είμαι άνθρωπος της νύκτας, των στενών, των δρόμων, της υπερκοινωνικότητας, των σκέψεων, των συναισθημάτων, του διαλόγου, του διαλογισμού, της (αμπελο)φιλοσοφίας, της χαλαρότητας, της αισιοδοξίας και της ρεαλιστικότητας, της αλήθειας στην ωμή της μορφή...

Αυτά νομίζω ότι είναι αρκετά για να περάσω και το μπαλάκι σε κανέναν άλλο, να δω σε ποιον που από blogroll είμαι χάλι μαύρο... Οπότε μάλλον σε όλους το περνάω...

La noche dreams

Το συγκεκριμένο post είναι η απάντηση μου σε ένα post της αγαπητής La noche το

Dreams...or...Nightmares.........?

Ο λόγος που με έκανε να διαβάσω την δεδομένη στιγμή το post αυτό ήταν ότι είναι έξι παρά πέντε και έχοντας μόλις ξυπνήσει από ένα εφιάλτη δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ...

Οι μεγάλες προσωπικότητες συναντούνται...

Όλες τις τελευταίες μέρες αυτό γίνεται, κοιμάμαι, λίγο, ξυπνάω και θυμάμαι τον εφιάλτη μου.

Ποτέ δεν θυμόμουν όνειρα. Μόνο ένα δυο εφιάλτες στην χάση και την φέξη. Και τώρα κάθε μέρα τα ίδια. Και σήμερα ξύπνησα και με πονοκέφαλο.

Τα όνειρα περίεργα. Το μυαλό παίζει περίεργα παιχνίδια κάποιες φορές...

Λένε ότι δεν θυμάσαι πρόσωπα που δεν ξέρεις και απλά τα είδες στα όνειρά σου και τουλάχιστον για εμένα πάντα αυτό συνέβαινε.
Και όμως τώρα δυο τρεις μέρες μετά και ακόμα θυμάμαι ένα άγνωστο πρόσωπο. Δεν μπορώ να καταλάβω... :S

Σκέφτομαι να αλλάξω την μουσική που ακούω πριν πέσω για ύπνο και να ξαναπροσπαθήσω. :P

Ψιλοχοντροάσχετο αυτό που απάντησα στο post σου αλλά είναι οι καταστάσεις... Και η αλήθεια είναι ότι κι εγώ με ένα τέτοιο όνειρο πρωτοξεκίνησα αυτούς τους εφιάλτες. Που ούτε ακριβώς εφιάλτες είναι δηλαδή... Με εκείνη την ανάμνηση την ασπρόμαυρη από το παρελθόν να κάνει περίεργες βραδινές επισκέψεις στο μυαλό μου. Αλλά με περίεργο τρόπο. Όχι τον συνηθισμένο τρόπο που έκανε επισκέψεις στο μυαλό μου μέχρι τώρα...

Μόνο που τότε εγώ το είχα πει... Πως τα όνειρα είναι ασπρόμαυρα... Εγώ... Και είχε στραβώσει στο άκουσμα.

Αυτά... Πάω να δω μήπως και κοιμηθώ. Άκουσα και κάτι πιο ήσυχο.

Σβήστηκε...

Και όμως μετά από πολύ πολύ καιρό είχα γράψει ένα αρκετά καλό (ή τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν εμένα) κείμενο όντας στα Γιάννενα αλλά όταν πήγα να το ξανανοίξω δεν υπήρχε απλά...

Προσωπική πτώση

Κάποτε ξεκίνησα ένα ταξίδι σε αυτήν την ζωή. Χαρές κι αναποδιές με οδήγησαν να γίνω απλά αυτό που είμαι κι ας έρχονται στιγμές που πραγματικά δεν ξέρω ποιος είμαι και τι κάνω... Στιγμές και μήνες ολόκληροι δηλαδή...

Δεν θα πω ποιος είμαι. Δεν το ξέρω. Δεν θα πω τι κάνω. Δεν το ξέρω. Ξέρω τι δεν είμαι. Ξέρω πότε σκέφτομαι με τρόπο που δεν αρμόζει στην ίδια την ιδιοσυγκρασία μου.

Κάποιες στιγμές μία απλή αλλαγή χωρίς συγκεκριμένο λόγο μπορεί να φέρει μία τελείως διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας στο μυαλό μας. Και μια άλλη που απλά μας επαναφέρει στην δικιά μας αυτή πραγματικότητα που έχουμε χρόνια χτίσει...

Νιώθουμε πιο άνετα όταν γυρίσουμε. Είμαστε στο σπίτι μας. Σε αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Κι ας είναι οι συνειδητές αποφάσεις μας διαφορετικές από αυτό.

Περνώντας μία φάση ασυμβατότητας με τον ίδιο τον εαυτό μου κατέληξα να τα ξαναβρώ μαζί του χωρίς κανένα απολύτως λόγο. Θες να 'ταν η βροχή που έπεσε πάνω μου? Θες να 'ταν κάποιο τραγούδι? Ένα συναίσθημα. Απλά γύρισα και δεν πρέπει να ξανακυλήσω στο διαφορετικό αν και σχεδόν ξέρω σίγουρα ότι ακόμα δεν τελείωσε αυτός ο κύκλος του λάθους... Πρέπει να διανύσω κι άλλα χιλιόμετρα πάνω του...

Το αδιέξοδο σαφές και εμφανές. Η λύση μάλλον ανύπαρκτη. Πορεία περίεργη. Τι μου μένει? Ειλικρίνεια προς του γύρω μου. Μακάρι λοιπόν να βρω την δύναμη να έχω και αυτή την φορά την ειλικρίνεια που πάντα διατηρούσα με κόπο και θυσίες.

Ημισκούμπρια & Goin' Through & T.X.C. - Η πτώση

Στα παράξενα όνειρά μου
αλεξίπτωτο φοράω
σαν χρυσόσκονη κλεμμένη
στον αέρα με σκορπάω.

Ένα μάτι θηλυκό
δε δακρύζει να με σώσει
κι είναι ελεύθερη και κρύα
κι αχαλίνωτη η πτώση.

Δεν υπάρχει γυρισμός,
όλοι τρέχουν κι εγώ μέσα
με ξεγέλασε ξανά
η ανάμνηση η μπαμπέσα.

Το '80 μ' έχει αφήσει
τη φωτιά να ξανανάψω,
τις παλιές εκείνες μνήμες
μάλλον πρέπει να τις κάψω.

Κι εκείνο το φιλί
ένα άγγιγμα με ρίγος
τόσα χρόνια μακριά
ο καιρός φαίνεται λίγος.

Τότε το γλυκό μεθύσι
ήταν κάτι σαν αστείο
τώρα όλα σιωπηλά
κι ένα λίκνισμα γελοίο.

Το βινύλιο ξεθωριάζει
και χαϊδεύω τις στροφές του
δάσκαλος ο χρόνος
και ανίερες οι ουλές του.

Ξένος παρατηρητής
λέω πια πως δε φοβάμαι
μα τα λάθη σαν ταινία
μπρος στα μάτια μου περνάνε.

Τις φωνές από τα λάθη
κάποιος πρέπει να φιμώσει
κι είναι ελεύθερη και κρύα
κι αχαλίνωτη η πτώση.

Να μαι μόνος μεθυσμένος πάλι
να ονειροπολώ
με ναυάγια αναμνήσεων
φτιαγμένα από φελλό.

Τι να φταίω που γεννήθηκα
αγόρι με φτερά
και το κάθε υγρό όνειρό μου.
Μένει. Δε με διαπερνά.

Και χαζεύοντας τον batman
τον coyot και τον ten-ten
διαπιστώνω πως δεν είμαι
με τους μεν ούτε με τους δεν

κι ονειρεύομαι στον κόσμο
κάτι πράγματα μικρά
που ο ήλιος τα γεμίζει
με μια δύσκολη ομορφιά.

Α! Α! ʼνοιξε τα μάτια σου
μάζεψ' τα κι ένωσε τα κομμάτια σου.
Μπορείς ακόμα.

Βγες από το ψυχοφθόρο
τέρμα κι όρμα.
Αναζήτησε το σοκ
που θα σε βγάλει από το κώμα.

Βάλε σε μια σειρά
τα πράγματα μεσ' στο κεφάλι σου
ποτέ δεν είναι αργά
για να πιστέψεις στις δυνάμεις σου.

Εσύ είσαι ο μόνος που μπορεί
να σε σώσει...
Να δώσει ένα τέρμα σ' αυτή
την καταραμένη πτώση!

Τις φωνές από τα λάθη
κάποιος πρέπει να φιμώσει
κι είναι ελεύθερη και κρύα
κι αχαλίνωτη η πτώση.

Το μεγαλείο της αγριεμένης φύσης.

Η ώρα τρεις περασμένες το βράδυ... Ένα κανονικό βράδυ με αέρα...

Πιάνεις το μαλλί με λαστιχάκι πίσω, βάζεις πρόχειρα ρούχα, κρύβεις βαθιά μέσα στις τσέπες σου οτιδήποτε ηλεκτρονικό, παίρνεις το mp3 σου, βάζεις και τα γάντια του ποδηλάτου και βγαίνεις ήσυχα από το σπίτι όπου όλοι κοιμούνται... Κατεβαίνοντας θα πάρεις το ποδηλατάκι σου και θα "πετάξεις" προς την κατεύθυνση της θάλασσας...

Ο αέρας που έχει σήμερα είναι αρκετός ώστε στην κατάλληλη μεριά τα κύματα να είναι τόσο μεγάλα ώστε να φτάνουν μέχρι και 50 μέτρα μακρυά... Η θάλασσα σκούρα και αγριεμένη κάτω από τον καλοκαιρινό έναστρο ουρανό τονίζει το σκούρο μπλε της με τις άσπρες αιχμές των κυμάτων της που αναβλύζουν εδώ κι εκεί...

Το mp3 ήδη παίζει γνώριμα τραγούδια viking metal... Αυτές οι συνθήκες στις οποίες βρίσκεσαι σου δημιουργούν την ανάγκη για δυνατά αλλά σκοτεινά ακούσματα...

Στέκεσαι μόνος και απόμακρος από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα... Στέκεσαι λίγο πιο πίσω από εκεί που σκάνε τα κύματα και ο αέρας σου φέρνει χιλιάδες σταγονίδια που ξεφεύγουν... Αλλά δεν σε νοιάζει... Για την ακρίβεια σου αρέσει... Και ο αέρας σου αρέσει... Αχ πόσο σ' αρέσει... Είναι παντού γύρω σου και σε χαϊδεύει και είναι αυτός που κάνει την θάλασσα μπροστά σου να έχει αυτήν την άγρια παράξενη ομορφιά... Αυτό το άγριο μεγαλείο...

Τα τραγούδια που ακούς τονίζουν αυτήν την αίσθηση του μεγαλείου όπως και το μαύρο που υπάρχει παντού γύρω σου... Μία απέραντη αλάνα χωμάτινη, βράχια και μπροστά η άγρια θάλασσα σε μία μεγαλειώδη προσπάθεια να σκεπάσει όλη την αλάνα και εσύ εκεί ανάμεσα στο χαμό να περνάνε από γύρω σου τα κύματα...

Ο αέρας δυναμώνει και πέφτει... Σιγά σιγά και χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις έχεις βρεθεί σχεδόν δύο μέτρα από την φουρτουνιασμένη θάλασσα και τα κύματα πλέον σχεδόν σε βρέχουν κανονικά. Τα μεγάλα κάνουν και προσπάθειες να σε κουκουλώσουν. Αντανακλαστικά τραβιέσαι πίσω αλλά σε λίγο δεν θα το κάνεις ούτε αυτό... Και έτσι ανάμεσα στα κύματα μένεις ακίνητος και ακούς την μουσική σου... Ένας τρελός...

Νιώθεις σαν να σε περικυκλώνουν τα τρία στοιχειά... Η γη κάτω απ' τα πόδια σου, το νερό μπροστά σου και ο αέρας παντού γύρω σου... Η μουσική σου σου δίνει μία αίσθηση δύναμης και έτσι συμμετέχεις κι εσύ πλέον στο μεγαλείο που επιδεικνύει η φύση γύρω σου παρότι απλά στέκεσαι ακίνητος...

Κι έτσι πέρασε μία ώρα και ούτε που το κατάλαβες... Όρθιος και ούτε καν που σκέφτηκες να κουραστείς... Ήσουν κι εσύ ένα με τον ακούραστο αγέρα και τα αεικίνητα κύματα...

Τα τελευταία τραγούδια είναι ελληνικά... Είναι ροκ... Απλή ροκ... Που όμως τα συναισθήματα που σου ξυπνάει είναι ακόμα πιο σκοτεινά και δυνατά από το χαμό που γίνεται γύρω σου...

Βάζεις το "Ναυάγιο"... Και τότε... Γυρνάς το κεφάλι σου να κοιτάξεις τον μισοφώτιστο από το φεγγάρι αλλά έναστρο ουρανό και βλέπεις μία λάμψη πιο δυνατή από τα υπόλοιπα αστέρια να κινείται... Ένα αστέρι πέφτει... Και λένε τόσα για τα αστέρια που πέφτουν... Ψυχές... Αλλά εκείνη την στιγμή απλά σκέφτεσαι να κάνεις την ευχή που λένε ότι δικαιούσαι... Και πριν προλάβεις να σκεφτείς το στόμα του μυαλού σου την έχει ήδη ψιθυρίσει... Δεν έχει σχέση με το παρόν σου. Είναι κολλημένη εκεί στο παρελθόν σου... Δεν είναι κάτι σπουδαίο. Είναι κάτι απλό. Κάτι που νόμιζες ότι είχες αλλά τελικά ο ίδιος σου ο εαυτός σου αποδεικνύει ότι ακόμα το αναζητάς...

Και έτσι καταλαβαίνεις ότι ίσως ακόμα και τώρα να μην είσαι έτοιμος να είσαι αυτός που είσαι...

(Την ευχή δεν θα την πω και ούτως ή άλλως δεν πρέπει να την πω. Ο καθένας μπορεί να υποθέσει ότι θέλει... Εμένα πάντως με έβαλε σε σκέψεις η ίδια μου η ευχή...)

Ακούς ένα τραγούδι ακόμα, ανεβαίνεις στο ποδήλατό σου και φεύγεις... Το μόνο που θέλεις είναι να είχες λίγη ακόμα ώρα να περάσεις εκεί (δεν σου επιτρέπει το ότι ήδη είναι περασμένες τέσσερις) και ένα μπουκάλι μαυροδάφνη να γλυκάνεις το αλμυρό πλέον στόμα σου.

Το κρύο από το βρέξιμο και τον αέρα σε κρατάει σε μία τέλεια κατάσταση ακόμα και μέχρι να φτάσεις σπίτι και να αρχίσεις να γράφεις ετούτο εδώ το κείμενο...

Πάω για την μαυροδάφνη μου λοιπόν...

Διονύσης Σαββόπουλος - Θαλασσογραφία

Να μας πάρεις μακριά
να μας πας στα πέρα μέρη
φύσα θάλασσα πλατιά
φύσα αγέρι φύσα αγέρι

The images are from devianart.

Γι' αυτό...

Γι' αυτό σε αγαπάω ρε... Γιατί πέρασες μία βραδιά να ακούς την αναπνοή μου. Για ένα φιλί που αξίζει παραπάνω από μία ζωή ολόκληρη... Άλλωστε... "Δεν σου φτάνει μια ζωή για να χορτάσεις μια στιγμή..."! Για αυτά τα κλάματα... Γιατί "φτάνει που κλαίμε"... Γι' αυτό και γι' άλλα τόσα που δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεχάσω. Ξέρεις εσύ... Ακόμα και τα άσχημα... Ακόμα και εκείνος ο χαρούμενος μπαμπάς...

Manifesto...

Το post που ακολουθεί περιέχει τεχνικούς όρους εν μέρη.

Δεν παραχωρείται άδεια να διαβαστεί από κυβερνητικούς, λογοκριτικούς, ανθρώπους που συνδέονται με οποιονδήποτε τρόπο με αστυνομία, δικαστικούς και λοιπούς φορείς των κρατών. Γενικά δεν δίνω άδεια να το διαβάσει κανείς που να έχει το δικαίωμα να με βλάψει νομικά για οποιονδήποτε λόγο όσο αναφορά αυτά που λέει.

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟ POST!

Σήμερα και μιας και είχα και καιρό να γράψω παίρνω το θάρρος και χώνω και αυτό το blog βαθιά μέσα στην λίστα των παρακολουθούμενων blog αναρτώντας την μετάφραση από ένα μανιφέστο που βρήκα στο cache από το hash.gr το οποίο είναι πλέον down. Κάποτε, ως παιδί κι εγώ, είχα ασχοληθεί με το white hat hacking, δηλαδή το καλόβουλο hacking. Έτσι διαβάζοντας αυτό το κείμενο μου ήρθαν κάποιες παλιές αναμνήσεις στο μυαλό. Υπόψιν για όσους δεν ξέρουν... Hacker δεν είναι αυτός που μπαίνει μέσα στα pc των άλλων. Αυτός είναι cracker. Το κείμενο το βάζω γιατί εκτός από αυτά που λέει καθ' αυτά είναι και από μόνο του ένα φοβερό κείμενο. Κάπου σε ένα cd μου έχω και το πρωτότυπο αλλά βαριέμαι να το βρω τώρα... Αν είναι άλλη ώρα...

Το μανιφέστο των hackers

Πρόκειται για τη μετάφραση στα ελληνικά του γνωστού στους περισσότερους από μας Μανιφέστο των hackers που έγραψε ο Mentor.

Μετάφραση: Egofan (αναγνώστης)

... Άλλος ένας συλλήφθηκε σήμερα. Είναι σε όλες τις εφημερίδες, "Έφηβος συλλήφθηκε για ανάμιξη σε Σκάνδαλο Υπολογιστών", "Hacker συλλήφθηκε μετά από Τραπεζική Απάτη..."

Αναθεματισμένα Παιδιά. Όλα το ίδιο είναι...

Αλλά σκεφτήκατε ποτέ εσείς, με την θεωρητική σας ψυχολογία και την ξεπερασμένη σας τεχνολογική ιδεολογία, να κοιτάξετε πίσω από τα μάτια ενός hacker; Αναρωτηθήκατε ποτέ, τι είναι αυτό που τον κάνει να λειτουργεί, τι είδους δυνάμεις τον συγκροτούν, τι ίσως να είναι αυτό που τον δημιούργησε;

Είμαι ένας Hacker, μπες στον κόσμο μου... Είναι ένας κόσμος που αρχίζει από το σχολείο... Είμαι εξυπνότερος από τα περισσότερα άλλα παιδιά, οι βλακείες που μας διδάσκουν με κάνουν να βαριέμαι...

Αναθεματισμένοι κομπλεξικοί. Όλοι το ίδιο είναι...

Είμαι στο Γυμνάσιο ή στο Λύκειο. Ακούω τους καθηγητές να εξηγούν για δέκατη-πέμπτη φορά από τι αποτελείται το μόριο. Το καταλαβαίνω. "Όχι, κυρία. Δεν έγραψα την άσκησή μου. Την έκανα με τον νου μου."

Αναθεματισμένο παιδί. Μάλλον θα την αντέγραψε. Όλα το ίδιο είναι...

Και τότε συμβαίνει.... Μια πόρτα προς έναν άλλο κόσμο ανοίγει... κυλά μέσα από την τηλεφωνική γραμμή, όπως κυλά η ηρωίνη μέσα στις φλέβες ενός ναρκομανή, ένας ηλεκτρονικός παλμός στέλνεται έξω, ένα καταφύγιο από τις καθημερινές ρουτίνες ανακαλύπτεται... το Δίκτυο βρέθηκε.

Αυτό είναι. Εδώ ανήκω... Ξέρω τους πάντες εδώ... Ακόμα και αν δεν τους συνάντησα ποτέ, δεν τους μίλησα ποτέ, ίσως να μην ξανακούσω τίποτα σχετικό για αυτούς ξανά... Σας ξέρω όλους...

Αναθεματισμένο παιδί. Απασχολεί τις τηλεφωνικές γραμμές πάλι. Όλα το ίδιο είναι...

Και βέβαια είμαστε όλοι το ίδιο...μας τάιζαν παιδική τροφή στο σχολείο όταν εμείς πεινούσαμε για ένα μεγάλο κομμάτι κρέας... τα κομματάκια κρέατος που αφήσατε να ξεγλιστρήσουν ήταν ήδη μασημένα και άγευστα. Κυριαρχούμαστε από σαδιστές ή αγνοούμαστε από τους απαθείς. Λίγοι αυτοί που είχαν κάτι να διδάξουν εμάς τους πρόθυμους μαθητές, αλλά αυτοί οι λίγοι είναι σαν σταγόνες στην έρημο.

Αυτός είναι ο κόσμος μας τώρα. Ο κόσμος του ηλεκτρονίου και του διακόπτη, της ομορφιάς των baud. Χρησιμοποιούμε μια ήδη υπάρχουσα υπηρεσία χωρίς να πληρώνουμε για κάτι που θα μπορούσε να είναι εξευτελιστικά φθηνό αν δεν διευθυνόταν από άπληστους επιχειρηματίες, και αποκαλείτε εμάς εγκληματίες. Εξερευνούμε... και μας αποκαλείτε εγκληματίες. Υπάρχουμε χωρίς φυλετικές διακρίσεις, χωρίς εθνικότητα, χωρίς θρησκευτικές δεσμεύσεις... και εσείς μας αποκαλείτε εγκληματίες. Φτιάχνετε ατομικές βόμβες, προκαλείτε πολέμους, δολοφονείτε, κλέβετε, και μας λέτε ψέματα για να μας πείσετε ότι είναι για το δικό μας καλό, και παρόλα αυτά εμείς είμαστε οι εγκληματίες.

Ναι, είμαι εγκληματίας, το έγκλημά μου είναι η περιέργεια, το έγκλημά μου είναι το ότι κρίνω τους ανθρώπους για αυτά που λένε και σκέφτονται και όχι για το πως δείχνουν. Το έγκλημά μου είναι το ότι σας ξεπέρασα στην εξυπνάδα, κάτι για το οποίο δεν θα με συγχωρέσετε ποτέ.

Είμαι ένας Hacker, και αυτό είναι το Μανιφέστο μου. Ίσως να σταματήσετε εμένα, αλλά δεν μπορείτε να μας σταματήσετε όλους... εξάλλου, είμαστε όλοι το ίδιο.

Και μαζί με το κείμενο θα αναρτήσω και ένα από τα πιο φοβερά ελληνικά τραγούδια για εμένα κι ας φοβάμαι ότι αν το δουν αυτοί που το έχουν γράψει θα μου την πουν. Εν πάση περίπτωση εγώ δεν προωθώ τίποτα οπότε ελπίζω να μην υπάρξει πρόβλημα.

ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ

Ω Τσάρλι! Τραβήξου απ' τον ήλιο
Σαν σήμερα ρίξαν την ατομική
Σήμερα στα λιμάνια
Οι σωματέμποροι κι οι πορτοφολάδες
Θα μπορούν να περηφανεύονται
που δεν γίναν επιστήμονες

Ω Τσάρλι! Τραβήξου απ' τον ήλιο
Σαν σήμερα ρίξαν την ατομική

Σήμερα θα μπορούσε
μια πόρνη να λέει στην προσευχή της
Ω Θεέ σ' ευχαριστώ
που δεν γέννησα

(Φ. Αγκουλές, 1951)

Ωχρά Σπειροχαίτη

Πέρασε ένας χρόνος...

Πέρασε ένας χρόνος και ούτε που τον κατάλαβα... Πότε ήρθε, πότε έφυγε... Ακόμα εκεί... Κολλημένος... Ακόμα σε μία βραδιά με βότκα και θάλασσα... Ακόμα να πονάς να σκέφτεσαι και να υπάρχεις... Αλλά πλέον απλά να υπάρχεις. Όχι κάτι λιγότερο, όχι κάτι περισσότερο...

Όταν ξεκίνησα να γράφω το post δεν συνέχισα οπότε τώρα μάλλον δεν θα λέει και πολλά άλλα τι να κάνουμε... Ήταν ένας χρόνος...

Ήταν ο ένας χρόνος που με έκανε ουσιαστικά blogger... Ήταν ένας χρόνος που με έκανε ουσιαστικά κρύο και παγερό άνθρωπο... Ένα άνθρωπο με λειψά -ή καλύτερα- ανύπαρκτα όνειρα, χωμένα καλά εκεί πίσω...

Ένας χρόνος μακρυά από μυρωδιές και αρώματα αγαπημένα... Μακρυά από μέρη και στιγμές... Από φράσεις και ακούσματα... Από σκέψεις και μηνύματα...

Ένας χρόνος μακρυά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Μόνο ρωγμές... Στα χείλια... Τρέχουν αναμνήσεις... Χαρακώματα στις ουρές διάτοντων αστέρων... Όνειρα και ευχές που πήδηξαν στο κενό του μαύρου μου ουρανού...

Ένα χρόνο ψάχνω πνοή για να αναπνεύσω μέσα στο δηλητήριο που έχουν τα σπλάχνα μου... Ένα χρόνο προσπαθώ να ξανανάψω το φως αυτών των αστεριών που έσβησαν ώστε να βρεθεί ο δρόμος...

Ένα χρόνο προχωράω μπροστά μα πάντα φτάνω πίσω... Ένα χρόνο παραπατώντας στην σιωπή...

Ένα χρόνο ότι και να κάνω απλά θα κάνω κακό και άρα κακό και στον εαυτό μου... Ένα χρόνο θα αναζητάω αυτό που λείπει για να καλύψει το κενό μου και δεν θα το βρίσκω παρά σε ένα μπουκάλι κρασί, σε ένα ξεχασμένο τηλέφωνο, σε ένα σκισμένο κείμενο, σε μια ξεγραμμένη σκέψη, σε έναν στερεμένο εφιάλτη... Σε μια πηγή χωρίς νερό... Γεμάτη αίμα... Στεγνό και ξεραμένο. Μιας καρδιάς που μάτωσε μέχρι που στέρεψε και πια απλά χτυπάει αναγκασμένη μα άδεια σε έναν άδειο κόσμο, σε έναν άδειο και ψυχρό κόσμο...

Αναπληρώνοντας το αίμα της με κόκκινο κρασί γλυκό που χάνει την γλύκα του καθώς διαπερνά τις στεγνές από τον χρόνο φλέβες... Και προκαλεί τον πιο γλυκό ίλιγγο...

Ένας χρόνος και είπες να κόψεις όλα τα κακά για ένα όρκο εκεί πίσω που νόημα δεν έχει παρά μία δόση μονόπλευρης αγάπης... Ένας όρκος βασισμένος σε μία μπλούζα με την μυρωδιά του ανθρώπου που την φόρεσε πριν πολύ καιρό, την στάχτη από ένα τσιγάρο που έχει πια τόσο καιρό που έσβησε... Το άρωμα από μία κολόνια που πλέον εξατμίστηκε... Το κραγιόν πάνω σε χείλη που έχουν δεχτεί τόσα ξένα και άγνωστα φιλιά... Τα δικά σου...

Ένας χρόνος και πλέον μετά από έναν εντελώς άδειο καιρό οι μόνες κουβέντες είναι χαζές χαζοκουβέντες... Βοήθεια για τους υπολογιστές όπως και η ηλίθια χαζογκόμενα που μετά από δυο χρόνια που είχε να σου μιλήσει μόνο αυτό βρήκε να σου πει...

Αλλά δεν πειράζει... Και πλέον ούτε το στυλ, ούτε η εμφάνιση, ούτε οι συνήθειές μου σου αρέσουν... Αυτά όλα που ξεκίνησαν και τελείωσαν ΜΕΤΑ και ΓΙΑ χάρη σε αυτά που έγιναν μέχρι και ένα χρόνο πριν αγαπητή μου... Δεν εγκρίνεις πλέον ούτε τον τρόπο που μιλάω και δεν με νοιάζει να σου πω την πικρή μου την αλήθεια... Τόσα δεύτερα πρόσωπα σ' αυτό το blog και εδώ σου μιλάω σε πρώτο ενικό, ω, ναι...

Να το διαβάσεις και να το δεις. Έτσι είναι. Δεν ξέρω τι πρωτοφταίει που το τολμώ και το κάνω αλλά αυτός ήμουν, είμαι και θα είμαι. Και όποιον τον αγάπησα τον αγάπησα και όποιον μίσησα τον μίσησα... Κι ας πέρασε ένας χρόνος... Κι όποιος δεν αντέχει την αλήθεια μου θα του την σιγοψιθυρίζω κάθε βράδυ σε κάθε εφιάλτη του μέχρι να γίνει βίωμα αβάσταχτο... Μέχρι να γίνει ένα δάκρυ που θα κυλήσει από τα μάτια και αμέσως μετά θα γίνει μαργαριτάρι για να στολίζει τον τάφο αναμνήσεων παλαιότερων του ενός χρόνου.... Μαργαριτάρι για να στολίζει τον βραδινό έναστρο ουρανό σαν να 'ταν κι αυτό ένα άστρο έτοιμο να κυλήσει και να εκπληρώσει κάποια ευχή...

Ξημερώνει και η πρωινή δροσιά κάθεται πάνω στα κάγκελα του μπαλκονιού σου και τα κάνει λίγο πιο στεγνά απ' τα υγρά σου μάτια... Αν βγεις και γείρεις να ακουμπήσεις πάνω τους να ατενίσεις την θάλασσα θα γεμίσεις πάλι με τόσα κλάματα που φτάνουν να ξεπλύνουν και τις τελευταίες μυρωδιές από εκείνη την μπλούζα και γι' αυτό δεν το κάνεις...

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω... Ήπια τόσο πολύ πάλι σήμερα... Και άκουσα τόσα τραγούδια που πια δεν πρέπει να γράψω... Πρέπει να έχει ξημερώσει κιόλας έξω... Πέρασε λοιπόν ένας χρόνος και ακόμα πίνω, ακόμα γράφω σε αυτό το blog για αυτόν τον λόγο, ακόμα ακούω τα ίδια γ*****α τραγούδια και γίνομαι σκατά, ακόμα ξημερώνει κι εγώ είμαι εδώ περιμένοντας την κοπέλα που θα μπορέσει να μου μιλήσει επαρκώς... Ακόμα σκέφτομαι... Ακόμα πονάω... Ακόμα αιμορραγώ νοητά και ακόμα μιλάω και γράφω και φωνάζω τα συναισθήματά μου έστω και έμμεσα γιατί δεν έχω το κουράγιο πλέον να το κάνω άμεσα κα το παραδέχομαι....

Διάφανα Κρίνα - Έγινε η απώλεια συνήθειά μας


Γλύφω το οξύ απ 'τις ρωγμές των χειλιών σου και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο
τα χρόνια που περάσανε μ 'αφήσανε μόνο να ψάχνω την πνοή μου στο νεκρό εαυτό σου.

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια που ριγούν στην αγάπη και στον τρόμο
πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία σου μ 'εξουθενώνει και δεν μπορώ να συνηθίσω
νιώθω να προχωράω μπροστά μα πάντα φτάνω πίσω κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη απ 'τα ψέμματά μας παραπατάω στην σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.


There are only two kinds of ghosts out there. The ones you forget.

And the ones that kill you.

The images are from deviantart.

Είναι μυστήρια η χώρα των δακρύων...

Μόλις ανακάλυψα αυτό το song και επειδή πολλές φορές τα έχω νιώσει και σκεφτεί αυτά είπα να το βάλω για να το μοιραστώ και μαζί σας... Με όσους τυχαίνει να με διαβάζουν...

Διευκρινίσεις για το μικρό κειμενάκι από κάτω...

Το από κάτω το ανέβασα διότι τις τελευταίες μέρες και λόγω στενότητας χρόνου λόγο εξετάσεων τα μόνα κείμενα που γράφω είναι κάτι τέτοια παρακμιακά... Παρ' όλ' αυτά, μιας και μ' αρέσουν είπα να ανεβάσω ένα το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί και αυτοτελές και αν το συνεχίσω ποτέ θα το σβήσω και τα το ξαναανεβάσω όλο... Μέχρι τότε αυτό...

Αποτυχημένος προστάτης, θύμα αγάπης...

Δίπλα μου κάθεται ένας άγγελος σκυμμένος... Η άγρια ομορφιά του ρουφιέται μέσα στο πληγιασμένο του φτερό, απ' όπου ρέει παγωμένο σαν σώμα νεκρού το θεϊκό του αίμα με την λεία υφή μετάλλου και το βαθύ κόκκινο του πιο παθιασμένου φιλιού...

Αποτυχημένος προστάτης, (ή να 'ναι) θύμα αγάπης...

Το κείμενο και το δίστιχο είναι δικά μου και υπάρχουν δικαιώματα... Lol...
The images are from Deviantart.

Hurt...

Κάθισα και πλήγωσα τον εαυτό μου σήμερα που λέτε για να δω αν μπορώ ακόμα να νιώσω... Αυτοσυγκεντρώθηκα στον πόνο, το μόνο πράγμα που φαίνεται να είναι πλέον αληθινό όσο αναφορά τα συναισθήματα των ανθρώπων έτσι όπως έχει καταντήσει η κοινωνία μας... Η βελόνα άνοιξε μία τρύπα, όπως και το γνωστό παλιό κεντρί (που με τρυπάει μια ζωή τώρα...)... Προσπάθησα να τα σκοτώσω όλα να τα διώξω μακρυά αλλά για κακή μου τύχη τα θυμάμαι όλα... Τι έχω απογίνει τελικά? Πως έχω καταλήξει να είμαι? Καλοί μου φίλοι, όλοι τελικά φεύγουν μακρυά... Και εσύ μπορούσες να είχες τα πάντα... Όλο αυτό το βασίλειο της σκόνης μου...

Αλλά... Να... Ναι.... Θα σε απογοητεύσω και ναι θα σε πληγώσω...

Φοράω αυτό το στέμμα από αγκάθια πάνω από τη θέση αυτού που μου έλεγε ψέματα... Γεμάτος με εκείνες τις κενές, μισές, κατακερματισμένες, διαλυμένες, διεστραμμένα διαστρεβλωμένες σκέψεις... Δεν μπορώ να φτιάξω... Υπό τους λεκέδες του χρόνου τα αισθήματα μου εξαφανίζονται μέσα στις δίνες που αυτός δημιουργεί... Εσύ είσαι κάποιος άλλος μα εγώ είμαι ακόμη εδώ...

Τι έχω απογίνει τελικά? Πως έχω καταλήξει να είμαι? Καλοί μου φίλοι, όλοι τελικά φεύγουν μακρυά... Και εσύ μπορούσες να είχες τα πάντα... Όλο αυτό το βασίλειο της σκόνης μου...

Αλλά... Να... Ναι.... Θα σε απογοητεύσω και ναι θα σε πληγώσω...

Ακόμα και να ξαναγεννιόμουν από την αρχή χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά πάλι θα προσπαθούσα να κρατήσω το εγώ μου και τον εαυτό μου... Θα έβρισκα εγώ τον τρόπο όσο κι αν έπρεπε να προσπαθήσω και να πονέσω...

Johnny Cash - Hurt lyrics

I hurt myself today
to see if I still feel
I focus on the pain
the only thing that's real
the needle tears a hole
the old familiar sting
try to kill it all away
but I remember everything
what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
upon my liar's chair
full of broken thoughts
I cannot repair
beneath the stains of time
the feelings disappear
you are someone else
I am still right here

what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

if I could start again
a million miles away
I would keep myself
I would find a way

Αφιερωμένο ειδικά σήμερα σε ένα άτομο που θα πρεπε να το καταλάβει ότι είναι για εκείνο αν το διαβάσει...
The images are from Deviantart.

Εξαήμερη (01)

Αυτό το τραγούδι ξέρω ότι θα το μετανιώσω που το έβαλα εδώ γιατί το ήθελα να το βάλω στο τέλος τέλος της χρονιάς αλλά μιας και αργοπόρησα τόσο που πιάνει και κατά κάποιο τρόπο και το τέλος μου ως μαθητής έχω να δηλώσω...

Άννα Βίσση - Τα μαθητικά τα χρόνια
Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν από Φυσικοχημείες,
Άλγεβρες, Γραμματικές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
τα καρδιοχτύπια οι συζητήσεις μες τις σχολικές αυλές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
μα σαν τελειώσει το σχολείο τελειώνουν της ζωής μας
κι οι στιγμές οι πιο γλυκές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ' αλλάζω με τίποτα

Εξαήμερη

Χτες γύρισα από την εξαήμερη... ΤΗΝ εξαήμερη... Αυτή την εκδρομή που περιμένεις σχεδόν από καταβολής κόσμου...

Η κούραση μεγάλη... Είναι αυτή η γλυκιά κούραση όπως ξαναέλεγα κάποτε. Είναι η κούραση έξι βραδιών με σχεδόν πλήρη έλλειψη ύπνου και έξι ημερών τόσο κουραστικές όσο μπορεί να είναι έξι μέρες...

Παρότι κάποιων παραγόντων που σε κάνουν να ξέρεις ότι η εκδρομή μπορούσε να είχε πάει ακόμα πολύ καλύτερα, όταν σε ρωτάνε πως πήγε, το χαμόγελο φτάνει στα αυτιά και απαντάς πολύ καλά όμως... Δεν λες ψέματα. Ουσιαστικά δεν σε νοιάζει... Εσύ ξέρεις...

Γύρισα και πραγματικά νιώθω άλλος άνθρωπος. Η εκδρομή με μαλάκωσε τρομερά... Μου έδωσε επιτέλους πάλι πίσω την δύναμη να αγαπήσω... Τους αγαπάω όλους! 43 παιδιά, 3 καθηγητές κι εγώ... Και όμως... Τους αγαπάω όλους. Το λέω και το νιώθω πραγματικά τόσο πολύ... Είμαι ερωτευμένος με την αγάπη...

Η κατάσταση περίεργη.

Γύρισα, μπήκα σπίτι... Και... Και μαράζωσα... Τόση μοναξιά... Το συνήθισα. Συνήθισα να είμαι με αλλά 46 άτομα. Δεν μπορώ μόνος μου... Νιώθω τρελή μοναξιά... Θέλω να γυρίσω πάλι πίσω και να είμαι πάλι με όλους. Το συζητάω και με άλλους και λένε κι εκείνοι ακριβώς το ίδιο...

Και μετά έρχονται άσχημες σκέψεις... Ίσως αυτή να ήταν η τελευταία φορά που περάσαμε έτσι χαλαρά όλοι μαζί κάποιες ώρες... Μπορεί να μην ξαναγίνει πότε αυτό... Είναι τρομερό. Τους αγαπάω. Δεν θέλω να μας χωρίσουνε.

Μπορώ να πω ότι πλησιάζει να γίνει ισάξιο ενός χωρισμού από ερωτική σχέση... Και ακόμα είναι Πάσχα... Το καλοκαίρι στην αποφοίτηση τι θα γίνει? Στο χωρισμό στα πούλμαν έτρεξαν μερικά δάκρυα. Εγώ συγκρατήθηκα. Αλλά... Στο τέλος δεν θα είναι τόσο εύκολο... Το σχολείο ουσιαστικά ήδη τελείωσε... Δεν θα ξαναμπείς πότε πια στην τάξη με την τσάντα με τα βιβλία... Τα γράφω και κύματα ανατριχίλας περνάνε το κορμί μου...

Το αγαπάω αυτό το σχολείο... Είναι μάλλον ένα από τα δύο μεγαλύτερα κομμάτια της ζωής μου!!! Δεν μπορεί να τελειώνει έτσι απλά... Είναι στιγμές που θέλω να σταματήσει ο χρόνος και να της ζήσω όσο περισσότερο γίνεται. Αλλά δεν γίνεται... Ο χρόνος ο άτιμος τρέχει... Και δεν σταματάει. Εύχομαι τουλάχιστον να μείνουν για πάντα στην μνήμη μου αυτές οι αναμνήσεις, αυτές οι εικόνες πλημμυρισμένες από τόση αγάπη.

Μάλλον αυτή η εκδρομή θα μείνει ως ένα από τα λευκά της ζωής μου (Και όσοι κατάλαβαν, κατάλαβαν... Απλά θα πω... 504 χιλιόμετρα βόρεια της Αθήνας...).

Εικόνες και στίχους θα αναρτήσω σε από πάνω post γιατί ήδη έχω αργήσει να το δημοσιεύσω αυτό λόγω διαφόρων και πολλών αργοπορήσεων...

Μύρισε καλοκαίρι

Έξω έχει μια υπεροχή καλοκαιρινή πανσέληνο μέσα σε ένα υπέροχο καλοκαιρινό ουρανό που σιγά σιγά αρχίζει να περικυκλώνεται από τις πρώτες καλοκαιρινές μυρωδιές... Το καλοκαίρι πραγματικά μυρίζει. Αυτό που λέμε μύρισε καλοκαίρι δεν είναι απλά μια φράση. Είναι μια πραγματικότητα. Το καλοκαίρι πλησιάζει και όλα τα ωραία που συμπεριλαμβάνει σε κάνουν να μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά... (δείτε το παραπάνω ποστ)

Παρακαλείται ο εν αριθμό 3000...

Εγώ θα το ξαναπώ αν και προβλέπω να με ξαναγράφουν... Για άλλη μία φορά λοιπόν... Παρακαλείται ο επισκέπτης με αριθμός 3000 (τον αριθμό σας μπορείτε να τον δείτε κάτω κάτω στην σελίδα, ένα νουμεράκι που έχει...) να αφήσει κάποιο ίχνος του... Έτσι ρε παιδί μου... Για πλάκα... Ευχαριστώ προκαταβολικά (ΛΕΩ!!! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! ΓΚΡΡΡ!!!)

Εφιάλτες - Μία βάναυση ωμότητα

Το τελευταίο καιρό ξυπνάω έχοντας ακόμα στην μνήμη μου σκηνές από το τελευταίο όνειρο που έβλεπα... Συνήθως παλιότερα δεν έβλεπα σχεδόν πότε όνειρα. Ή και αν έβλεπα πότε δεν τα θυμόμουν. Και τώρα δεν είναι ωραία. Πότε δεν ήταν έστω και αυτά τα λίγα που υπήρχαν. Η αλήθεια είναι ότι με έχουν "τρομάξει". Είναι εφιάλτες αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι το πως αυτα παρουσιάζονται και το πως σε κάνουν να νιώθεις μετά. Είναι το πως τα νιώθεις σαν μια τόσο ωμή βάναυση ρεαλιστική πραγματικότητα που σε παραπέμπει στην κανονική σου πραγματικότητα λόγω της αίσθησης ρεαλιστικότητας και του πόσο κανονικά παρουσιάζονται σε σημείο όταν ξύπνησα μια φορά, για κάποια ώρα μετά να κάνω ανεπαίσθητες κινήσεις να σκουπίσω κάποια αίματα που δεν υπήρχαν (εκείνο το βράδυ το όνειρο ήταν ανάλογου περιεχομένου...)! Για εμένα προσωπικώς ακόμα χειρότερος ήταν ένας εφιάλτης μέσα στον οποίο αναγκασμένος βέβαια είχα κάνει κάτι που στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα έκανα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Και πάλι αυτό βέβαια που μέτρησε περισσότερο ήταν η όλη αίσθηση του πως το έκανα. Ήταν τόσο βαθιά μέσα αυτό το συναίσθημα. Ήταν η απόλυτη περιγραφή της ωμότητας και του βάναυσου! Όταν ξύπνησα πλέον πραγματικά είχα κρίση ταυτότητας. Δεν ήξερα ποιος είμαι, τι κάνω, τι σκέφτομαι, τι υπάρχει στο μυαλό μου και πως στο καλό μπορεί να ανάβλυζε μέσα από ένα όνειρο μία τόσο βάναυση ωμότητα που τείνει να δημιουργήσει αυτήν την αίσθηση της πιο αποτρόπαιας διαστροφής... Μετά από κάποια λεπτά βέβαια όλα αυτά περνάνε και η όλη αίσθηση και η αλήθεια είναι ότι κανένα δεν ξαναγύρισε... Δυο βραδιές μόνο ήταν και η κάθε μία με το δικό της... Μην τρομάξετε έτσι... Δεν είμαι μανιακός... :D

Φωτογραφία στον τοίχο,
κραυγή με δίχως ήχο.
Κοράκι πεθαμένο,
σοκάκι στοιχειωμένο.

Τα μάτια του δυο δρόμοι
κι όσο κοιτάει νυχτώνει.
Κατάμαυρη θητεία,
κλεμμένη αμαρτία.

Φωνή και δυναμώνει,
ο χρόνος που τελειώνει.
Γιορτή που αγριεύει.
Δωμάτιο που στενεύει.

Τη σκοτεινή τη μαύρη σου
την όψη χάρισε μου
κι αν δεν την αγαπήσω
πώς θες να τη νικήσω;

Με τις φωνές που άκουγες
στον ύπνο μίλησέ μου
Καταραμένε φίλε μου
κι άγιε αδελφέ μου.

Σ' ένα σκυλί πνιγμένο
το μυστικό κρυμμένο.
Δυο λίρες η αλήθεια
και τρεις τα παραμύθια.

Εφιάλτες τα όνειρά του
μηνύματα θανάτου.
Δυο μαύρα περιστέρια
του μάτωσαν τα χέρια.

Αίμα και τα γραφτά του
μα πότισαν κρυφά του
της ομορφιάς τη γλάστρα
για να φυτρώσουν τ' άστρα.

Τη σκοτεινή τη μαύρη σου
την όψη χάρισέ μου
κι αν δεν την αγαπήσω
πώς θες να τη νικήσω;

Με τις φωνές που άκουγες
στον ύπνο μίλησέ μου
Καταραμένε φίλε μου
κι άγιε αδελφέ μου.
The images are from Deviantart.

Χαρά VS Έμπνευση (ή όπως το ονομάσετε...)

Τις τελευταίες μέρες έκανα δύο διαπιστώσεις... Η μία είναι επακόλουθη της άλλης... Τις τελευταίες μέρες είμαι συνεχώς σχεδόν, πολύ χαρούμενος... Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην έχω έμπνευση να γράψω... Τελικά μόνο καταθλιπτικά μπορώ να γράφω? Τι να πω.. Δεν ξέρω... Απλά δεν ξέρω τι να γράψω...

Πάλι χειμώνας και πάλι γράφω...

Μιχαλάρας - Μουσικό σημάδι

Πάλι θλιμμένος, πάλι χειμώνας
πάλι σιωπή, πάλι βαραίνω
σβήνουν τα φώτα, κάτω ο κόσμος
είναι η σκηνή κι εγώ επιμένω
χαρτιά σκισμένα, γεμάτα στίχους
γεμάτα όνειρα και νοσταλγίες
γεμάτα φίλους, γεμάτα έρωτες
στη γειτονιά μου φωτογραφίες
Πάλι τραγούδια και πάλι γράφω
στη φυλακή μου για να το σκάσω
πάλι σαν φάντασμα που βρίσκει σκέψεις
μ' ένα κερί θ' ανάψω
Τα ίδια λόγια, πάλι αγκαλιές
ποιος μου τα είπε, που τα θυμάμαι
πάλι με φίλους σε κάποιο δείπνο
ποιος θα προδώσει, τον αγαπάμε
πάλι η νύχτα, κάποιο τραγούδι
τυχαίες παρέες, το καλοκαίρι
κι αν δεις μια σχέση όταν τελειώσει
στάνταρ θα κάνει πως δε σε ξέρει
Πάλι στ' αμάξι και πάλι βρέχει
ο Μιχαλάρας γρήγορα τρέχει
κι όταν ραπάρει μπροστά σε κόσμο
ο κόσμος ξέρει μπροστά ποιον έχει
πάλι μιλάω, πάλι γελάω
πάλι δακρύζω, πάλι τα σπάω
ακροβατώ στην φαντασία μου
σαν έργο στίχους τους κοιτάω
για όσους φίλους νωρίς πεθάναν
μια συγγνώμη βαθιά ζητάω
όταν θυμάμαι τις κρύες νύχτες
για να μ' ακούνε θα τραγουδάω...


Τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς κι ας μη μείνουμε δυο ξένοι
σ' αγάπησα πολύ κι όποιος δεν ξέρεις εδώ σωπαίνει
ότι κι αν κάνεις θα φανείς πίσω απ' τα φώτα κάποιο βράδυ
κι εγώ πάνω στη σκηνή στο Μουσικό Σημάδι.
Τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς κι όποιος δεν ξέρει εδώ σωπαίνει
σ' αγάπησα πολύ κι ας μην μείνουμε δυο ξένοι
ότι κι αν κάνεις θα φανείς πίσω απ' τα φώτα κάποιο βράδυ
κι εγώ πάνω στη σκηνή στο Μουσικό Σημάδι.


Αυτή η ζωή μοιάζει ταξίδι κι όποιος το ξέρει ταξίδια κάνει
κάθε στιγμή της μοιάζει με πλοίο κι οι αναμνήσεις παλιό λιμάνι
κοιμάται η πόλη μέσα στη νύχτα και κάποιοι τύποι τότε ξυπνάνε
δεν έχει αμάξια για να κορνάρουν κι οι αναζητήσεις βόλτα μας πάνε
εικόνες στίχων φτερά στη στάχτη τα βήματα μου πάνω στη λάσπη
γνώρισα τόπους, γνώρισα ανθρώπους όμως ακόμα ψάχνω την άκρη
υπάρχουν μέρες που μας ξεχνάνε κι άλλες που μας θυμούνται
υπάρχουν γκόμενες μ' αρχίδια κι άλλες που φτηνά πουλιούνται
κάνουμε λάθη βγάζουμε δίσκους χαζοχαλάμε τα ποσοστά
σε τρίτους κόσμους κάποιοι πεθαίνουν κι εμείς με δύο κινητά
κάποιοι προβλέψαν τον θάνατο τους όπως ο Άσημος κι ο Παύλος
ήταν μεγάλοι καλλιτέχνες κι οι ερμηνείες τους με πάθος
όπως ο Στράτος κι ο Παλιατζής τα ξημερώματα στην εθνική
όπως ο Στέλιος, καλές ημέρες, τώρα είναι ο Σάκης κι η Βανδή
τώρα είναι οι trendy τώρα είναι οι φλώροι κι οι πουτανίτσες που τραγουδάνε
είναι η σκηνή μας, καλά που υπάρχει. Πολλά φιλιά, σας αγαπάμε...


Τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς κι ας μη μείνουμε δυο ξένοι
σ' αγάπησα πολύ κι όποιος δεν ξέρεις εδώ σωπαίνει
ότι κι αν κάνεις θα φανείς πίσω απ' τα φώτα κάποιο βράδυ
κι εγώ πάνω στη σκηνή στο Μουσικό Σημάδι.
Τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς κι όποιος δεν ξέρει εδώ σωπαίνει
σ' αγάπησα πολύ κι ας μην μείνουμε δυο ξένοι
ότι κι αν κάνεις θα φανείς πίσω απ' τα φώτα κάποιο βράδυ
κι εγώ πάνω στη σκηνή στο Μουσικό Σημάδι.

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω να πω... Τα λέει όλα το τραγούδι για εμένα...

The images are mine.

Να μείνω να κοιτάω το χιόνι?

Η χιονόπτωση συνεχίζει, σχολείο δεν έχουμε... Και το τοπίο έξω σε συνδυασμό με τις μουσικές που ακούς σε προκαλούν να μείνεις ξύπνιος για άλλο ένα βράδυ... Να μην πας για ύπνο. Να κάτσεις να κοιτάς έξω απ' την κλειστή τζαμαρία σου τους δρόμους, τα σπίτια, τα δέντρα και γενικά τα πάντα να χιονίζονται... Όμως τι να κάνεις? Χτες κοιμήθηκες μετά από την ώρα που κανονικά χαράζει! Να ξανακάνεις το ίδιο για άλλη μια μέρα? Άλλωστε πόσες φορές στην ζωή σου είχες η θα έχεις την ευκαιρία να ζήσεις βράδια με τέτοια υπεροχή θέα και όλο το feeling που αυτή δημιουργεί... Προσπαθείς να τα ζυγίσεις. Είσαι λογικός άνθρωπος. Όμως να... Η ίδια δύναμη που σε έκανε χτες να μην υπάρχει περίπτωση να κοιμηθείς σήμερα ίσως να μην είναι τόσο δυνατή, σπρώχνοντας σε προς το κρεβάτι σου... Και όμως είναι τόσο υπέροχα, ή μάλλον, τόσο σπάνια υπέροχα έξω... Πότε θα ξανάχεις τέτοια ευκαιρία... Άλλωστε ας μην ξεχνάμε... Να ζεις κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία της ζωής σου...

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!! Τι να κάνω?

The image is mine.

Έξω χιονίζει...

Έξω χιονίζει... Χιονίζει πολύ... Και τι ωραία που είναι... Κάθομαι μέσα από την ζέστη τζαμαρία μου και κοιτάω έξω... Ακούω μουσική απ' τα παλιά και πίνω για άλλη μια φορά... Το χιόνι είναι ωραίο... Όχι γιατί θα ασπρίσει τα πάντα αλλά για αυτή την αίσθηση που σου δημιουργεί της ζεστασιάς του δωματίου σου. Το οποίο όμως δωμάτιο είναι και όλες οι αναμνήσεις σου, όλες σου οι σκέψεις και πως αυτές αναπτύχθηκαν αλλά βραδιά παλιότερα όταν με ανάλογους καιρούς ήσουν μέσα, κοιτούσες, άκουγες μουσική και σκεφτόσουν... Τώρα δεν έχεις κάτι καινούριο να σκεφτείς κι έτσι σκέφτεσαι τα παλιά... Σκέφτεσαι και χάνεσαι... Πίνεις και θυμάσαι... Σιγοτραγουδάς... Κάθε πέντε λεπτά ζεις μια ολόκληρη ζωή και παρ' όλ' αυτά η ώρα περνάει τόσο γρήγορα... Το πρωινό πλησιάζει κι εσύ δεν το θέλεις... Προτιμάς το σκοτάδι σου, την μουσική σου, το ποτό σου, την αϋπνία σου, τις αναμνήσεις σου, τα στιχάκια να σου τρυπάνε το κεφάλι...


Διαβάζεις κάποια παλιά γράμματα. Όλα αυτά. Όλα, η μουσική, το κλίμα, τα τραγούδια, το ποτό, όλα... Όλα αυτά σου έχουν μείνει και σου λένε τόσα επειδή κάποτε ερωτεύτηκες κι εσύ. Ερωτεύτηκες και αγάπησες. Αγάπησες πολύ... Αγάπησες παράφορα... Ακόμα αγαπάς... Αγάπησες πραγματικά. Αγάπησες όπως πολλοί λίγοι άνθρωποι γύρω σου δείχνουν να αγαπάνε. Αγάπησες τόσο πολύ εκείνη, που μαζί της, αγάπησες και ότι ήταν εκείνη, ότι έκανε, ότι της άρεσε, ότι σας έδενε και ότι συμβόλιζε εσένα στην περίοδο που έζησες μαζί της... Αγάπησες ακόμα και πράγματα που μισούσες...


Η ομίχλη έξω είναι πυκνή από το χιόνι που επίσης πέφτει πυκνό... Το όνομα σου σαν ηχώ μου τρυπάει το μυαλό, το όνομα σου σαν ηχώ σαν μια βουτιά στο κενό... Ακούω την βροχή, για σένα μου μιλάει, πως χάνεσαι τη νύχτα μες στο πουθενά, εκεί που δεν μιλάνε για αγάπες ματωμένες και το φεγγάρι χάνεται μες στη συννεφιά... Πάλι χειμώνας και πάλι γράφω...

Λευκές Νύχτες - Σαν ηχώ

Έχεις ήδη πια διαλέξει,
θες να φύγεις μακρυά
μα δεν είπες ούτε λέξη,
χάθηκες στο πουθενά.

Μια εικόνα που ξυπνάει
και ζητάει πιο πολλά
κι όσο πάει θα ζητάει
της ζωής μου η ζημιά

Σκέφτομαι τις άδειες νύχτες
πως σ' αγγίζω και πονώ
σαν σκιά να τριγυρίζω
τον εφιάλτη σου να ζω

Το όνομά σου σαν ηχώ
που μου τρυπάει το μυαλό
το όνομά σου σαν ηχώ
σαν μια βουτιά στο κενό.

Έχεις ήδη πια διαλέξει,
θες να φύγεις μακρυά
μα δεν είπες ούτε λέξη,
χάθηκες στο πουθενά.

Θέλησα να σε κρατήσω,
να σου ρίξω στο κρασί
στάχτη από το τσιγάρο
που 'χες σβήσει μέρες πριν.


Στάθης Αρτινός - Όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει

Ακούω τη βροχή για σένα μου μιλάει
πως χάνεσαι τις νύχτες κάπου στο πουθενά
εκεί που δε μιλάνε γι αγάπες ματωμένες
και το φεγγάρι χάνεται μες στη συννεφιά...

Mα δε μπορώ ν' αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Περπατάς στα σύννεφα μαζί με τους αγγέλους
και σου χαρίζω της αγάπης τα φτερά
τα αστέρια τώρα σβήσανε θα φέξει όπου να 'ναι
ξημερώνει τ' όνειρό μου και φεύγεις μακριά...

Μα δε μπορώ να αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει ν' ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Θέλω να κάνω τον πόνο σου τραγούδι
να τ' ακούς όταν κλαις καμιά φορά
για να διώχνει η μουσική τα δάκρυά σου
και με τα λόγια μου να φεύγει η μοναξιά...

Μα δε μπορώ να αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει ν' ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Ίσως τότε να πάψω... να σου λέω σ' αγαπώ...

The images are all mine.

Στίχοι ζωής και θανάτου...

Ξέρεις ότι κάποιος από τους στίχους που θα ακούσεις σε λίγο πραγματικά κάποτε σήμαινε ολόκληρη τη ζωή σου. Το αν ζεις ή πεθαίνεις κρεμόταν και δηλωνόταν από ένα στίχο... Ξέρεις ότι πολλά από τα τραγούδια αυτά δεν είναι μια φορά που τα είχες συνοδέψει με τα βουβά σου δάκρυα...

Ψυχή μου για να βρεις γαλήνη προσπαθείς...
Ο κόσμος σε βαραίνει,
ο κόσμος δεν σ' αφήνει πια να ζεις.
Κάτι πεθαίνει...
Το σώμα μου ανίκανο πια ξαπλώνει στη γη.
Ελπίζω να σε ξαναδώ σε μια ζωή ΑΛΗΘΙΝΗ!

Η άποψη και το μαύρο χρώμα.

(Εάν δεν μπορείτε να διαβάσετε
επιλέξετε το κείμενο.)

Σήμερα είχα μία μικρή χαζή κουβέντα της τάξεως του ενός λεπτού, η οποία όμως με έβαλε σε σκέψεις ώρα μετά. Μιλούσα με μία κοπέλα που φορούσε ένα καρό παντελόνι που δεν μου άρεσε και της το είπα.

Την ερώτηση την έκανα ως εξής: "Μα καλά πως σας αρέσουν?" Η απάντηση που μου έδωσε πολύ απλά η κοπέλα ήταν και αυτό που με έκανε να σκέφτομαι. Μου λέει "Εσένα γιατί σου αρέσουν και φοράς μαύρα?"... Προσπάθησα στιγμιαία να της απαντήσω αλλά δεν έβρισκα κάποιο επιχείρημα ακόμη και αν έχει τύχει να έχω διαβάσει για χρωματοθεραπεία και όλα αυτά. Εκείνη την στιγμή φάνταζαν άκυρα αυτά που θα μπορούσα να πω. Το μαύρο είναι απορροφητικό χρώμα και είμαι έφηβος και μπλα μπλα... Σιγά σιγά με την ώρα μου ερχόντουσαν διάφορες απαντήσεις στο μυαλό αλλά καμία τόσο καλή ώστε να πείσει και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Όχι ότι δεν τα έχω ξανασκεφτεί όλα αυτά. Όχι ότι δεν ξέρω το τι μου αρέσει και πως και πόσο... Και ξέρω ότι δεν βασίζεται ούτε σε μόδα ούτε τίποτα άλλο. Μήπως είναι ότι πολλοί μου έχουν πει πως το συγκεκριμένο χρώμα είναι αυτό που μου πηγαίνει?

Δεν την έλυσα και μάλλον δεν θα την λύσω σύντομα αυτήν μου την απορία... Είναι περίεργο το πως κάνουμε κάποιες επιλογές στην ζωή μας χωρίς ούτε οι ίδιοι να ξέρουμε τα κριτήρια μας...

Rolling Stones - Paint it black

I see a red door and I want it painted black
No colors anymore I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
I see a line of cars and theyre all painted black
With flowers and my love both never to come back
I see people turn their heads and quickly look away
Like a new born baby it just happens evry day
I look inside myself and see my heart is black
I see my red door and it has been painted black
Maybe then Ill fade away and not have to face the facts
Its not easy facin up when your whole world is black

No more will my green sea go turn a deeper blue
I could not foresee this thing happening to you
If I look hard enough into the settin sun
My love will laugh with me before the mornin comes

I see a red door and I want it painted black
No colors anymore I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
Hmm, hmm, hmm,...
I wanna see it painted, painted black
Black as night, black as coal
I wanna see the sun blotted out from the sky
I wanna see it painted, painted, painted, painted black
Yeah!

The images are from deviantart.

Ακούγοντας και πίνοντας...

Δεν γίνεται ρε ****** μου... Δεν γίνεται να αγαπάς τόσο πολύ ένα άνθρωπο και ενώ υπάρχει θεωρητικά η δυνατότητα (δεν είναι νεκρός) να μην μπορείς όχι να τον αγγίξεις, όχι να του διαδηλώσεις την αγάπη σου αλλά ούτε καν να του μιλήσεις... (πίσω στα παλιά καλά δικά μου)

Και ναι ρε γαμώτο υπάρχει και αγάπη η οποία δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ! Αυτή είναι η πραγματική αγάπη κατά την γνώμη μου. Δεν μπορεί αν αγαπάς έναν άνθρωπο να τον ξεχάσεις τόσο πολύ. Απλά δεν γίνεται. Δεν είναι δυνατό!

Η αγάπη η πραγματική είναι ισόβια. Αν αγαπήσεις πραγματικά κάποιον αυτό θα ισχύει για πάντα. Η αγάπη για την ακρίβεια μπορεί να νικήσει ακόμα και τον θάνατο... Και για αυτήν την εκδοχή προτείνω να διαβάσετε Jo' O' Barr που τα λέει όλα μέσα από τα φοβερά κείμενά του...

Μισοζαβλακωμένος, μισομεθυσμένος, με αυτήν την μουσική που σε στέλνει να ακούγεται από πίσω ψάχνω για μία έξοδο φυγής. Φίλοι τέτοια ώρα δεν υπάρχουν. Καμία ζεστή αγκαλιά. Όλοι κοιμούνται αλλά ακόμα και να ήταν ξύπνιοι, τους θες? Μάλλον όχι. Ακούς την μουσική σου που διάλεξες να ακούσεις, γίνεσαι πιο σκατά και γουστάρεις.

Γουστάρεις αυτήν την διαστροφή και αυτό όχι επειδή είσαι διεστραμμένος αλλά επειδή αυτό είναι που σε γυρίζει στο mode εκείνο που ένιωσες πιο πολύ. Εκεί που η μνήμη σου έχει περισσότερα συναισθήματα να ανασύρει παρά αναμνήσεις αν είναι αυτό ποτέ δυνατόν.

Μια γουλιά ποτό για να συνεχίσω να γράφω...

Γυρίζεις εκεί και είσαι σκατά αλλά είσαι εσύ. Είσαι αυτό που έχεις ζήσει πιο πολύ και πιο βαθιά απ' όλα στην ζωή σου. Κάτι το οποίο δεν ξέρεις αν θα ξανασυμβεί... Και έτσι το βράδυ περνάει... Κοντεύει να ξημερώσει.. Κι εσύ εκεί, πεισματικά κολλημένος με το ζαλισμένο σου μυαλό...

Θα στείλεις ένα μήνυμα, ακόμα και αν χρειαστεί πλέον δικαιολογία γιατί το έστειλες.... Θα ελπίζεις μήπως απαντηθεί? Μπα... Δεν ελπίζεις... Δεν ελπίζεις μην φανεί... Γιατί η απουσία έγινε τρόπος ζωής και έτσι εσύ εξακολουθείς να ξυπνάς κάθε βράδυ και κάθε μέρα να πεθαίνεις. Συνεχίζεις να έχεις πάντα μέσα σου μία τζούρα μοναξιά και να ακούς ερωτικά τραγούδια που θα σε πάνε στον πάτο κι ακόμα παρακάτω και θα σε κάνουν να θυμάσαι τα μάτια της τ' άπειρο ν 'ατενίζουν και τα μαλλιά της στον άνεμο να ανεμίζουν...

Δεν ξέρεις τι λες και τι κάνεις. Είσαι στο πληκτρολόγιο σου και γράφεις κάτι ακαταλαβίστικα που μάλλον θα προτιμούσες και να μην τα διαβάσει κανείς. Αλλά δεν μπορείς. Κάπου πρέπει να τα βγάλεις... Κάπου...

Και εξάλλου οι φύλακες δεν κοιμούνται... Μένουν ξάγρυπνοι να φυλάνε... Κι εσύ είσαι εκεί για να είσαι ο φύλακας ο άγγελος της... Και να την φ-ι-λάς... Ένα γράμμα και όμως τέτοια η διαφορά... Το σκέφτεσαι... Το θες... Καλύτερα να κοιμόσουν μπας και το έκανες κιόλας σε κάποιο όνειρο...

Η φαντασία σου είναι νεκρή πεσμένη κάτω κι εσύ γράφεις ωμότητες. Ερωτικές ωμότητες... Πως γίνεται αυτό... Αυτή τη στιγμή ακόμα και στίχους γράφεις.... Εσύ που ποτέ σου δεν τα πήγες καλά με την ποίηση... Και ενώ λένε πως τα καμώματα της νύχτας τα βλέπει η μέρα και γελά.... Βλακείες κάνει η μέρα... Εσύ στην νύχτα έμαθες... Που μέσα στην μαυρίλα της κρύβει και την μαυρίλα που σκεπάζει την άδεια σου ψυχή...

Ακούς για ακόμη μία φορά κείμενα, τραγούδια, στίχους, ηχογραφημένα λόγια σου που τόσες φορές έχεις ακούσει και που όμως ποτέ δεν θα βαρεθείς γιατί κλείνουν μέσα τους κάτι παραπάνω. Κλείνουν μέσα τους ότι έχεις αγαπήσει. Ό,τι θα έχεις να θυμάσαι όταν θα τελειώσει αυτή η ζωή... Γιατί αυτά είναι που αξίζουν... Αυτά που θα μετρήσουν να τα σκεφτείς την στιγμή που θα κάνεις τον γενικό απολογισμό της ζωής σου....

Εξάλλου... "Η ζωή... Είναι ακριβώς όπως μου είχες πει... Αυτή είναι η ζωή φίλε μου... Κομμάτια... Φως και σκοτάδι... Παρελθόν και μέλλον... Μαύρο και λευκό..."

Θα ακούσεις και μερικά ακόμα τραγούδια τα οποία θα σε αποτελειώσουν όπως έκανε και εκείνη, και έτσι νεκρός ψυχικά ίσως να αποφασίσεις να αφήσεις αυτό το έρημο το πληκτρολόγιο και το στυλό και την πένα και το χαρτί και να πας στο μαξιλάρι σου να εναποθέσεις ότι παραμένει μέσα στο κεφάλι σου πριν οδηγηθείς σε μία τρέλα... Σε μία κανονική, ζωντανή τρέλα...

Νέα τάξη πραγμάτων - Απουσία

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής
όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής
όταν στα πρόσωπα του κόσμου βλέπω το πρόσωπό σου
όταν το δάκρυ μου στο χάρισα και έγινε δικό σου
όταν το εγώ μου είναι μισό και το αστέρι μου θολό
όταν ξέρω πως υπάρχω μα δεν γίνεται να ζω
όταν μέσα μου κοιτώ βλέπω ένα απύθμενο κενό
γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπώ

Κάποτε είχα μια αγάπη που λαβώθηκε νωρίς
μα την κράτησα γιατί ένιωθα ανασφαλής
Κάποτε είχα μια αγάπη που άργησα να την πληγώσω
και όταν με πρόδωσε έπρεπε να τη σκοτώσω
θυμάμαι πριν να σε γνωρίσω έκλαιγε όλη η πλάση
και όλοι ψάχναν μια ελπίδα, την ελπίδα που είχα χάσει
όταν πλέον σε είδα είπα πως βρήκα την ελπίδα
αλλά μάλλον είχα βρει μια ακόμη παλλακίδα
Μόνη ασπίδα η λογική που κατέρρευσε και αυτή
όταν έδωσα και ένιωσες το πρώτο μας φιλί
μόνιμη θλίψη η χαρά και η νικοτίνη στα κρυφά
μα τότε είχα μέσα μου μια τζούρα μοναξιά
μα τώρα εξέπνευσα της σχέσης τον καπνό
δόθηκα και προδόθηκα ψάχνοντας για το θεό
μέσα από την ένωση δύο σωμάτων μέσα από την αγάπη
αλλά δάκρυ μετά το δάκρυ δεν αντίκρισα την άκρη
μονάχα έφτασα στα άκρα σε έδιωξα από κοντά μου
προτιμώντας να κρατήσω το κενό μες την καρδιά μου
προτιμώντας τη μοναξιά μου να γίνει η μνηστή μου
αφού ο δρόμος μου για λύτρωση ήταν η καταστροφή μου

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής
όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής
όταν στα πρόσωπα του κόσμου βλέπω το πρόσωπό σου
όταν το δάκρυ μου στο χάρισα και έγινε δικό σου
όταν το εγώ μου είναι μισό και το αστέρι μου θολό
όταν ξέρω πως υπάρχω μα δεν γίνεται να ζω
όταν μέσα μου κοιτώ βλέπω ένα απύθμενο κενό
γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπώ

Θυμάμαι τα ξανθά μαλλιά σου ν' ανεμίζουν
και τα πράσινα σου μάτια το άπειρο να ατενίζουν
θυμάμαι το χαμόγελό σου, τα δυο σου χείλη
όμως τώρα δεν είμαστε ούτε φίλοι.
Να 'ταν η απόσταση γυαλί κι ο χρόνος ψεύτης
να ήμασταν πάντα μαζί και όταν στα χέρια μου πέφτεις
να σε σηκώνω και σαν κλέφτης να σου κλέβω τα αισθήματα
τα θρύμματα απ' τα ποιήματα αιώνια καταλύματα
να 'ταν ανέγγιχτη στιγμή που τώρα έχει χαραχτεί
να μην ένιωθα ποτέ την ανάγκη για φυγή
ένας σταυρός είναι όλη η γη και πάνω εγώ να ατενίζω
το όνειρο που ζήσαμε και τώρα δεν αγγίζω
γυαλίζω τα όσα χώρισα μούσα μου σε συγχώρησα
πιστή συνοδοιπόρισσα το ξέρω ολιγώρησα
και την ψυχή μου αφόρισα να γίνει κομμάτια
βιώνοντας την ηδονή σε βρώμικα κρεβάτια.
Σημάδια αγνόησα προχώρησα με βλέμμα θολωμένο
κάθε βράδυ ξυπνώ και κάθε μέρα πεθαίνω
δεν ξέρω τι περιμένω πάντως όχι να φανείς
αφού η απουσία σου έγινε τρόπος ζωής

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής
όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής
όταν στα πρόσωπα του κόσμου βλέπω το πρόσωπό σου
όταν το δάκρυ μου στο χάρισα και έγινε δικό σου
όταν το εγώ μου είναι μισό και το αστέρι μου θολό
όταν ξέρω πως υπάρχω μα δεν γίνεται να ζω
όταν μέσα μου κοιτώ βλέπω ένα απύθμενο κενό
γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπώ



Η ώρα είναι 6:40 το πρωί... Μόνο αυτό σας λέω...

Τα φτάσαμε και τα 2000!

Παρεμπιπτόντως τα φτάσαμε και τα 2000 και κανείς δεν άφησε το comment που ζήτησα... Σνιφ, σνιφ... ΚΑΛΑ!!! ΓΚΡΡΡ!!! Α, και αύριο απεργία για εργαζομένους και αργία για μαθητές... Πάλι χρυσές δουλειές θα κάνουν τα μαγαζιά...!!!

Χαρά τριγύρω...

Όταν όλοι τριγύρω σου είναι χαρούμενοι, όταν οι φίλοι σου οι πιο κοντινοί είναι χαρούμενοι τότε αυτή η χαρά περνάει και σε εσένα και έτσι είσαι κι εσύ χαρούμενος...

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να βλέπεις τον άνθρωπο που αγαπάς με ένα μεγάλο και ωραίο χαμόγελο καρφωμένο στο πρόσωπό του... Σου χαράζει βαθιά εσωτερική χαρά και σε κάνει να μένεις χαρούμενος ακόμα και μετά, όταν δεν θα είναι δίπλα σου ο χαρούμενος κόσμος. Η χαρά είναι μεταδοτική από τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε...

Και θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς που μπορούνε και με την χαρά τους τις τελευταίες μέρες έχουν κάνει και εμένα χαρούμενα και με έχουν κάνει να ξεχάσω τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα τα οποία με περικυκλώνουν...

Παρακαλείται ο εν αριθμό 2000...

Ο επισκέπτης με νούμερο 2000 παρακαλείται θερμά όπως αφήσει μήνυμα γιατί έχω ορεξούλες και μαλακίζομαι (με τον συμπάθιο) και θα ανταμειφθεί καταλλήλως... Lol...

AXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXA!!!

The images are from deviantart.

(Το πή@@@α το blogάκι μου...)

Εγωκεντρικότητα παντού γύρω...

Λοιπόν σκεφτόμουν ότι τελικά το blog είναι ο πιο σκατένια τρανταχτός τρόπος για να εκδηλώνει κανείς την τρομερή εγωκεντρικότητα του!!! Χι χι... Μιλάς μόνος σου, πολλές φορές για τον εαυτό σου και χαίρεσαι κι από πάνω αν ανέβουν τα ποσοστά σου και άρα πολλοί ασχολούνται μαζί σου... Εμπρός λοιπόν! Εγωκεντρισμός για μια ζωή!!!

Θέλω...

Θέλω να ερωτευτώ... Θέλω να αγαπήσω... Μου λένε, μην το ψάχνεις και θα 'ρθει... Αλλά δεν έρχεται... Θέλω να μιλήσω γλυκά, να ανταλλάξω λόγια αγάπης... Έχω αυτήν την ανάγκη. Θέλω έναν άνθρωπο να αγαπάω και να με αγαπάει. Αγαπάω έναν αλλά εκείνος δεν με αγαπάει. (Αγαπάω και έναν που μπορεί και να με αγαπάει... :P) Και έτσι μένω μόνος αγκαλιά με την μουσική και τα σεντόνια μου να σκέφτομαι παλιότερους έρωτες.

Θέλω ένα μπουκάλι Ursus αλλά ούτε αυτό δεν μπορώ να βρω αυτή τη στιγμή... Ούτε και αυτό. Θέλω να ξενυχτάω αλλά όχι μόνος μου. Θέλω να ξενυχτάω παρέα με έναν άτομο με το οποίο είμαι ερωτευμένος η με ένα άτομο που αγαπάω. Να μην με νοιάζει. Να έρθει το πρωί και τότε να πω καληνύχτα. Να τρέξω να πετάξω να χαθώ και να μην φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω... Θέλω να ακούσω ένα χαρούμενο τραγούδι αγάπης και να το νιώσω μέχρι το πιο βαθύ σημείο της σάρκας μου.

Θέλω να βγω έξω που φυσάει να νιώθω τον αγέρα να κυκλώνει το κορμί μου και εγώ να σκέφτομαι μόνο για έναν έρωτα. Να κοιτάω το φεγγάρι και να ονειρεύομαι κάτι τόσο συγκεκριμένο... Να ξαπλώσω σε μια αμμουδιά με ένα μπουκάλι κρασί κι ας είναι χειμώνας. Κι ας φοράω ρούχα που δεν θα έπρεπε να λερώσω!

Θέλω να νιώσω! Έχω σταματήσει να νιώθω! Θέλω να νιώσω ξανά, πολύ και καλά! Θέλω να είμαι στον αέρα έξω και να μην σκέφτομαι τίποτα παραπάνω από τον ίδιο τον αέρα που θα μου χαϊδεύει το κορμί και αυτό γιατί όλα τα αλλά θα είναι καλά.

Πολλά θέλω. Ας πάω καλύτερα για ύπνο αν και ούτε τα όνειρα μου μου κάνουν συνήθως χάρες...

Γυμνά καλώδια - Θέλω

Θέλω έναν ήχο πάνω απ' την ψυχή μου
θέλω έναν ήχο να ζεσταίνει το κορμί μου
θέλω έναν ήχο μια σπάνια μελωδία
να προκαλεί χαρά και όχι αηδία.
Θέλω έναν ήχο να αγγίξει την μορφή σου
να σου θυμίσει την πιο ακριβή γιορτή σου
να σου μαγέψει τα μάτια σου τα πλάνα
μην μου χτυπάτε την πουτάνα την καμπάνα.
Θέλω οι φίλοι μου να κλαίνε απ' την χαρά τους
που δεν τους πήρα τα πολύτιμα όνειρά τους
ας είναι όλοι την τελευταία γιορτή μου
μα όχι αυτή που έχει γεννήσει το κορμί μου.
Θέλω να ακούγεται από παντού κιθάρα
και τα ντραμς να προκαλούν αντάρα
και να ρίχνουν χώμα στο κορμί μου
με γάντια ολόλευκα φωνάζοντας "τιμή μου"
Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δεν πρόλαβα, μια τελευταία αγκαλιά.
Θέλω η νύχτα να λέει το όνομά μου
να είναι πιο μαύρη από την άψυχη καρδιά μου
θέλω οι δείκτες ποτέ να μην γυρνάνε
ότι κι αν έφυγε ποτέ ξανά δεν θα ΄ναι
Θέλω ότι έλεγα ποτέ σας να μην πείτε
κατάρες και ευχές στην μνήμη μου να πιείτε
θέλω να κλείσετε την πλάκα μου στον τάφο
με μάτια ορθάνοιχτα που εγώ ποτέ δεν θα 'χω.
Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δεν πρόλαβα, μια τελευταία αγκαλιά

Ταξίδια με την μουσική...

Όσο μεγαλώνουμε, όσο ζούμε έντονες στιγμές μέσα σε διάφορες εμπειρίες τόσο πιο πολύ γινόμαστε αυτό που στο τέλος θα καταλήξουμε να είμαστε... Κάποιος είναι αυτός που είναι όταν πεθάνει. Μόνο τότε θα πάψει να συμπληρώνει κομμάτια στο παζλ της ολοκλήρωσης του. (και κατά το ρητό "μηδένα προ του τέλους μακάριζε")

Η ζωή μας μας ταξιδεύει μέσα από διαφορά μονοπάτια και με διάφορα μέσα... Έτσι και η μουσική έρχεται να πάρει κάποιους και να τους πάει μακρυά ταξίδια... Ταξίδια μέσα από τις σκέψεις αλλά και από τις εμπειρίες και τα βιώματα του... Ταξίδια που ορίζουν και ορίζονται από μια κουλτούρα που η επιλεγμένη από εμάς μουσική φέρει...

Ταξιδεύοντας ο καθένας μας το δικό του ταξίδι και με το δικό του μέσο αντιλαμβανόμαστε τα ταξίδια των άλλων διαφορετικά απ' ότι οι ίδιοι. Τα αντιλαμβανόμαστε με γνώμονα το δικό μας ταξίδι... Έτσι ο κόσμος πνίγεται μέσα στην υποκειμενικότητα αυτού του ταξιδιού μας που τελικά ορίζει όχι μόνο την δική μας ζωή αλλά και την οπτική μας γωνία για όλον τον κόσμο που μας περιβάλλει...

Ίσως μόνο ο έρωτας να είναι ένα είδος γέφυρας των ταξιδιών δύο ξεχωριστών ανθρώπων... Είναι μια γέφυρα κατανόησης και συμβαδισμού... Αυτή η μορφή έρωτα που τείνει να εκλήψει στις μέρες μας.

Για όσους ζουν μέσα από την μουσική αυτή γίνεται τα στίγματα της ζωής τους. Κάθε κομμάτι, κάθε νότα, κάθε ρυθμός και κάθε μελωδία είναι ένα μικρό μέρος, ένα μικρό κομμάτι από το ταξίδι. Ένα κομμάτι το οποίο είναι έτοιμο να ξαναζωντανέψει και να ξανασυμβεί για άλλη μια φορά μπροστά στα μάτια τους κάθε φορά που αυτοί θα ακούσουν το συγκεκριμένο τραγούδι, τις συγκεκριμένες νότες, τους συγκεκριμένους ρυθμούς και τις συγκεκριμένες μελωδίες...

Τα τραγούδια γίνονται οι σελιδοδείκτες αλλά και οι ανεξίτηλοι λεκέδες που μόνο εσύ μπορείς να δεις... Οι άλλοι έξω θα αδιαφορήσουν να δουν τι, πως και γιατί έκανες κάτι μέσα από τον δικό σου ορισμό, μέσα από το δικό σου τραγούδι δηλαδή...

Ο τραγουδοποιός άραγε είχε όμως το ίδιο όραμα με εσένα?

Είναι περίεργο το πως η ακολουθία μερικών νοτών μπορεί να πει περισσότερα απ' ότι εμείς σ' ολόκληρη τη ζωή μας. Είναι περίεργο πως μέσα από αυτή την ακολουθία δεν θα διστάσει να βγει από μέσα μας το πιο καλά κρυμμένο συναίσθημα να μας κυριεύσει και στο τέλος του μέτρου να μας ξανααφήσει...

Η μουσική ήρθε να μπει στην ζωή μου από την πολύ αρχή της... Κάθε περίοδος της ζωής μου είναι και ένα μικρό μουσικό ταξίδι. Ένας ορίζοντας από νότες και στίχους. Από σκέψεις και συναισθήματα... Μια ζωή χωρίς μουσική θα ήταν μια άψυχη, άυλη, ανιαρή φυτοζωία. Ζώντας τα πάντα μέσα από την μουσική, ακόμα κι αν δεν κατάφερες πότε να γίνεις κάποιος αξιόλογος μουσικός, εκείνη θα σε ξεπληρώσει... Γεμίζοντάς σε με τον ίδιο της τον εαυτό...

Αν κάποτε καταφέρεις να ζήσεις ένα αμοιβαίο έρωτα όπου και οι δύο ταξιδευτές θα έχουν ορίσει για μέσο τους την μουσική, ή πόσο μάλλον την ίδια μουσική, αυτό το ξέχωρο ταξίδι που θα ζεις όσο θα είσαι μέσα σε αυτόν τον έρωτα, θα αφήσει τόσο δυνατά μουσικά στίγματα ώστε ακόμα και όταν αυτό το ξέχωρο ταξίδι τελειώσει να αναβλύζει μια υπόκωφη μουσική ηχώς για την υπόλοιπη ζωή σου, κάθε φορά που θα κοιτάς προς τα πίσω. Μια ηχώς που θα σε καλεί κοντά της και συγχρόνως θα σε διώχνει ξέροντας ότι σε θέλει μαζί της, αλλά ότι μαζί της μόνο η καταστροφή σου επιφυλάσσεται...

Η μουσική σου μπορεί να σημαίνει την λύτρωση σου η και την καταστροφή σου. Το μέσο σου στο ταξίδι της ζωής είναι αυτό που αν δεν λειτουργήσεις σωστά θα σε οδηγήσει σε μια από αυτές τις απόκωφες σιωπές. Τον θάνατο.

Για το άρθρο αυτό θέλω να ευχαριστήσω τον Jim Morison που ενέπνευσε τον Αλέξη Μίχο από τους 1550 για να εμπνεύσει με την σειρά του εμένα μέσα από το καταπληκτικό του τραγούδι "Γράμμα για ένα (χαμένο) ποιητή..." και να μου κρατήσει συντροφιά για όσο έγραφα αυτό το άρθρο στο κινητό μου, θυμούμενος κάποιες παλιές μου, καλές συνήθειες...

Επίσης να αναφερθώ στον Τόλκιν που μέσα από το βιβλίο του Σιλμαρίλιον τόσο ωραία περιγράφει μια δημιουργία κόσμου με βασικό συστατικό του την ίδια την μουσική που έφτιαξαν οι θεοί... Μιας και η μουσική κάποιες φορές είναι σαν το άγγιγμα από το χέρι ενός απόμακρου θεού.

1550 - Για έναν ποιητή

Καβάλησε το φίδι της ψυχής σου
Ήταν τα λόγια ενός μεγάλου ποιητή
Που από τη λευκή και ανήθικη ζωή του
Περάσανε και γράψανε εποχή.

Ακροβατώντας στις μεταλλικές χορδές του
Του Elvis Presley και των άλλων μουσικών
Κανείς δεν ένιωσε τον ήχο απ' τις κραυγές του
Που ξεσηκώνανε τους φόβους των νεκρών

Σε έναν κόσμο που τα πάντα αμφισβητούνται
Που κάθε πρόταση σημαίνει διαταγή
τους ρώτησε να ζήσουν ποιοι φοβούνται
να δώσουν τέλος σε μια ψεύτικη ζωή

Χορεύοντας σε κύκλους από φλόγες
Αδιαφορώντας για το μέλλον το παρόν
Έτσι για εκείνον κλείσανε οι πόρτες και πήρε
Θέση στο παλάτι των θεών

Έγραψες στίχους μύριους και είπες χίλια λόγια
Που κατευθείαν σου παγώναν το κορμί
Κανείς δεν ένιωσε το μήνυμα τη φλόγα
Και έδωσες τέλος στη ταινία σου αυτή

Τώρα για εσένα πια μονάχος τραγουδάω
Κάθε βραδιά μια νύχτα εφιαλτική
Δε ξέρω αν θα έπρεπε να κλαίω η να γελάω
Που μας παράτησες και είμαστε ακόμα ζωντανοί

Άν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα Θα ξαναέβαφα γαλάζια την θάλασσα...

Αλκυονίδες μέρες...

Αν και είχε πολύ κρύο σήμερα ο ήλιος έλαμπε λαμπρός και καμαρωτός από πάνω, με το ζεστό του πορτοκαλί φτιάχνοντάς μου την διάθεση και δημιουργώντας υπέροχες εικόνες.... Υπέροχες εικόνες του υπέροχου καθαρού καταγάλανου ουρανού... Ακόμα Ιανουάριος και ο καιρός αν και κρύος έχει αρχίσει να φτιάχνει! Ίσως αλκυονίδες μέρες... Αλλά τι με νοιάζει. Το θέμα είναι η χαρούμενη διάθεση που σου δημιουργεί αυτός ο καιρός... Να θέλεις... Να τρέξεις, να πετάξεις να χαθείς...

Και έτσι μου δημιουργήθηκε και μία ακαταμάχητη επιθυμία και κατέβηκα μία βόλτα στην υπέροχη γαλάζια θαλασσίτσα... Τι ωραία που είναι η άτιμη! Το τοπίο υπέροχο... Η θάλασσα, η αδειανή παραλία, τα αλμυρίκια κι από πίσω ένας τεράστιος κατακόκκινος ήλιος... Δεν πρόλαβα νωρίτερα μα μόνο λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.

Η θάλασσα ήρεμη και γαλάζια ανέδυε τον γλυκό παφλασμό των κυμάτων της που μαζί με τον χειμερινό ήλιο να βυθίζεται μέσα της για φόντο δημιουργούσε ένα αίσθημα αναζωογόνησης, χαράς και πεθυμιάς...

Πολύ μου είχε λείψει η θαλασσίτσα μου. Είχα καιρό να την επισκεφτώ. Πήρα πετρούλες και προσπάθησα να κάνω ψαράκι. Σχεδόν απέτυχα. Το έχω ξεχάσει κι αυτό... Πόσο καιρό είχα να ασχοληθώ μαζί της. Με το μεγαλείο της και την γλυκιά αίσθηση που αναβλύζει.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα - Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,
τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,
χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,
μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ' όνομά της αφήνει,
γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,
τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,
και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,
πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,
σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,
και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,
πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,
μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,
για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Ήταν τόσο ωραία η αίσθηση που είχα... Ο ήλιος που αν και χειμώνας θυμίζει καλοκαίρι... Κι ας λένε οι Πυξ Λαξ... Κι εμένα συνήθως ο ήλιος του χειμώνα με μελαγχολεί... Αλλά σήμερα... Τέλος πάντων... Αυτό το post όπως θα καταλάβατε δεν έχει κανένα νόημα, κανέναν ειρμό.. Γενικά δεν έχει τίποτα.. Απλά μία γλυκιά αίσθηση αλκυονίδων ημερών...

ΑΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΑΛΛΑΖΑ ΘΑ ΞΑΝΑΕΒΑΦΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!

Γαλανός ουρανός, θάλασσα και μουσική... Πηγαίνοντας με το ποδήλατο... Έτσι ρε! Για να γουστάρουμε!

The image is mine taken by my mobile.

Ζαχόπουλος... Το κοινωνικό φαινόμενο. Νέος νόμος λογοκρισίας blog.

Τις τελευταίες μέρες και για να είμαι σαφέστερος τον τελευταίο μήνα όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως και οι οποιεσδήποτε πολιτικές συζητήσεις ακόμα και μεταξύ μας περιστρέφονται γύρω από το θέμα του πολιτικού, υπουργού πολιτισμού, Χρήστου Ζαχόπουλου... Η όλη ιστορία ξεκίνησε με την απόπειρα αυτοκτονίας του και το γράμμα του που έδινε ευθύνες στην Τσέκου η οποία όπως υποστήριξε τον εκβίαζε με διάφορα ζητούμενα με αντάλλαγμα να μην δημοσιοποιήσει το υλικό από ένα dvd στο οποίο υπήρχαν ερωτικές σκηνές μεταξύ τους.

Ξεκινώντας με αυτά ως βασικά γεγονότα άρχισαν να ξεσκεπάζονται και διάφορα άλλα πολιτικά σκάνδαλα τα οποία όμως δεν είναι σίγουρο ότι είναι αληθή. Το ερώτημα που μου διμιουργήθηκε με όλη αυτήν την ιστορία και αυτό το οποίο είναι άξιο να σημειωθεί είναι το εξής: Αν τελικώς δεν υπάρχει πολιτικό σκάνδαλο και η όλη ιστορία έγκειται μόνο σε ροζ σκάνδαλο τότε γιατί όλα τα κανάλια ασχολούνται τόσο καιρό με αυτό το θέμα?

Υπάρχει μία "λαϊκή ρήση" η οποία λέει πως όταν κάποιος ασχολείται με το τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του δύο τινά υπάρχουν για το τι συμβαίνει. Είτε ζηλεύει, ή είναι κουτσομπόλης. Και επειδή στην δεδομένη περίπτωση το να ζηλεύει κανείς (ειδικά την Τσέκου που κοιμόταν πιθανώς με τον Ζαχόπουλο) μάλλον φαντάζει κάτι παραπάνω από απίθανο, αναγόμαστε στην περίπτωση του κουτσομπόλη.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, λοιπόν, έρχονται να κάνουν αυτό που κάναν παλιότερα οι άνεργες κυρίες της κάθε γειτονιάς. Παίρνουν ένα μικρό γεγονός και με τη μέθοδο του χαλασμένου τηλεφώνου και της διόγκωσης των φημών δημιουργούν ένα τεράστιο θέμα το οποίο όμως μιας και τελικά μπορεί να αποδειχτεί αποκλειστικά και μόνο ροζ σκάνδαλο καταντάει περισσότερο κουτσομπολιό παρά είδηση σοβαρού τύπου.

Το θέμα είναι ότι αν παρουσίαζαν την είδηση όπως ακριβώς αυτή είναι (ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας ότι είδηση θεωρείται μόνο το γεγονός και άρα όχι οι εκάστοτε υποθέσεις του εκάστοτε δημοσιογράφου, πολιτικού ή συντάκτη εν γένει) τότε δεν θα είχαν με τι να γεμίσουν τα δελτία ειδήσεων τους αφού η είδηση θα ήταν ως εξής:
"Ο υπουργός πολιτισμού Χρήστος Ζαχόπουλος, κατόπιν απόπειρας (κατά τον Ντυκέρμ μάλλον ανομικής) αυτοκτονίας βρίσκεται στο νοσοκομείο όπου και λαμβάνει τις κατάλληλες βοήθειες. Σε γράμμα που άφησε πριν την απόπειρα αυτή, θεωρεί την υπάλληλό του Τσέκου ως ηθικό αυτουργό αφού τον εκβίαζε με δημοσιοποίηση dvd με "ροζ" υλικό. Πιθανολογείται ότι η υπόθεση έχει και πολιτικές επεκτάσεις."

Πόση ώρα σας πήρε να το διαβάσετε? Ένα λεπτό? Δύο? Τόση ώρα θα διαρκούσε και η ανάλογη είδηση και έτσι το δελτίο θα παρέμενε αδειανό και τα ποσοστά τηλεθέασης (με ότι αυτό συνεπάγεται, όπως χαμηλά έσοδα λόγω λίγων διαφημίσεων) θα έπεφταν κατακόρυφα με αυτά (τα ποσοστά) του κουτσομπολίστικου (κατά την γνώμη μου πάντα, για να μην θίγω κιόλας) μαγκαζίνου του Star να δεσπόζουν.

Επίσης θα έχαναν την τεράστια ευκαιρία τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εφημερίδες που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση να φωρτώσουν ότι μπορούν (αρνητικό) στην κυβέρνηση ώστε να μειώσουν τα ποσοστά της. Μάλιστα αυτό πολλές φορές γίνεται τόσο φανερά που είναι απορίας άξιο πως δεν το καταδικάζει ο κόσμος. Χωρίς να υποστηρίζω το οποιοδήποτε κόμμα θεωρώ πως προσβάλει την νοημοσύνη μου να πιστεύω κάτι που μου λέει ο άλλος μόνο και μόνο επειδή θέλει να προσβάλει την δημοτικότητα του αντίπαλου κόμματος.

Και τέλος έρχεται και το θέμα της εγχώριας και παγκόσμιας πολιτικής με την μέθοδο της παθητικότητας, του υπνοτισμού. Μιας και πρέπει να παραδεχτούμε ότι εμείς είμαστε τα παιδάκια υπό την επίβλεψη των "μπαμπάδων" χι και ψι η διόγκωση των γεγονότων και άρα κατά συνέπεια οι αντικυβερνιτικές συνέπειες που αυτή έχει είναι πιθανών να έχουν τις ρίζες τους στις βουλές των μεγαλυτέρων μας οι οποίοι αυτό που θέλουν είναι να μας κοιμίζουν ώστε ενώ εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας να κάνουν αυτοί ότι θέλουν στην πολιτική μας σκηνή. Όπως και οι εγχώριοι πολιτικοί να χρησιμοποιουν την βαβούρα για να κρύψουν ενέργειες τους που σε περίοδο πολιτικής ηρεμίας θα έκαναν πολύ σούσουρο και θα προκαλούσαν μεγάλες αντιδράσεις. Αυτό για να αποδειχτεί αρκεί κανείς να κοιτάξει τι γίνεται τις τελευταίες μέρες με νομοσχέδια που πάνε και έρχονται χωρίς κανείς να λέει το οτιδήποτε και ουσιαστικά χωρίς κανείς να ξέρει τίποτα.

Παρεπιπτόντως, επειδή με αφορά, ένα από αυτά τα νομοσχέδια είναι ένα το οποίο θέλει την κυβέρνηση να μπορεί να κάνει λογοκρισία στα ελληνικά blog. Ω, ναι... Σε λίγο θα το δείτε σβησμένο αυτό το άρθρο επειδή δεν θα αρέσει σε κάποιους. Μόνο το ίντερνετ πλέον δίνει την ευκαιρία για λόγο χωρίς λογοκρισία και προσπαθούν με κάθε τρόπο να το εξαλείψουν και αυτό μιας και δεν τους συμφέρει. Ήδη ότι γράφεται στα ελληνικά (μεγάλα τουλάζιστον) blog παρακολουθείται (να είστε σίγουροι) και σε λίγο θα υπάρχει και δικάιωμα για επέμβαση. Και όλα αυτά γίνονται υπό το πέπλο Ζαχόπουλου. Αυτά και άλλα πολλά.

Έτσι, λοιπόν, ας πάψουμε να ασχολούμαστε με τα κουτσομπολιά, με το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του (ειδικά ένας εύσωμος πολιτικός με μία άσημη υπάλληλο του) (τουλάχιστον όπως έλεγαν και κάπου στο ραδιόφωνο στο εξωτερικό εκβιάζουν με ροζ κασσέττα την Νικόλ Κίτμαν... Εκεί να πει κανείς, εντάξει... Για να κάνουμε και λίγο πλάκα...) και ας ασχοληθούμε λιγάκι με τα συμφέροντά μας. Με τα δικαιώματα μας. Με το τι μας γίνεται!

Έβαλα πολιτικό άρθρο στο blog για δύο τρεις λόγους. Πρώτον γιατί βαρέθηκα να βλέπω αυτήν την γελοιοποίηση της νοημοσύνης μας με αυτήν την Ζαχοπουλιάδα σε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Γιατί βαρέθηκα να ασχολούνται όλοι με το τι κάνει ένας άνθρωπος στο κρεβάτι του όταν στο κάτω κάτω δεν του το απαγορεύει κανένας νόμος αυτό παρά μόνο η συνείδησή και η γυναίκα του, την οποία έχουν ξεφτιλίσει επίσης αν το σκεφτεί κανείς. Και γιατί έπρεπε να πω και αυτά τα περί αδιαφανών νόμων που περνάνε σε τέτοιους περιόδους κρίσεως μιας και ειδικά την δεδομένη στιγμή χτυπάει αυτό ακριβώς που κάνω ή θα μπορούσα να κάνω εδώ πέρα...

Αυτά. Άντε να ξυπνάμε. Και να κάνουμε λίγο sex περισσότερο (πριν πάμε πάλι για ύπνο) και ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι άλλοι στο κρεβάτι μας. Τα δικά μας τα χάλια τα κοιτάμε? Χεχ...

Καλή χρονιά 2008

Και για να μην είμαι γάιδαρος, φυσικά...

Χρόνια πολλά σε όλους! Καλή χρονιά με υγεία και ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθένας μας... Χαρούμενο το νέο έτος...

Άντε ας ελπίσουμε σε κάτι καλύτερο από το 2007...

Hello 2008!

3
2
1

0

Και έτσι, στο σπίτι κάποιων οικογενειακών φίλων με βρήκε και η αρχή του 2008. Χαιρετούρες, ευχές, μηνύματα, φιλιά, αγκαλιές, κουβέντες, φωταψίες, βεγγαλικά... Χαρά... Άσπρα χαμόγελα παντού.

Εσύ συμμετέχεις (θέλοντας και μη ούτως ή άλλως). Η διάθεση δεν είναι ιδιαίτερα άσχημη. Ούτε ιδιαίτερα εύθυμη. Μάλλον η βαρεμάρα σε περιγράφει... Τόσα ψεύτικα συναίσθηματα γύρω σου! Σε βάζουν και εσένα στο τρυπάκι.

Και είσαι εκεί και χαζογελάς, χαζοσυζητάς, χαζοπερνάς την ώρα σου. Αλλά είσαι εκεί? Μήπως είσαι μόνο σωματικός? Που θα ήθελες να ήσουν? Με ποιον? Με ποιους? Να κάνεις τι? Ούτε που ξέρεις να σου απαντήσεις...

Κανονικά έχεις πρόσκληση να πας με κάποιους φίλους, αλλά η απόσταση, τα υπερβολικά έξοδα χωρίς αιτία και άλλα (όπως η σωματική σου κατάσταση που απέχει λιγάκι προς πολύ από την άριστη) σε αποτρέπουν να πας.

Όχι πολύ αργά λοιπόν γυρίζεις σπίτι με ή και χωρίς την πρόφαση του αργού της ώρας και της επακόλουθης κούρασης (όπως αυτή συνεπάγεται από το αργό της ώρας)... Γυρνάς στο σπίτι, μιλάς στο msn με κάνα δυο φίλους και μετά βάζεις μουσική και παίρνεις το κινητό στο χέρι.

Μεσάνυχτα γιορτής - Τα φώτα που σβήνουν

Ξυπνάς μεσάνυχτα γιορτής, βγαίνεις στο δρόμο για να δεις
ανθρώπους να κυκλοφορούν, λευκά χαμόγελα φορούν.
Νιώθεις πια ξένος και βουβός, βλέπεις τα πράγματα αλλιώς
κι ίσως να φταίμε εγώ κι εσύ, ίσως να φταίν' όλοι αυτοί...

Όμως πού να σε ψάξω πού,
πες μου πού να σε ψάξω πού.
Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.
Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.

Ξυπνάω μεσάνυχτα γιορτής, μέσα στο σπίτι πια κανείς.
Είναι οι σκέψεις μου βαριές, είναι κι οι τσέπες μου αδειανές
βλέπουν τα μάτια μου θολά, νιώθω τα χείλη μου στεγνά
ίσως να φταίμε εγώ κι εσύ, ίσως να φταίμε όλοι μαζί...

Όμως πού να σε ψάξω πού,
πες μου πού να σε ψάξω πού.
Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.
Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.

Βρίσκεσαι μέσα σε ένα μεγάλο δίλημμα. Νωρίτερα έστειλες σε πολλούς φίλους τις ευχές σου. Όμως να... Σε εκείνη σου είχε καρφωθεί πάλι να στείλεις ένα τραγούδι... Τελικά έστειλες μερικές ευχές και εκείνη ούτε που σου απάντησε. Μα γιατί? Ούτε να σε μισούσε. "Διόλου απίθανο" σκέφτεσαι και ξυνίζεις. Το δίλημμα παραμένει.

Μισός χρόνος και δύο τρεις - μέρες και εσύ ακόμα εκεί. Γιατί? Γιατί ο νέος χρόνος να μην μπορεί να σε πάρει και να σε πάει σε μέρη μακρινά, πέρα από τις σκέψεις και τα όνειρα σου. Τα όνειρα αυτά που τόσο βίαια σκοτώνεις καθημερινά. Που τόσο βίαια σου τα σκοτώνει η καθημερινότητα και χρόνος που περνάει τόσο βασανιστικά αργά όπως λέει και ένα τραγούδι...

Θέλεις να βάλεις λίγη Μαυροδάφνη στο στόμα σου αλλά δεν έχεις. Δηλαδή έχεις ένα μπουκάλι αλλά αυτό το έχεις από παλιά και το κρατάς για να υπάρχει σε κάποια ιδιαίτερη περίσταση. Το είχες για άμα θα ερχόταν εκείνη. Τι το κρατάς? Δεν ξέρεις. Αλλά δεν πρόκειται να το ανοίξεις. Εκεί θα μείνει. Δεν πειράζει. Είναι και σε κατάλληλο μέρος ώστε η παλαίωση να λειτουργεί υπέρ του...

Αλλά το δίλημμα παραμένει. Ποιο είναι λοιπόν? Θες, αααχ, θες τόσο πολύ να της στείλεις ένα τραγούδι. Είναι ένα ερωτικό τραγούδι. Και γιατί να μην το κάνεις? Μα φυσικά για το ηλίου φαεινότερο... Εσύ είσαι καλός και φιλικός μαζί της και προσπαθείς να αναπτύξεις και να έχεις μαζί της έστω μία φιλική σχέση. Και είναι αλήθεια. Θες να την έχεις έστω για φίλη σου. Είναι ένας άνθρωπος που αγαπάς και θέλεις να τον έχεις δίπλα σου ακόμα κι αν είναι να μην τον έχεις έτσι όπως θες. Αλλά αν στείλεις αυτό το τραγούδι ότι έχεις καταφέρει μέχρι στιγμής, η φιλικότητα, το υπεράνω, το χαλαρά, όλα αυτά θα πάνε στράφη... Αλλά άδικα. Εσύ δεν έχεις πρόβλημα να είσαι όλα αυτά, να είσαι φιλικός ακόμα και αν αυτό που κάπου βαθιά μέσα σου νιώθεις και μερικές φορές βρίσκει κάποια ρωγμή ώστε με καθοδηγητή κάποιο τραγούδι συνήθως να καταφέρει να κάνει αισθητή την ύπαρξη του μέσα από μερικούς στίχους... Αλλά είναι μόνο στίχοι. Τίποτα παραπάνω...

Και τους συγκεκριμένους στίχους τους ακούς στο repeat όλες τις τελευταίες μέρες που το 2007 χαροπαλεύει και ο Γενάρης όλο και κερδίζει έδαφος. 31 Δεκεμβρίου ήταν η σημερινή μέρα...

Κάνεις πίσω αυτή τη φορά. Η λογική έχει νικήσει. Δεν θα το στείλεις. Αλλά δεν γίνεται. Θα το γράψεις κάπου ότι αυτό ήταν που κανονικά θα έπρεπε να λες... Έτσι στις έξι παρά είκοσι πρώτης Γενάρη βρίσκεσαι να γράφεις μερικές αράδες γραμμές σε κάποιο blog...

31/12/2003 - Μέγας

Η ανάμνηση χαράζει την ψυχή και μου λείπεις,
όσα ξέχασες ακόμη σε θυμίζουν και είναι εδώ
να μου ομορφαίνουν την μέρα έστω κι αν δεν σε δω,
έστω κι αν δεν σ' αγγίζω, έχω κάτι ν' αγαπώ,
είναι το χθες νωπό και φέρει ακόμη τ' όνομα σου,
μου θυμίζει το πρώτο ξημέρωμα στην αγκαλιά σου,
μου θυμίζει τ' άγγιγμά σου,
μου θυμίζει το κορμί, το πρόσωπο σου, τη φωνή και το χαμόγελο σου,
θέλω να γράψω κομμάτια για 'σένα, στομώνει η πένα
αφού όλα αυτά που νιώθω δεν αξίζουν γραμμένα,
κρατά μόνο τα καλύτερα και μην φοβάσαι
και ν' ακούς που και που, όχι μόνο αν θες να με θυμάσαι,
τόλμα, γλυκιά μου κοίτα ψηλά στον ουρανό
ν' ανταμώσεις όλα αυτά που σου αξίζουν κι εγώ θα 'μαι κάπου εδώ
να σ' ακουμπάω με νότες και στίχους,
μ' ένα μπουκάλι κρασί,
με δύο φίλους, το χαρτί και το στυλό,
σ' αυτά τα βραδιά που πίσω με γυρνάνε
σ' ένα κρύο Γενάρη για να πονάω και να θυμάμαι,
θα 'χω μέσα μου, ζέστη εικόνα, μια ημερομηνία,
τριάντα μία δωδέκατου 2003 (έξι στην περίπτωσή μας)...

Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...
Θα είσαι εδώ...

Προσπαθώ πάνω σε βρώμικα κι εφήμερα κρεβάτια
να ξεχάσω το κορμί σου -ναι-, μα είναι ανώφελο,
ο πόνος διπλός, αφού προδίδω την ψυχή μου
καταλήγω να μισώ το μυαλό και το κορμί μου,
το δάκρυ στεγνώνει και μένει μόνο το σημάδι,
μένουν μόνο τ' αναφιλητά μου μέσα στο σκοτάδι,
κανε κάτι, μην έρθεις πάλι στα όνειρα μου,
ο Μορφέας ψάχνει τρόπους να σε φέρει κοντά μου,
έτσι άσ' το να φύγει, όνειρο ήταν και πάει,
η καρδιά μου στο χαρτί κυλάει, σε συναντάει ξανά,
μην με ξεχάσεις,
οποία αγκαλιά κι αν φτάσεις, να έχεις πάντα ένα χώρο στην καρδιά σου κρυφά,
καλή χρόνια γλυκιά μου
που 'σουν εδώ σ' ευχαριστώ,
που έχει μείνει κάτι πίσω να θυμάμαι όταν πίνω,
που για μένα τα πάντα είναι σαν το πρώτο λεπτό,
που όσα κομμάτια και να γράψω κάπου εδώ καταλήγω...

Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...
Θα είσαι εδώ...

Κι έτσι απλά θέλω να ξέρω αν ακόμη με θυμάσαι,
αν χαμογελας όπως παλιά, κομμάτια μου αν ακούς όταν φοβάσαι,
αν περνάς καλά, αν ξέχασες, αν άλλαξες,
αν πέταξες αυτα που σου 'χα γράψει απλά,
είσαι γύρω μου, δεν έφυγες, δεν χάθηκες,
υπάρχεις και χαράχθηκες βαθιά μες στην καρδιά, μέσα στο χτες,
υπάρχεις πάντα, μην κλαις, ήτανε όνειρο μου λες,
μα σαν ξυπνήσω απ' το όνειρο θα 'χεις πετάξει.
Έτσι απλά σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ που 'σουν εδώ,
που εχω κάτι να θυμάμαι, εχω κάτι να πονάω,
εχω ακόμη τ' άρωμα σου, τη μορφή και τ' άγγιγμα σου,
μην ξεχάσεις να χαρίζεις την καρδιά σου ακριβά,
εγώ θα είμαι πάντα εδώ να σ' αγαπάω σιωπηλά,
να χτίζω στίχους, να θυμάμαι ξημερώματα στο κρύο,
ξημερώματα αγκαλιά, όλα ντύθηκαν αγνώριστα,
με λύγισαν τα πάντα, ψάχνω πάλι να σε βρω,
σκίζω τραγούδια και πίνω,
γράφω κι όμως δεν ξεχνάω
κι εσυ μέσα σ' ένα όνειρο γαλάζιο κι απαλλό,
είχα τόσα να πω, θέλω να ζήσω αλλά τόσα,
αν αξίζεις, σου είχα γράψει, έλα πίσω να με βρεις,
είμαι εδώ για 'σένα, ξεχασμένος στο ξημέρωμα,
πρώτη Γενάρη με την εικόνα σου νωπή,
μην με ξεχάσεις...
Θα είσαι εδώ...

Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...

Θα είσαι εδώ...

Φτάνει λοιπόν άλλος ένας Γενάρης... Φτάνει και μία ημερομηνία που μόνο ο Γενάρης έχει μέσα του και που σε πληγώνει... Το χαμόγελο πια δεν υπάρχει στα χείλη σου. Ούτε καν η γεύση που σε έκανε πριν να θες την Μαυροδάφνη. Αυτή τη στιγμή η γεύση που υπάρχει στο στόμα σου είναι αυτή της πεθυμιάς. Λες να κοιτάξεις φωτογραφίες να δεις και αυτά που έγιναν στον χρόνο που πέρασε. Πάντα το ήθελες αυτό. Να βλέπεις σαν σε επανάληψη την ζωή σου σε κάθε τέλος της. Αλλά θέλεις πραγματικά? Αυτός ο χρόνος τελείωσε και μαζί του πήρε και πράγματα που δεν μπορεί τόσο εύκολα να σου πάρει και από το μυαλό.

Ηρεμείς. Ίσως και να είναι καλύτερα να αφήσεις τις φωτογραφίες για άλλη στιγμή. Εσύ! ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΣΟΥ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ! Ανοίγεις την οθόνη και κοιτάς για φωτογραφίες. Όχι τις τελευταίες. Ανατρέχεις στις πρώτες... Τα περσινό δέντρο στο Σύνταγμα είναι εκεί όπως και πολλά άλλα...

Μάλλον τον έχασες τον έλεγχο τελικά. Είναι αργά. Πρέπει να πας για ύπνο. Τι αργά δηλαδή... Λέγε νωρίς πλέον. Έξι και δέκα τα ξημερώματα... Τα φωτάκια έξω σιγά σιγά σε λίγο θα αρχίσουν να χάνουν την λάμψη τους και να σβήνουν. Ο ήλιος θα ξεπροβάλει...

Τα φώτα που σβήνουν - Τα φώτα που σβήνουν

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Όπου γυρίσεις κι όπου σταθείς
Ότι προλάβεις κι ότι χαρείς

Τα φώτα που σβήνουν πριν φανεί το πρωί
Όσο μόνο μ' αφήνουν μ' αφήνεις κι εσύ
Γυρνώ μες στους δρόμους με τα μάτια κλειστά
Όλα έχουν τελειώσει έχει πια ξημερώσει
Κάποιοι παν για δουλειά

Για όσα θες να πιστέψεις για όσα θες να αρνηθείς
Μη ρωτάς πια τους άλλους να σου πουν τι θα πεις
Για όσα θες να φωνάξεις και σε πνίγει η σιωπή
Όσο αγαπήσεις μην τρελαθείς

Τα φώτα που σβήνουν πριν φανεί το πρωί
Όσο μόνο μ' αφήνουν μ' αφήνεις κι εσύ
Γυρνώ μες στους δρόμους με τα μάτια κλειστά
Όλα έχουν τελειώσει έχει πια ξημερώσει
Κάποιοι παν για δουλειά

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Εγώ θα 'μαι εδώ κι εσύ θα 'σαι εκεί
Στον κόσμο μου εγώ στον δικό σου κι εσύ

Πόσο αγαπάς αυτές τις πρώτες πρωινές ώρες. Από τότε. Από τότε που τέτοια ώρα με το κινητό στο χέρι έστελνες μηνύματα. Ο παραλήπτης εκείνη.

Ευχαριστώ πάρα πολύ την Άννα Μαρία (link ρε!) που μου έμαθε αυτό
το υπέροχο τραγουδάκι και μάλιστα την κατάλληλη στιγμή (Για to 31/12/2003 μιλάω).

The images are from Deviantart.

Προτεραιότητες... (Οι μεγάλες πέτρες)

Για άλλη μία φορά, ανοίγοντας ένα mail μου, διάβασα αυτό το καταπληκτικό κείμενο και ήθελα να το μοιραστώ...

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του μ’ ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν : « Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα τα υπόλοιπα κενά του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν αυτή την φορά και απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στην ζωή σας, τέτοια είναι η οικογένεια, ο σύντροφός σας, η υγεία σας, τα παιδιά σας, οι καλοί σας φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στην ζωή μας, όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητο μας, είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια . Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, ένα καλό γεύμα, μια βόλτα στην παραλία, ο χορός, το τραγούδι, ένα βιβλίο, οι μικρές απολαύσεις της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα αλλά ούτε και για τις πέτρες.

Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύεται χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματά, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τον σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε τα δημοτικά και το τηλέφωνο. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες σας.

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε : «Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει ;» Ο καθηγητής χαμογέλασε και απάντησε : «Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω: δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις : Πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπυρίτσες»!!!

Διακοπή σκέψεων!

Γυρίζοντας από πάρτυ, η ώρα δύο και μισή το βράδυ, περιμένω μέσα στο κρύο των βορείων προαστίων το Χ14 στη Κηφισίας, στο ύψος της διασταύρωσης Μελλισίων. Ο δρόμος : μία ευθεία και λίγα μέτρα (καμία κατοστάρα διακοσάρα) πιο πάνω μία στροφή να ξεβράζει τα αυτόκινητα που έρχονται τρέχοντας.

Για άλλη μία φορά με το mp3-player και τα ακουστικά στα αυτιά, ακούγοντας τραγούδια ερωτικά και με σκέψεις να γυρνάνε γύρω από το μυαλό περί έρωτα και όλα αυτά. Το μυαλό συγκεντρωμένο μόνο στα αυτιά και τους στίχος με την μουσική και τα μάτια τα οποία κοιτάνε με μεγάλη αναμονή για το λεωφορείο.

Και εκεί που είσαι με τις σκέψεις για τον έρωτα και όλα αυτά τα υπαρξιακά... Το σοκ έρχεται σιγά αν και τόσο γρήγορα και σε ξεκόβει τόσο απότομα. Ένα αυτοκίνητο παίρνει ανοιχτά με ταχύτητα την στροφή, γλιτώνει την σύγκρουση, πας να ησυχάσεις, κάνει σαν να κουνιέται πάνω σε πίστα ταψιού του λούνα παρκ και ξαναπάει προς την μπάρα, την χτυπάει με απίστευτη ταχύτητα, εκτρέπεται, περνάει μπροστά από ένα άλλο αυτοκίνητο που ερχόταν από τα δεξιά του και για καλή του τύχη πρόλαβε να σταματήσει και πάει στην άλλη άκρη, παίρνει στροφή 180 μοιρών και σταματάει. Εγώ εκεί να κοιτάω με ανοιχτό το στόμα πλέον. Το όλο συμβάν αρκετά κοντά για να σε κάνει να σκεφτείς ανεπαίσθητα να τραβηχτείς πιο μέσα, στο πεζοδρόμιο, αλλά αρκετά μακρυά για να πας να βοηθήσεις παρά το όσο θες.
Και στέκεσαι εκεί και σκέφτεσαι αυτόν τον άνθρωπο εκεί μέσα. Ήταν νηφάλιος? Πέθανε? Ζει? Αν ζει, πως ζει? Ήταν σύμπτωση που ο διπλανός του την γλίτωσε παρά τρίχα? Και πάνε όλες οι σκέψεις για έρωτες. Αυτό ήταν η σκληρή όψη της γρήγορης απώλειας ζωής.

Και μετά γυρνάς σπίτι και πρώτο πράγμα βλέπεις e-mail:

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου.
Πήγα σε ένα πάρτυ και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην
πιω αλκοόλ.

Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά,
έτσι ήπια ένα αναψυκτικό. Ήμουν περήφανη για μένα, γιατί είχα
ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει
να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου.

Έκανα τη σωστή επιλογή! Η συμβουλή σου ήταν η σωστή.
Όταν το πάρτυ τελείωσε όλοι μπήκαν στα αυτοκίνητά τους χωρίς να είναι
σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το αμάξι μου. Ήμουν σίγουρη ότι
ήμουν καθαρή.
Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε .....
Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω έναν αστυνομικό να
λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο».
Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή.
Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις
δυνάμεις να μην κλάψω.
Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα
καταφέρει.
Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν
φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ.
Στο τέλος, αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ τώρα πρέπει να
πεθάνω.
Γιατί το κάνουν αυτό μαμά? Αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές?
Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαίρια.
Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί, στον μπαμπά να είναι δυνατός.
Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αν
θα οδηγούσε.

Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ, τώρα να ήμουν
ζωντανή .....

Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι
μαμά...
Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη.
Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά....και να σου πω πόσο σε αγαπάω
Σε αγαπάω μαμά....αντίο...


Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρούσα σε
ένα δυστύχημα.
Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψιθύριζε αυτές τις λέξεις και η δημοσιογράφος
τις έγραφε σοκαρισμένη.
Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της οδήγησης
υπό την επήρεια Αλκοόλ.

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πλέον. Πάω για ύπνο.

Χριστουγεννιάτικη γιορτή...

Κάθε χρόνο στο σχολείο μου, το κύριο μέρος της γιορτής (σχεδιασμό και εκτέλεση) το αναλαμβάνει η εκάστοτε τρίτη λυκείου. Έτσι λοιπόν φέτος ήταν σειρά μας να την κάνουμε. Μέσα σε ένα κλίμα ενθουσιασμού και υποχρέωσης αρχίσαμε ελάχιστο πριν να σκεφτόμαστε τι και πως θα κάνουμε. Κλασσικά διαφωνίες, ψηφοφορίες και άλλα τέτοια.

Η κύρια ροή αποφασίστηκε, οι ώρες που μας δίνονταν για πρόβες ήταν ελάχιστες και έπρεπε να βγει εν ριπή οφθαλμού το όλο σόου... Έτσι λοιπόν πρέπει να πω πως μπορούμε να ονομαζόμαστε επάξια γνήσιοι Έλληνες όλοι μας. Μέχρι ακόμα και την προηγούμενη μέρα οι πρόβες και γενικά το όλο θέμα ήταν σε φάση, όχι μη τελική, άλλα πριν την αρχή θα έλεγα.

Παρ' όλ' αυτά η γιορτή βγήκε. Την ίδια την ημέρα οι περισσότεροί μας κλείσαμε δεκαπεντάωρο στο σχολείο όπου και μετά από -για πρώτη φορά- μεθοδική δουλειά κάτι άρχισε να γίνεται. Και μετά η ώρα της γιορτής... Και να... Όλα πήγαν καλύτερα από τέλεια. Η γιορτή έσκισε............ Όλοι μας συγχάρηκαν και πιστεύω ότι θα είναι μία από τις γιορτές που όλοι θα θυμούνται (υπάρχει και ο κλασσικός ανταγωνισμός κατά των προηγούμενων γιορτών)!

Σκίσαμε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!! Χαρούμενος είμαι, ε? Πτώμα είμαι βασικά αλλά αυτή η κούραση είναι γλυκιά κούραση... :)

Τρίγωνα, κάλαντα, μες την γειτονιά...
Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά...


(Να που έλεγα ότι θα έβαζα και φωτογραφίες από το σχολείο μου :) )

Λύπη ή χαρά?

Τις προάλλες είχε τα γενέθλιά της μία ψυχή που πολύ αγαπάω.

Που πολύ αγαπάς αλλά δυστυχώς πλέον έχεις να δεις από κοντά μισό χρόνο. Λοιπόν αποφάσισες να της κάνεις δώρο κάτι πολύ ασήμαντο μεν αλλά εσύ το είχες από τότε (...) στο μυαλό σου και άμα μπει κάτι στο μυαλό σου...

Έτσι παρότι το ίδιο το άτομο δεν δέχτηκε να σε δει για δικούς του λόγους (ε ρε, κάτι κολλήματα που έχει ο κόσμος) μπήκες στην διαδικασία του να επισκεφτείς πολύ συγκεκριμένα μέρη που είχες πολύ καιρό να δεις. Σε συμφωνία και με την κατάλληλη μουσική που πρέπει να ομολογήσεις πως μάλλον επίτηδες είχες βάλει, νοσταλγία και εικόνες από το παρελθόν πλημμύρισαν τα δωμάτια των σκέψεων σου.

Μέσα στο λεωφορείο που πάει εκεί που δεν πήγαινες και για πολλούς άλλους, περνώντας από μέρη με την μυρωδιά της πεθυμιάς και των κρυμμένων αναμνήσεων... Πόσο άδικα χάθηκαν κάποια πράγματα...

Έκανες την δουλειά που έπρεπε -άφησες το "δώρο" κάπου ώστε να το έβρισκε το άτομο που ήθελες- και αφού έκοψες και μία βόλτα να θυμηθείς τα παλιά γνώριμα τοπία της περιοχής πήρες το λεωφορείο να γυρίσεις. Καλά πήγαινε μέχρι στιγμής.

Στο λεωφορείο όμως, ήσυχος, καθιστός, με την μουσική που προανέφερα, οι σκέψεις άρχισαν να τρέχουν, να πυκνώνουν και να στροβιλίζονται με ταχύτητα και να ξυπνάνε τις αναμνήσεις. Με περίεργο τρόπο. Δεν ήταν πια σε ακριβώς πρώτο πρόσωπο. Ήταν τόσο μακρυά... Και όμως... Τόσο κοντά. Μέσα σου. Δικές σου. Το παρελθόν σου. Αυτά που ΕΣΥ είχες ζήσει. Και όμως. Εσύ? Αυτά? Τόσο ωραία πράγματα. Και κάποια άσχημα. Αλλά τόσα ωραία...


Ευτυχώς σχεδόν μόνος μέσα στο λεωφορείο για άλλη μία φορά γηρμένος στο παράθυρο δακρύζεις... Η ειρωνεία είναι ότι δεν ξέρεις για ποιο λόγο. Ή μάλλον δεν μπορείς να αποφασίσεις μεταξύ του αν είναι δάκρυα χαράς για αυτά τα τόσο ωραία που είχες προλάβει να ζήσεις και είχες (αν και βαθιά) κάπου μέσα σου τώρα ή αν ήταν δάκρυα λύπης για το ότι τα έχασες αυτά και το πως τα έχασες... Πραγματικά δεν ξέρεις ούτε ο ίδιος.


Βγαίνεις απ' το λεωφορείο και ανηφορίζεις με τα πόδια προς το σπίτι. Παίζει ένα από τα τραγούδια αυτά με την μεγαλύτερη ικανότητα για δημιουργία αυτών των συναισθημάτων. Δακρύζεις για άλλη μία φόρα και κόβεις το βήμα σου για να τελειώσει το τραγούδι πριν μπεις στο σπίτι σου. Προτιμάς να το ακούσεις έξω στο κρύο. Μόνος. Δακρύζοντας.

Μετά κλείνεις την μουσική, επιταχύνεις το βήμα και φτάνεις στο σπίτι. Μπαίνεις, μιλάς, κάθεσαι στο pc, κάνεις διάφορα. Και ούτε ίχνος από πριν. Η κρίση πέρασε. Όχι δεν έγινε επίτηδες.

Αλλά σου έμεινε η απορία. Τελικά ήταν λύπη ή χαρά?

Κι έτσι να βρέθηκα εδώ στα δικά σου τα μέρη

Μα κι εσύ έχεις φύγει κι η πληγή μου ανοίγει

Μάγισσα

μ’ ολοσκότεινα μάτια

Η ζωή

μου η άδεια μ’ ολοσκότεινα μάτια

Μάγισσα

πριν χαθείς θα σ’ αγγίξω

Και τον Μερφι θα ρίξω

The images are from Deviantart.
The animation is made by me with photos of me.

Ποιο μυθολογικό πλάσμα είμαι κι εγώ...

You scored as Angel Angel: Angels are the guardians of all things, from the smallest ant to the tallest tree. They give inspiration, love, hope, and positive emotion. They live among humans without being seen. They are the good in all things, and if you feel alone, don't fear. They are always watching. Often times they merely stand by, whispering into the ears of those who feel lost. They would love nothing more then to reveal themselves, but in today's society, this would bring havoc and many unneeded questions. Give thanks to all things beautiful, for you are an Angel. Angel 100% Mermaid 83% Dragon 50% WereWolf 42% Demon 33% Faerie 25%

Μου άρεσε, το έκανα, βγήκε όπως πάντα...

Περιέργως πως...

Περιέργως πως χτες για πρώτη φορά ευχαριστούσα την ύπαρξη των emo στην κοινωνία μας... Λοιπόν μετά από πολύ καιρό, αλλά μιλάμε για χρόνια, είπα να κατέβω για ψώνια (ρούχων) στην αγορά της Γλυφάδας γιατί αποφάσισα μετά από χρόνια να πάρω κανένα καλό ρούχο (lol).

Είπα λοιπόν να πάω στην Benneton... Μπαίνω λοιπόν και αρχίζω να κοιτάω... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Υπήρχαν μαύρα...! Επιτέλους δεν έβλεπα μόνο ροζ, πορτοκαλί και λαχανί (υποτιθέμενα) αντρικά ρούχα... Επιτέλους υπήρχαν μαύρα, γκρι, μπλε, μωβ (που περιέργως πως μου αρέσουν)...

Έχω λοιπόν να πω ένα ευχαριστώ σε αυτήν την μόδα... Τώρα πια μπορώ να ξαναβρώ "φορέσιμα" ρούχα και στα μαγαζιά που δεν μένουν εκτός μόδας (δηλαδή όλα τα μαγαζιά πλην λίγων του Μοναστηρακίου Αθηνών...)

Δύο μέρες...

Πέραν τούτου εδώ του blog, γενικά στην ζωή μου γράφω διάφορα. Η βλακεία είναι ότι όπως και εδώ δεν μου έρχεται πάντα να γράψω αν και συνήθως το να βάλω την κατάλληλη μουσικούλα, ένα ποτηράκι μαυροδάφνη και σκοτάδι βοηθάνε πολύ... :)

Η αλήθεια είναι ότι πολύ θα ήθελα να διάβαζε ο κόσμος το blog μου όταν ήταν σε κάποια αντίστοιχη κατάσταση. Έτσι θα έμπαινε περισσότερο μέσα στα νοήματα του. Θα καταλάβαινε περισσότερο τι θέλω να πω ακριβώς πολλές φορές.

Τώρα τα πρώτα τα είπα γιατί μου μένουν δύο μέρες και μετά πρέπει να δώσω κάτι που πρέπει να το έχω γράψει μέχρι τότε. Το θέμα είναι ότι δεν είμαι σε φάση και αυτό που έγραψα μέχρι στιγμής δεν μου αρέσει και δεν με αντιπροσωπεύει κάτι το οποίο μου την βαράει στα νεύρα...

Δύο μέρες! Τι θα κάνω? Και δεν είναι αφεντικό ή κάτι τέτοιο. Το κάνω μεν για κάποιον άλλο αλλά επειδή θέλω. Επειδή πρέπει λόγω του ότι θέλω. Και στον εαυτό μας οι δικαιολογίες δεν πιάνουν. Φτου. Θα το προσπαθήσω. Εντωμεταξύ κάθε φορά το θυμάμαι στις 3:30 το βράδυ με αποτέλεσμα να κοντεύω να πάθω από την αυπνία... :S Τέλος πάντων. Πάω για ύπνο. Καληνύχτα...

Δεκέμβριος 2007

Μπήκε και αυτός ο άτιμος ο μήνας και είχε ένα από τα χειρότερα ξεκινήματα. Για τι να μιλήσω? Σχέσεις? Κοινωνικότητα? Σχολείο? Όλα σκατά. Αλλά το χαμόγελο παραμένει. Γι' αυτό κι εγώ σ' αυτό το post θα παπαρολογήσω και μόνο...

Τέλος πάντων. Πρώτη φόρα φέτος καταλάβαμε χειμώνα (για την ακρίβεια έπρεπε να φτάσω βόρεια προάστια για να τον νιώσω) αν και δεν μπορώ να πω ότι τον συμπαθώ ιδιαίτερα. Είναι, όμως, η μοναδική ευκαιρία να βάλω κάποια ρούχα που λατρεύω!!! Όπως το παλτό μου...

Το παλιό μου παλτό - Χρήστος Δάντης

Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου παλτό
που το είχα ξεχάσει στο πατάρι κλειστό
μες στις τσέπες του είχε ψιχουλάκια από σνακ
και στη φόδρα του θέση για τον δρόμο κονιάκ

Πόσες κρύες στιγμές στη καρδιά μου ζεστές
μέσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά
μου 'μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ
να περνάω καλά και με χάλια καιρό
το παλιό μου παλτό

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα
σ' ένα υπόστεγο κάτσαμε και γίναμε λιώμα
και μια νύχτα τρελή σ' ένα άδειο βαγόνι
μείναμε ως το πρωί και έξω έριχνε χιόνι

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ
ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε 'σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ' εμένα
γιατί μοιάζει σε 'μένα

Για τον δρόμο κονιάκ... Αν και από άλλα είδη μουσικής αυτό το τραγούδι πάντα με άγγιζε... Λοιπόν... Κονιάκ, παλτό και "χειμωνιάτικη" μουσική. Τι άλλο να πω... Έβαλα και ακούω Πρόεδρο (Νίκο Βεντούρη), "Εκτός τόπου και χρόνου" ... Μια παλιά ηχογράφηση από όταν ακόμα ο Atlantis έλεγε κάτι στις μουσικές μου προτιμήσεις. Τότε που καθόμουν από τις δώδεκα μέχρι τις πέντε για να ακούσω τον Νίκο. Μας έχεσε κι αυτός. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση τελευταία. Και μου χρωστάει και κάτι cd τον άτιμο. Τέλος πάντων. Αυτά είναι.

Με έφαγαν τα νοσοκομεία τις τελευταίες μέρες γαμώτο. Όχι για τον ίδιο μου τον εαυτό. Δυστυχώς ή ευτυχώς... Αιμοδοσία. Παρέα στους κοντινότατους συγγενείς ασθενείς και τα ρέστα. Α! Άραγε ποιος να πάρει μέσα του το θεϊκό αίμα (μα για το δικό μου μιλάω φυσικά) (πλάκα κάνω έτσι)?

Post μας πολλά...

Αν και όχι και τόσο σε mood να γράψω, έπρεπε... Έπρεπε! Αισίως φτάσαμε τις 1000 και επισκέψεις! Είμαι λίγο πιο χαρούμενος τώρα. Και μιας και τα νούμερα ανεβαίνουν θα κοιτάξω να είμαι πιο συνεπής από εδώ και πέρα...

Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις... Πονάς! (συνέχεια και σημειώσεις)

Για μια παλιά συμμαθήτρια - Τα φώτα που σβήνουν

Χτύπησε την πόρτα ένα πρωί.

Κι ήταν εκεί, μπροστά μου ένα χαμόγελο,
σφιγμένο απ’ την κορδέλα στο κουτί που είχε γλυκά.
Κι έμεινα σαν τον χαζό να βλέπω την πανέμορφη μαμά!

Έμαθα τα πάντα εγώ γι' αυτή.

Σε μια στιγμή σταμάτησε τα λόγια της
για να ταΐσει ένα βουβό μωρό.

Σκέφτομαι 'γώ:
"Άραγε να θυμάται εμάς τους δυο
μέσα στο πλοίο μπρος στο χαμό;"

Και τότε μια φωνή, βγαλμένη απ’ τα παλιά,
μου γελά και κάθεται κοντά.

Δίπλα η ζωντανή κοιτάζει το κενό

kαι το φάντασμά της μου γνέφει “σ’ αγαπώ”.
το φάντασμά της...

Τρόμαξα και μ’ έπιασε γλυκά. Μιλάει σιγά.

“Φαντάσματα ανθρώπων ζωντανών”, μου λέει,
“υπάρχουνε πολλά”, και με φιλά.
"Νεκροί δεν είναι όσοι πεθάναν,
μα όσοι χάθηκαν για μας μακριά".

Και τότε η μουσική μας έφερε ψηλά.
Κι οι δυο μαζί, φεγγάρια φωτεινά,

γύρω από τη Γη να σμίγουμε ξανά.

Το φάντασμά της κι εγώ, παντοτινά!
Το φάντασμά της...

Κι έφυγε όπως ήρθε ξαφνικά.

Έμεινα εκεί, με μια άγνωστη να λέω αστεία
και στο τέλος έφυγε κι αυτή.

Μόνος ξανά.
Νεκροί δεν είναι όσοι πεθάναν
μα όσοι χάθηκαν για μας μακριά.

Το άτομα στα οποία αφιερώνεται το κείμενο, αν ποτέ περάσουν τα μάτια τους ή η ψυχή τους από εδώ θα ξέρουν ότι το κείμενο γράφτηκε για αυτά.

Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις... Πονάς!

Είμαι ώρες τώρα με το κινητό στο χέρι... Ακούω τραγούδια... Τα γράφω να στα στείλω... Το μετανιώνω. Τα σβήνω. Σε συνδυασμό όλων των γεγονότων και των τελευταίων συζητήσεων μας είπα να μην ξαναστείλω. Τουλάχιστον όχι πρώτος. Να όμως που γράφω αυτό το μήνυμα. Ίσως το σβήσω κι αυτό. Ίσως σου στείλω όλα τα τραγούδια. Ίσως όχι.

Έχω βάλει και ακούω Πυξ Λαξ... Βέβαια η μόνη κοπέλα που θα καταλάβαινε απόλυτα την διάθεση μου με το τι ακούω είναι πολλά χιλιόμετρα μακρυά (στην Γερμανία) για να σου πει... Αλλά... Εδώ... Με τα φώτα να ανάβουν και να σβήνουν σαν τα ασπρόμαυρα όνειρα. Όπως βλέπεις και το κόσμο γύρω σου... Ασπρόμαυρο... Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις. Γεννιέσαι, ζεις και πεθαίνεις σε κάθε νότα. Σε κάθε στιχάκι που το ακούς και το μυαλό σου τρέχει... Τρέχει μέχρι την γωνία δίπλα... Εκεί που είναι η πραγματικότητα και πεθαίνει. Χτυπιέσαι από τοίχο σε τοίχο. Πέφτεις κάτω. Χτυπιέσαι. Δακρύζεις βουβά. Τραγουδάς. Φωνάζεις. Όσο σου επιτρέπουν οι λυγμοί που θα ήθελες να βγάλεις. Νιώθεις. Τα νιώθεις όλα τόσο έντονα. Μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο όλος σου ο κόσμος. Λες και οι σκέψεις σου οι αναμνήσεις σου και τα συναισθήματα σου ξεχείλισαν και βγαίνοντας από μέσα σου πλημμύρισαν το δωμάτιο και το έκαναν όλα αυτά που τα ίδια περικλείουν.


Και ποιο έντονα απ' όλα, αυτή... Ένα φάντασμα που βρίσκεται παντού γύρω σου. Σε ένα κύκλο. Σε πλησιάζει. Σε χαϊδεύει. Σε φιλάει. Και σε σκοτώνει. Όπλο της ότι υπάρχει γύρω σου. Ότι έχει βγει από μέσα σου. Έρχεται η επόμενη νότα και όλα ξανασυμβαίνουν... Κοιτάς έξω απ' το θολώμενο απ' το κρύο παράθυρο... Βλέπεις κάπου μακρυά στην θάλασσα που τόσο αγαπάς να περνάει ένα καράβι. Αναρωτιέσαι πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά περιμένουν κάποιον από εκεί μέσα. Διερωτάσαι αν εκείνη ήταν μέσα σε αυτό το καράβι με πόση αγωνία θα το περίμενες να έρθει αυτό που σε κάτι λιγότερο από στιγμή θα σε έχει σκοτώσει.





Σήμερα για έναν περίεργο λόγο δεν έχεις πιει. Δεν χρειάζεσαι καμία ουσία. Η ίδια η ζωή είναι η ουσία. Η ουσία που σε ανεβάζει, σε εθίζει και σε σκοτώνει. Τι να κάνει εκείνη τώρα άραγε? Θα την ενοχλήσεις άμα της μιλήσεις. Μπα. Πότε δεν σε ενοχλεί να σου μιλήσει κάποιος που αγαπάς. Και εκείνη έχει πει ότι σε αγαπάει. Αλλά... Αλλά σε αγαπάει? Δεν ξέρεις τίποτα. Δεν ξέρεις καν αν αυτά που θες να πιστεύεις για εσένα είναι αλήθεια η κάτι άλλο πέρα απ' την πραγματικότητα αυτού του κόσμου... Και μένεις εκεί να πονάς... Να πονάς πολύ και βαθιά. Και δεν υπάρχει κανείς να σε παρηγορήσει... Κανείς... Μοναχός σου και πάλι. Και κλαις, γελάς με το κλάμα σου, θυμώνεις. Σκέφτεσαι λόγια της. Σκέφτεσαι αυτούς τους τσακωμούς που σου έλεγε. Σκέφτεσαι αυτά που σου έλεγε γι' αυτούς. Ακούς από πίσω να παίζει... Ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο. Δεν ξέρω αν φεύγεις τώρα για το λίγο μου η αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ, πολύ για σένα... Αλλά στο είχε πει. Ήθελε λίγα. Δεν σε νοιάζει. Λίγα μπορείς να δώσεις. Θα το έκανες. Δεν θέλεις πολλά. Δεν ξέρεις τι θέλεις. Ας σε καταλάβαινε κάποιος.


Σηκώνεσαι και ξαναπέφτεις εξουθενωμένος. Πέφτεις στα μαλακά. Και διερωτάσαι μήπως έπεσες σε κάποιο άλλο κόσμο. Στον παράδεισο. Η στην κόλαση. Πότε δεν έπεσες στα μαλακά. Πότε δεν ήταν τόσο καλή η ζωή μαζί σου. Και ας μην το έβλεπαν οι πολλοί. Ματώνεις. Αίμα. Δεν θες να βγει από μέσα σου. Γιατί... Αυτή είναι το αίμα σου. Κλείνεις τα μάτια. Εφιάλτες, όνειρα και πραγματικότητα μπλέκονται πια. Αλλοιώνονται και αναμειγνύονται. Και εκείνη τη στιγμή η μοναξιά σε κερνάει. Δεν ξέρεις τι είναι αλλά το παίρνεις. Ότι και να είναι χειρότερα μπορεί να γίνεις? Μπορείς. Πρέπει να μπορείς. Σου το επιβάλεις. Αλλά και πάλι.Ο πόνος που νιώθεις δεν γίνεται να ξεχαστεί με ψευδαισθήσεις.Είναι εκεί. Δυνατός. Από παντού. Θέλει να διατηρεί όσο πιο ζωντανή γίνεται την παρουσία του.

Σε αγαπάω.

Anathema - Lost Control

Life has betrayed me once again,
I accept that some things will never change.
I've let your tiny minds magnify my agony,
and it's left me with a chemical dependency
for sanity.

Yes, I am falling... how much longer 'till I
hit the ground?
I can't tell you why I'm breaking down.
Do you wonder why I prefer to be alone?
Have I really lost control?

I'm coming to an end,
I've realized what I could have been.

I can't sleep so I take a breath and hide
behind my bravest mask,
I admit I've lost control, lost control...
(Maybe, if he went to bed, and had a good night's rest, he would wake in the morning to find his old friend grumbling around the house as usual. Maybe if he just shut his eyes, and then opened them again, very slowly . he would be alive.)


Images are from deviantart except one which is made by me exclusively. The poet at the bottom is from the page of the last image. Please credit the creators of these images.

Πραγματικότητα πέθανε...

Μέσα σε ένα απόλυτο σκοτάδι, χώρου και ψυχής, ξαπλωμένος στο πάτωμα, ανάμεσα σε δύο παλώμενα στους χτύπους σκέψης, ψυχής και καρδιάς ηχεία - υπό τον ήχο τραγουδιών πόνου των Anathema- το μυαλό αδειάζει... Οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα περνάνε σαν ταινία μπροστά απ' τα μισόκλειστα υγρά μάτια. Τα όνειρα γίνονται σκέψεις. Σκέψεις και υποσυνείδητα βιώματα... Και η πραγματικότητα... Αχ... Αυτή η πραγματικότητα... Δεν θα αντέξει... Είναι σε μία γωνιά απέναντι και σιγοπεθαίνει.... Πληρώνει όλες αυτές τις προδοσίες που επέβαλε...

Το κείμενο είναι αφιερωμένο στην Μεταλούδα.... Ούτως η άλλως το έχει ήδη διαβάσει αν και λίγο διαφορετικό... Απλά ήθελα να υπάρχει και εδώ... Να μην ξεχνιέται κιόλας...

Anathema - Alternative 4

It's killing you, you're killing me
I'm clinging on to my sanity
All I need is a short term remedy
Come and hide me from this terrible reality...

Dreaded memories flood back to me
But there's still a willful mind behind these cold
psychotic eyes
Now I tread this path so differently
I've opened my mind and darkened my entire life.

I'll dance with the angels to celebrate the holocaust,
And far beyond my far gone pride,
Is knowing that we'll soon be gone,
Knowing that I'll soon be gone...

The images are from deviantart. The middle image is an image of myself.

Θέλω τα σχόλιά σας...

Ρε παιδιά ας αφήσει και κανείς κανένα σχόλιο... Είναι σαν να μιλάω χωρίς συνομιλητή... Σνιφ... :"(

(Κάτω, εκεί που λέει σχόλια κάνετε κλικ και γράφετε έστω και χωρίς λογαριασμό στον blogspot...)

Kι άλλο... Αντίο Ναταλία...

Σήμερα για να τριτώσει και το κακό ένας ακόμα άνθρωπος από το άμεσα κοντινό μου περιβάλλον έχασε το παιχνίδι της ζωής. Η κοπέλα αυτή σε κάτι λιγότερο από ένα μήνα θα γινόταν μόλις 15 χρονών. Και όμως δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτήν την ηλικία. Ποτέ δεν θα χαρεί τις μικρές ή μεγάλες χαρές της ζωής. Έζησε τόσο λίγο. Άλλη μια αδικία. Δεν θα μπορέσει ας πούμε ποτέ να χαρεί αυτό που όλοι μας θεωρούμε τόσο αυτονόητο... Να δει (νομίμως) μία ταινία με μωβ σηματάκι... Ακούγεται αστείο αλλά είναι κάτι περισσότερο από ανατριχιαστικό.

Και ακόμα και αυτά τα χρόνια δεν πέρασαν με καλό τρόπο. Δεν ήταν τόσο ανόθευτα όσο των περισσοτέρων μας. Θεραπείες. Οι συνέπειες τους. Ίσως όπως είπε και ένας φίλος, να είναι ένα από τα λίγα παιδιά που θα μπορούσε να δικαιλογηθεί που υπήρξε κάτω από την ιδεολογία των emo. Μπορείς να μην είσαι emotional όταν ζεις μία τέτοια κατάσταση? Κρίμα.

Ξέρετε όλοι εσείς εκεί έξω πόσο θα ήθελε αυτό το παιδί να είναι στην θέση των περισσοτέρων μας? Να της δωθεί λίγος χρόνος παραπάνω κανονικής ζωής... Γιατί εγώ υποθέτω πως πάρα πολύ και δεν νομίζω ότι κάνω λάθος.

Για άλλη μία φορά θα το πω εγώ... Η ζωή είναι μικρή και το να ζει κανείς μεταθέτοντας τα πράγματα για αύριο δεν είναι λύση. Αυτό το αύριο για την μικρή Ναταλία ίσως και να ήταν η σημερινή μέρα. Γιατί όταν θα έρθει η ώρα για τον δικό μας θάνατο, δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να τον μεταθέσουμε κι αυτόν.

Αντίο Ναταλία. Δεν σε ήξερα τόσο καλά προσωπικώς ώστε να ξέρω τις θρησκευτικές σου πεποιθήσεις αλλά όπου και να είσαι ότι και να είσαι και όπως και να είσαι είθε να μείνεις πάντα στις καρδιές αυτών που σε αγάπησαν και αγάπησες.

Το hi5 της κοπέλας είναι http://hi5.com/friend/101506664--SorrowSwat--Profile-html . Παρακαλώ περάστε και πείτε ένα τελευταίο αντίο κι εσείς σε αυτό το παιδί που τόσο σκληρά στερήθηκε την ζωή.

Και φυσικά να πω και τα συλλυπητηριά μου στους γονείς αυτού του παιδιού που πραγματικά δεν ξέρω κι εγώ πως θα το αντέξουν. Πως το άντεξαν μέχρι τώρα. Καλό τους κουράγιο.

Δυστυχώς

Γιατί όλοι εγκαταλείπουν? Είτε νιώσεις είτε χειριστείς είτε κάνεις οτιδήποτε τελικά το τραγούδι "Στο ίδιο βαγόνι" της Ευριδίκης θα μπορεί να αναφέρεται μόνο σε μύθους... Σε αυτήν την ζωή, όσο αναφορά ερωτικούς φίλους τουλάχιστον κανείς ποτέ δεν αγαπάει πραγματικά. Εφ' όρου ζωής.

Επίσης γιατί να είναι τόσο πολύ σκύλα η ζωή ώστε να μην σε έχει απλά στον πάτο, αλλά να σε αφήνει πρώτα να κάνεις όνειρα και σκέψεις και μετά να σε πετάει στον πάτο οπότε να έχεις να "κλαις" πέρα απ' αυτό που έχασες πρακτικά και τα όνειρα τα οποία ποτέ δεν πρόλαβες να πραγματοποιήσεις και τα οποία και ποτέ δεν θα μπορέσεις? Γιατί ότι φεύγει δεν γυρνάει, το διαπίστωσα νωρίς, χαραγμένες στιγμές πάνω στον καθρέπτη της ψυχής...


Όπως θα καταλάβατε δεν είμαι και πολύ στις καλές μου.

Ανεξήτειλα Σημάδια
(Ένα σχετικό απόσπασμα από ένα άσχετο κομμάτι -Για τον πατέρα μου-.)

Στη ζωή όλοι προχωράμε σκαλί προς σκαλί
Θα φτάσω στη κορυφή, θα βλέπω το παρελθόν
Μα δεν πειράζει άμα κλάψω λίγες φορές ακόμα
Μέχρι τα δεκαοχτώ πιστεύω θα 'μαι λιώμα
Όλα εκείνα τα κορμιά, σε αναμνήσεις στηβαγμένα
Να χάνονται και να θρηνούν, στο μυαλό μου είναι δεμένα
Να μην κλάψω ξανά για τα χρόνια μου τα άδεια
Να γυρίσω το χρόνο, να ξαναζήσω τα πάντα
Και όσο κλαίω, γαμώτο, τόσο ο πόνος μεγαλώνει
Θέλω να σβήσω τα πάντα και ότι άλλο με λιώνει
Γιατί ότι φεύγει δεν γυρνάει, το διαπίστωσα νωρίς
Χαραγμένες στιγμές πάνω στο καθρέπτη της ψυχής


The image is from Deviantart.

Shroud Of False

Anathema - Shroud Of False

We are just a moment in time,
A blink of an eye,

A dream for the blind,

Visions from a dying brain,
I hope you don't understand...

Απλά...

Ενός κλικ σιγή...

Τι σκύλα που είσαι ρε ζωή... Γιατί πληρώνεις έτσι -με τον χειρότερο τρόπο- αυτούς που σε τιμάνε? Αυτούς που είναι οι πιο καλοί απέναντι στα πάντα... Αυτό το post είναι αφιερωμένο σε έναν άνθρωπό μου που μπορεί ακόμα να ζει αν και στην εντατική αλλά ακόμα και αν τα καταφέρει δεν θα μπορεί να κουνήσει χέρι, πόδι... Ούτε καν να μιλήσει... Αυτός ο άνθρωπος που τίμησε αυτήν την άσχημη ζωή με τον ομορφότερο τρόπο και τώρα δεν μπορεί ούτε να μιλήσει. Κρίμα... Και δυστυχώς έτσι γίνεται και με όλους που δεν το αξίζουν αντίθετα με εκείνους που το αξίζουν. Αλλά να... ΔΕΝ τον λυπάμαι. Αν και όχι τόσο μεγάλος, έζησε... ΈΖΗΣΕ... Όπως και να τον πλήρωσε η ζωή αυτός έχει ζήσει. Μπορώ ακόμα και τώρα να τον σέβομαι και να μην τον λυπάμαι. Αυτά... Ενός κλικ σιγή παρακαλώ...

Yγ.: Και για πέρα από αυτούς που την τιμάν για αυτούς που αγαπάνε (γιατί με την αγάπη τιμάς την ζωή)... Σ' αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούν τρώνε βρώμικο ψωμί, τρώνε βρώμικο ψωμί, κι οι πόθοι τους ακολουθούν υπόγεια διαδρομή... Ατέλειωτε Σαββόπουλε κι ας μιλάς για την Ελλάδα... Πιάνεις παγκόσμιο επίπεδο... Διαχρονικός στίχος θα λένε σε κάνα δυο αιώνες...

Υγ. 2: Γι αυτό ζείτε κάθε δεύτερο λεπτό της ζωής σας...

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

Πόσα ποτάμια αίμα
Πόσα ποτάμια δάκρυ
Και πόσα παρακάλια θέλεις
ακόμα από μας

Τώρα που τρελαθήκαμε
Και λύσσαξε η μπόρα
Αν ήσουνα ποτέ εδώ
πες μου που είσαι τώρα;

Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας λυπάσαι
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας μιλάς
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας θυμάσαι,
γιατί γυρνάς την πλάτη,
γιατί μας παρατάς

Φτύνουνε τ' όνομά σου
Κατώτεροι θεοί
Ουρλιάζουνε κατάρες
γιατί σιωπάς εσύ

Κρατούνε τις ζωές μας
Του δαίμονα τα κτήνη
Αν είμαστε παιδιά σου εμείς
γιατί νικάν' αυτοί;
γιατί νικάν' αυτοί;
γιατί νικάν' εκείνοι;

Πληροφορίες και αναδημοσίευση.

Λοιπόν το συγκεκριμένο post θα είναι από την μέση και πέρα στην ουσία αναδημοσίευση του κειμένου που είχα γράψει στο post με όνομα "Συγκινητικό"... Τελικά το συγκεκριμένο κείμενο δεν ήταν του Λόρκα αλλά κάποιου επίσης σημαντικού ανθρώπου. Το κείμενο το είχε γράψει ο Gabriel García Márquez (Πατήστε το όνομα! Είναι link ρεεεεε...)... Το έγραψε ακριβώς πριν πεθάνει το οποίο έρχεται να συμπληρώσει και αυτά που έλεγα περί θανάτου στο αντίστοιχο post. Όλοι στο net και σε μπόλικα ιστιολόγια (blogs) όπως παρατήρησα το αναρτούν με μία κοινή εισαγωγή. Θα την βάλω κι εγώ αλλά μαζί με το υπόλοιπο κείμενο που θα το επανααναρτήσω πρώτα στα αγγλικά και μετά και στα ελληνικά γιατί θέλω να το βάλω όπως είναι αρχικά χωρισμένες οι γραμμές και οι παράγραφοι. Παρ' όλ' αυτά, πριν, θέλω να πω πως αυτό που λέει η εισαγωγή είναι πως το έγραψε άρρωστος, πριν πεθάνει. Αυτό όμως έχει αμφισβητηθεί όπως και η αυθεντικότητα του κειμένου όσο αναφορά τον συγγραφέα του. Οπότε αναρτώ και κάτι αντίστοιχο από ένα site (Ω, ναι... Το έψαξα πολύ...)

Gabriel Garcia Marquez's Final Farewell

During the summer of 1999 Gabriel Garcia Marquez, winner of the 1982 Nobel Prize for Literature and author of such classics as One Hundred Years of Solitude, was treated for lymphatic cancer. In the wake of that, there were persistent rumors about his failing health. On May 29, 2000 these rumors appeared to be confirmed when a poem that was signed with his name appeared in the Peruvian daily La Republica. The poem was titled "La Marioneta" or "The Puppet," and it was reportedly a farewell poem that Garcia Marquez had written and sent out to his closest friends on account of his worsening condition. The text of the poem, as well as the news of Garcia Marquez's worsening condition, quickly spread to other newspapers. On May 30 Mexico City dailies reproduced it. La Cronica ran a headline that read "Gabriel Garcia Marquez sings a song to life," and published the poem superimposed on a photo of the novelist on its front page. The poem was also read on many radio stations and spread quickly throughout the world via the internet. The poem itself was highly sentimental and full of cliches that one would not have normally expected from the great writer. For instance, the poem declared at one point the author's desire to "live in love with love." (the entire text of the poem, translated into English, is reproduced to the right). Nevertheless, many who read it were deeply moved by what they took to be the dying author's final message. For instance, one friend of Garcia Marquez, the Indian filmmaker Mrinal Sen, told the Hindustan Times that upon reading the poem he was flooded with memories from his 20 years of acquaintance with the author. However, it soon became clear that Garcia Marquez's condition had not worsened recently, and he had not written the poem credited to him. The poem turned out to be the work of an obscure Mexican ventriloquist named Johnny Welch. Welch had written the poem for his puppet sidekick "Mofles," but somehow his name had been replaced by the name of the Nobel Prize winning author. Welch admitted that he was not a great writer, but told Mexico's InfoRed radio station that he was nevertheless "feeling the disappointment of someone who has written something and is not getting credit." Garcia Marquez did not comment publicly on the poem. However, the week that the poem was published, a legitimate piece by him did appear in print. It was an essay on the Cuban castaway Elian Gonzales titled "Shipwreck on Dry Land."


Συγγνώμη για τα αγγλικά αλλά δεν την πάλευα να κάνω μετάφραση... Και ακολουθεί το κείμενο με τις διαχωρίσεις του...

A Farewell Letter If for an instant God were to forget that I am rag doll and gifted me with a piece of life, possibly I wouldn't say all that I think, but rather I would think of all that I say. I would value things, not for their worth but for what they mean. I would sleep little, dream more, understanding that for each minute we close our eyes we lose sixty seconds of light.

I would walk when others hold back.
I would wake when others sleep.
I would listen when others talk,
and how I would enjoy a good chocolate ice cream!
If God were to give me a piece of life,
I would dress simply,
throw myself face first into the sun,
baring not only my body but also my soul.
My God, if I had a heart, I would write my hate on ice,
and wait for the sun to show.
Over the stars I would paint with a Van Gogh dream a Benedetti poem,
and a Serrat song would be the serenade I'd offer to the moon.
With my tears I would water roses,
to feel the pain of their thorns,
and the red kiss of their petals.

My God, if I had a piece of life...
I wouldn't let a single day pass without telling the people I love that I love them.
I would convince each woman and each man that they are my favorites,
and I would live in love with love.
I would show men how very wrong they are to think that they cease to be in love when they grow old,
not knowing that they grow old when they cease to love!
To a child I shall give wings,
but I shall let him learn to fly on his own.
I would teach the old that death does not come with old age,
but with forgetting.
So much have I learned from you, oh men...

I have learned that everyone wants to live on the peak of the mountain,
without knowing that real happiness is in how it is scaled.
I have learned that when a newborn child squeezes for the first time with his tiny fist his father's finger,
he has him trapped forever.
I have learned that a man has the right to look down on another only when he has to help the other get to his feet.
From you I have learned so many things,
but in truth they won't be of much use,
for when I keep them within this suitcase,
unhappily shall I be dying.

Και το ελληνικό...

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια
και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι,
αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι αυτό που αξίζουν, αλλά γι αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε
τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν,
θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή,
θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα
αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι
κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη.
Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ αγκάθια τους
και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα
χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε
άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται
όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!
Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει.
Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.
Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους...
Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι
η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά,
το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει
να τον βοηθήσει να σηκωθεί.
Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας,
αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ,
γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ έβλεπα να κοιμάσαι,
θα σ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο
για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ έβλεπα να βγαίνεις απ την πόρτα,
θα σ αγκάλιαζα και θα σού δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου,
θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.
Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ έβλεπα,
θα έλεγα σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να
κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος
και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ αγαπώ
κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.
Γι αυτό μην περιμένεις άλλο,
κάν το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ,
θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο,
μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.
Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι,
αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη,
συγχώρεσέ με, σε παρακαλώ, ευχαριστώ κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.
Ζήτα απ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

Προσπαθώντας για ένα συγκινιτικό παραμύθι...

Ως συνέχεια στο προηγούμενο post θα δημοσιεύσω ένα παραμύθι που είχα γράψει κάποτε. Είναι αρκετά μικρού μεγέθους και αυτό είναι και καλό και κακό. Το περίεργο είναι ότι είναι λίγο σαπουνόπερα ενώ εγώ πάντα συνήθιζα να γράφω (γιατί συνήθιζα) άλλα είδη πεζού λόγου.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που έμεναν σε μια ήσυχη πόλη. Τα δύο αυτά παιδιά μεγάλωναν μαζί και έτσι όταν έφτασαν στην εφηβεία τα συναισθήματά τους φούντωσαν και ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλο παράφορα.

Ο καιρός περνούσε και η σχέση των παιδιών παρέμενε η ίδια μέχρι που κάποια στιγμή ο ένας είχε συνηθίσει τον άλλο. Το κορίτσι μετά από κάποιο καιρό ξεχνώντας όλο το παρελθόν είχε αρχίσει να σκέφτεται να χωρίσει το αγόρι. Λοιπόν πήρε την απόφαση να του το πει.

Μίλησαν στο τηλέφωνο και χωρίς να του πει τίποτα απλά κανόνισαν να συναντηθούν εκεί που συναντιόντουσαν συνήθως. Στο δρόμο για να πάει εκεί, το κορίτσι έβλεπε όλα εκείνα τα γνώριμα μέρη που είχε περάσει τόσες στιγμές με το αγόρι... Οι σκέψεις της ήταν βαριές. Το σώμα της ήταν βαρύ. Οι χτύποι της καρδιάς της ήταν βαριοί. Αλλά εκείνη έκανε σαν να μην το καταλάβαινε και προχώρησε. Το γιατί δεν υπήρχε. Ένα πείσμα στον εαυτό της ήταν.

Πήγε λοιπόν και κάθισε στο βράχο αυτό που συνήθιζαν να κάθονται. Και περίμενε το αγόρι... Το αγόρι όμως παρότι ποτέ δεν αργούσε, εκείνη την μέρα, λες και ήξερε τι ήθελε να του πει το κορίτσι, δεν ερχόταν. Τα λεπτά περνούσαν και κάποια στιγμή έγιναν ώρα... Στο κινητό καμία αναπάντητη, τίποτα. Το κορίτσι, νευριασμένο, γύρισε σπίτι της. Έκανε διάφορα προσπαθώντας να μην σκέφτεται το πως και το γιατί δεν ήρθε το αγόρι. Ήταν εξαγριωμένη μαζί του. Και πάνω που είχε αρχίσει να σκέφτεται να μην τον χωρίσει... Τώρα δεν υπήρχε περίπτωση πλέον! Το βράδυ μάλιστα, έκλεισε το κινητό της ώστε αν τυχόν "εκείνος" να την έπαιρνε, να μην την έβρισκε. Την επόμενη μέρα και παρότι ήθελε να λέει στον εαυτό της πως δεν ήθελε, άνοιξε το κινητό. Κανένα σημάδι του. Πέρασαν άλλες δύο μέρες και τίποτα.

Την τρίτη, λοιπόν, μέρα, το κινητό της χτύπησε και ήταν αυτός. "Είμαι νευριασμένη" είπε στον εαυτό της και το έκλεισε. Αλλά όταν σε λίγο ξαναχτύπησε, το σήκωσε. Η φωνή που της μίλησε όμως ήταν αυτή της μητέρας του αγοριού. Τα νέα ήταν τραγικά...

Το αγόρι έπασχε εδώ και πολύ καιρό από μία σπάνια, επικίνδυνη και περίεργη αρρώστια. Εκείνη την ώρα βρισκόταν στο νοσοκομείο σε κόμμα, μετά από μία ξαφνική κρίση. Η μητέρα του την είχε πάρει τηλέφωνο γιατί όταν τον πήγαν στο νοσοκομείο βρήκαν πάνω του ένα γράμμα γι αυτή.

Η μητέρα με το κορίτσι συναντήθηκαν στο νοσοκομείο και της έδωσε το γράμμα. Το αγόρι δεν την άφησαν να το δει οι γιατροί. Πήγε λοιπόν σπίτι της και άνοιξε το γράμμα. Ήταν φανερό πως ποτέ δεν είχε τελειώσει. Το αγόρι ήξερε πολύ καλά για την κατάστασή του αλλά το γράμμα το είχε γράψει για να της πει κάποια πράγματα που φοβόταν μήπως και δεν προλάβει να πει. Πόσο την αγαπούσε κυρίως! Ακόμα άλλα πράγματα. Όλα καλά. Όλα θετικά. Το κορίτσι είχε αρχίσει να κλαίει. Αποφάσισε πως θα γύριζε στο νοσοκομείο και πως δεν θα άφηνε κανέναν γιατρό να την κρατήσει μακρυά από το αγόρι της. Ξεκίνησε λοιπόν να πάει με τα πόδια. Πήγαινε στο δρόμο κοιτώντας κάτω για να μην φαίνονται τα βουρκωμένα μάτια της. Αλλά όπως πήγε να περάσει ένα δρόμο κοιτώντας κάτω, δεν πρόσεξε ένα αυτοκίνητο που ερχόταν. Μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου (όπου πια η σύγκρουση φαινόταν αναπόφεκτη) πριν την χτυπήσει όμως, σαν να την είχε σπρώξει κάποιος, έχασε την ισορροπία της και έπεσε πίσω. Έτσι το αυτοκίνητο πέρασε από δίπλα της αλλά δεν την χτύπησε...


Εκείνη σχεδόν χωρίς να καταλάβει τι είχε γίνει, σηκώθηκε και προχώρησε. Σε λίγο έφτασε εκεί. Όλοι ήταν αναστατωμένοι. Κάτι είχε συμβεί. Η μητέρα του αγοριού της εξήγησε πως παρολίγο να τον είχαν χάσει (το αγόρι) λόγω μίας κρίσης αλλά τελικώς κατάφεραν και τον επανέφεραν και μάλιστα μετά από αυτό ήταν σε καλύτερη κατάσταση.


Τότε, χωρίς να μπορέσει κανείς να την σταματήσει, εκείνη όρμησε μέσα και τον είδε όπως ήταν ξαπλωμένος. Πήγε, στάθηκε από πάνω του και έβαλε το χέρι της στην καρδιά του. Χτυπούσε. Ένιωθε υπέροχα. Έσκυψε και του έδωσε ένα φιλί στα χείλη και όπως ανασηκωνόταν τον είδε να ανοίγει τα μάτια του (Σαν την ωραία κοιμωμένη αλλά με αντεστραμένους ρόλους, ένα πράγμα, για να κάνουμε και λίγη πλάκα).

Εκείνος με το που άνοιξε τα μάτια του, γεμάτος ζωή ανασηκώθηκε. Το πρώτο πράγμα το είπε στο κορίτσι. Της είπε: "Είσαι καλά!? Δεν σε χτύπησε εκείνο το αυτοκίνητο, ε?" Το αγόρι δεν πήγαν να το χάσουν. Το έχασαν για λίγο. Και σε εκείνο το λίγο εκείνος είχε γίνει ο φύλακας άγγελος της (του κοριτσιού).

Όταν όμως την έσωσε και την είδε να ζει, γύρισε πια ήσυχος και αποφάσισε να ζήσει για μην την αφήσει μόνη της. Και έτσι έζησαν αυτοί καλά και μαζί και ας μπορούσαμε κι εμείς έστω να τους φτάσουμε.

Ξαναλέω πως οι θρησκευτικές μου αντιλήψεις διαφέρουν λιγάκι αλλά αυτό δεν έχει σχέση. Το παραμύθι είναι 100% δικό μου! Χεχε... All rights are reserver... Ακούω σχόλια!

Συγκηνιτικό...

Εδώ και καιρό μία φίλη (κλικ εδώ για να την δείτε) μου είχε στείλει ένα έγγραφο και με έπρηζε να το διαβάσω και εγώ το είχα δει μεγάλο και βαριόμουν. Τελικά μία μέρα που δεν μπορούσα να το αποφύγω με έπεισε και κάθισα και το διάβασα. Πάντως μία φορά δεν το μετάνιωσα. Το κείμενο αν δε κάνω λάθος είναι του Λόρκα. Το αναρτώ ως έχει:

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα, όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα, όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα, όταν οι άλλοι μιλούσαν, και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα! Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα, μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ, πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι, κι ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυά μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους... Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα. Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας τους ανθρώπους. Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τόπο που κατεβαίνεις στην απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάκτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα δυστυχώς θα πεθάνω. Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο, για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου έδινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά, για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα την φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που θα σ’ έβλεπα, θα έλεγα <<σ’ αγαπώ>> και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ήθελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα, μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, καν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου καλά, βρες χρόνο για να τους πεις <<συγγνώμη>>,<<συγχώρεσε με>>, <<σε παρακαλώ>>, <<ευχαριστώ>>, κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα από τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα".

Βέβαια δεν συμμερίζομαι τις απόψεις του όσο αναφορά το θρησκευτικό κομμάτι αλλά δεν έχει να κάνει. Αυτό το κείμενο έχει να πει πολλά και θα έλεγα πως θα ήταν το καλύτερο πράγμα για να διδαχτεί στα σχολεία. Όχι γιατί είναι καλό κείμενο για ανάλυση αλλά για την αρχή μιας καλύτερης κοινωνίας... Προσωπικώς με συγκίνησε τρομερά. (Τελικά δεν είναι Λόρκα. Διαβάστε τα δύο παραπάνω Post για την συνέχεια και περετέρω πληροφορίες...)

Θάνατος - η έννοια...

Λοιπόν, σήμερα έχω τις κακές μου κι έτσι θα μιλήσω και για κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν κακό... Και αυτό είναι τι άλλο παρά ο θάνατος. Τελικά εκείνη την μέρα που έγραψα την πρώτη γραμμή παραήμουν στις κακές μου και θεώρησα καλύτερο να μην αναλύσω το συγκεκριμένο θέμα μην πήγαινα μετά για ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο (έτσι θα αυτοκτονούσα αν το αποφάσιζα ποτέ)... Βέβαια τώρα μου βγήκε περισσότερο σαν άρθρο με λιγότερο συναίσθημα αλλά εντάξει...

Λοιπόν θάνατος... Τι είναι ο θάνατος και τι μας συμβαίνει είτε την ίδια την στιγμή που τον βιώνουμε (όσο αυτό είναι δυνατό να ειπωθεί) είτε μετά. Η ανάγκη του ανθρώπου να εξηγήσει αυτό το θέμα που λόγω της ελλείψεις γνώσεων πάντα τον τρόμαζε τόσο, τον έκανε και στράφηκε στην δημιουργία θρησκευτικών και άλλων παρόμοιων αντιλήψεων. Παρ' όλ' αυτά όλοι μας πονάμε όταν ο θάνατος αγγίζει κάτι που αγαπάμε πολύ και πραγματικά και άλλες φορές απλά συμπονούμε αν αυτό που άγγιξε είναι πιο μακρινό μας.

Σένιος - Δεν σε φοβάμαι

Άκουσα για σένα ότι συχνάζεις παντού, είσαι λένε αλήτης ενός κόσμου μακρινού, Είσαι κοντά μου, μ' ακουμπάς μα δεν μ' αγγίζεις, Γκρεμίζεις, χτίζεις και την ζωή μου σατιρίζεις, Έχεις μαύρη φορεσιά και το σκοτάδι συντροφιά, αφήνεις πίσω σου ομίχλη και φωτιά, δεν σε βλέπει κάνεις μα όλοι ξέρουν για σένα, κάπου κάπου σε θυμούνται κι έχουν μάτια κλαμένα, άλλοι φοβούνται να σε δουν, μα υπάρχουν κι άλλοι που γουστάρουν, στ' αρχίδια τους σε γράφουν κι από κάπου σαλτάρουν, μα πάλι χαίρεσαι που κάποιοι θα γλεντάνε στ' όνομά σου, παντού σιωπή, κάποιος θα κλαίει στην σκιά σου. Δεν σε λογάριασα πότε, με πέτυχες ξεχασμένο, μεθυσμένο, με την ζωή κολλημένο, μ' αυτή τη φορά δεν μ' έσωσε το φευγιό μου, ήρθε ο καιρός βλέπεις να πάρεις κάτι δικό μου, ένα φίλο παλιό κι αδερφικό η μπορεί κάποιον που μισούσα και κρατούσα μυστικό. Μ' άκου να δεις, εδώ τώρα που σ' αντικρίζω, όσο σκληρά κι αν μου φερθείς εγώ δεν δακρύζω, γι αυτό σε βρίζω, την μοναξιά μου γκρεμίζω, απ' το μηδέν ξαναρχίζω, την ζωή μου ορίζω.

Άκου με λίγο, δεν σε φοβάμαι, όπου και να 'σαι. Άκου με λίγο, δεν σε φοβάμαι, μη με λυπάσαι. Ακούμε λίγο, δεν σε φοβάμαι, και τραγουδάω. Άκου με λίγο, δεν σε φοβάμαι, όταν δακρύζω, γελάω.

Μα εμένα γούσταρες να στοιχιώνεις τα όνειρα μου, ήσουν σκιά μου σ' ένιωθα πάντα κοντά μου, μα τόσο μακρυά μου, αυτή τη νύχτα σε διώχνω, δεν θα σ' αρέσει που στη φωτιά θα σε σπρώχνω, σου τραγουδούσα να μην ξεχάσω, ο,τι δικό μου γεννιότανε φοβόμουνα μην χάσω, και να προφτάσω, απ' τα μαλλιά να το πιάσω, ίσως για πρώτη φορά λίγο ζωή να σε κεράσω. Μπορεί να μετανιώσεις, λίγο να ξενερώσεις, την περηφάνια σου για λίγο ίσως προδώσεις, μα ήρθε η σειρά μου, άπλωσες χέρι στην χαρά μου, δεν σε κράτησαν μακρυά τα φυλαχτά μου, είναι παράξενο ψυχή μου αυτό το βράδυ, ακούω παράξενες φωνές μεσ' στο σκοτάδι, βλέπω εικόνες παλιές που με φοβίζουν, πίκρες πολλές κι εφιάλτες μου θυμίζουν, μα δεν χαλιέμαι γιατί ξέρω πως θ' αντέξω, και το χρόνο απόψε θα μπερδέψω να μην με πάει σε αναμνήσεις που πονάνε, να γουστάρω τις στιγμές που όρθιο με κρατάνε κι όταν θα 'ρθει η σειρά μου μακρυά να πετάξω δεν θα λυγίσω στιγμή και θα φωνάξω...

Άκου με λίγο, δεν σε φοβάμαι, όπου και να 'σαι. Άκου με λίγο, δεν σε φοβάμαι, μη με λυπάσαι. Ακούμε λίγο, δεν σε φοβάμαι, και τραγουδάω. Άκου με λίγο, δεν σε φοβάμαι, όταν δακρύζω, γελάω.

Ο θάνατος δεν είναι παρά ένα μέρος της ζωής. Αυτό το ρητό το είχα βγάλει και το είχα κατατάξει στις θεωρίες ζωής μου από πολύ μικρή ηλικία. Αλλά ισχύει άραγε? Μάλλον. Μιας και όλοι μας κάποια στιγμή θα περάσουμε σε αυτό το στάδιο είναι κι αυτό ένα μέρος της ζωής. Χωρίς αυτόν, το δημογραφικό θα ήταν τόσο προφανές, που και άλλους πέντε πλανήτες να είχαμε δικούς μας να μην μας έφταναν για να χωρέσουμε όλοι. Χωρίς αυτόν η χαρά θα δεχόταν μία μεγάλη υποτίμιση αφού δεν θα υπήρχε αυτή η βαθιά θλίψη του μη αντιστρεπτού ώστε να μας δίνει να καταλάβουμε την αξία της έστω κι όταν αυτή είναι σε μικρή ποσότητα.

Τώρα άλλοι βέβαια μπορεί να μην τον θεωρούν καν λύπη αφού από μόνοι τους τον επιλέγουν. Ή μπορεί να ξέρουν κάτι παραπάνω από εμένα. Ή μπορεί να τους αναγκάσει κάτι να τον επιβάλλουν στον εαυτό τους. Είναι μίζεροι? Είναι τρελοί? Είναι ψαγμένοι? Είναι πιο έξυπνοι από τους υπόλοιπους? Μήπως είναι κανονικοί? Μήπως είναι απλά διαφορετικοί? Δεν ξέρω να απαντήσω αυτά τα ερωτήματα και όποιος και να απαντήσει δεν θα μπορεί να έχει αντικειμενική άποψη αφού πρέπει να ανήκει σε κάποιο στρατόπεδο. Σε αυτό των ζωντανών. Πάντως δεν είναι μάλλον τρελοί. Απλά κάτι μπορεί να σε ωθήσει. Κάτι που ανάλογα τον χαρακτήρα σου και τις ψυχικές σου δυνάμεις εκλαμβάνεις διαφορετικά. Ίσως κάτι το οποίο δεν βλέπουμε ή δεν κατανοούμε εμείς οι υπόλοιποι.

Τα φώτα που σβήνουν - Θησείο

Έστεκε στην άκρη του κενού
Έτριξαν τα βαγόνια σταματώντας
Κι έφτυσαν τους επιβάτες βιαστικούς
Έριξε ένα βλέμμα προς τα πίσω
Κι έκανε ένα σάλτο προς τα μπρος
Πέρασαν κάποιοι κι έφυγαν γελώντας
Κι είπανε πως θα ‘τανε τρελός
Κι άφησε το σώμα του να πέσει
Και την ψυχή του σαν πεταλούδα να ανέβει.
Μάζεψαν το άψυχο κορμί του
Σκούπισαν το αίμα από παντού
Δίπλα μου ένα κορίτσι όλο κλαίει
Θα τον συναντούσε λέει στην άκρη του σταθμού
Πέρασα την ώρα μου κοιτώντας
Στη γέφυρα στεκόμουν πάνω απ’το κενό
Μ’ έδειξαν κάποιοι κι έφυγαν γελώντας
Κι όχι τους είπα, όχι δεν ήσουνα τρελός
Που άφησες το σώμα σου να πέσει
Και την ψυχή σου σαν πεταλούδα να ανέβει

Κάποτε είχα και ένα άλλο ρητό που έλεγε πως ο μόνος καλός φόνος είναι αυτός του ίδιου μας κακού εαυτού. Ίσως λοιπόν η αυτοκτονία ως μεταφορική έννοια να είναι και σωστή. Όχι δίνοντας τέλος σε όλη σου την ζωή (γιατί άλλο ένα ρητό μου έλεγε: "Αξίζει να ζεις ακόμα και αν η ζωή σου δεν είναι καλή, για τον λόγο ότι αισθάνεσαι. Ακόμα και αν αυτή η αίσθηση είναι η αίσθηση της λύπης. Γιατί κάποιος που έχει χάσει την γεύση του θα χαιρόταν αν κατάφερναι κάποια στιγμή να γευτεί κάτι, ακόμα και αν αυτό που γευόταν ήταν κάτι αηδιαστικό...") αλλά δίνοντας τέλος σε ότι κακό υπάρχει μέσα σου και σε κατατρώει.

Και μετά έρχονται διάφορα ερωτήματα που κάθε άνθρωπος μπορεί να απαντήσει μόνο για τον εαυτό του. Πως να θέλει να πεθάνει ο καθένας μας? Εγώ θα επέλεγα την ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο γιατί λατρεύω την αίσθηση του δυνατού αέρα γύρω μου. Κάποιος άλλος όμως που έχει υψοφοβία και μισεί τον αέρα δεν θα ήταν καθόλου χαρούμενος (το κατά δύναμη πάντα) με αυτόν τον τρόπο για να πεθάνει. Μπορεί να προτιμούσε από χάπια. Γερατιά. Πάνω στην μάχη για υστεροφημία. Πολλές πιθανότητες, πολλές επιλογές. Μεγάλα και μικρά ερωτήματα και για τον ίδιο τον θάνατο αλλά και για πράγματα γύρω από αυτόν.

Και επίσης ένα άλλο από τα μεγάλα ερωτήματα. Μήπως τελικά κάποιες φορές αξίζει σε κάποιον να του εκδικαστεί θάνατος. Είναι ποτέ ο θάνατος "καλός"? Και αν ναι, είμαστε εμείς σε θέση να κρίνουμε κάτι τέτοιο όταν δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να κάνουμε μία αυτοκριτική? Έχουμε το δικαίωμα να πάρουμε μία ζωή εφόσον δεν μπορούμε να δώσουμε μία? Έχουμε το δικαίωμα να πάρουμε ακόμα και την δική μας ζωή όταν δεν μπορούμε να δώσουμε μία άλλη σε αντάλλαγμα? Γιατί με τη γέννηση ενός παιδιού τελικά εμείς ή κάποιος άλλος είναι αυτός που παράγει την ζωή? Δεν μπορώ και δεν θα απαντήσω.

Κλείνοντας, επειδή το κούρασα το θέμα, θέλω να ασχοληθώ με κάποιες από τις ίσως ποιο εγωιστικές σκέψεις που έχω και που λογικά έχουν υπάρξει. Αν δεν αυτοκτονούσα, ο τρόπος με τον οποίο θα ήθελα να πεθάνω είναι, κάπου όταν ποια θα έχω κάνει τα πάντα στην ζωή μου να ερχόταν με κάποιο, οποιοδήποτε, τρόπο η συντέλεια του κόσμου (της γης και της ανθρωπότητας δηλαδή) αλλά να το ξέραμε από μερικές, λίγες, μέρες πριν. Κάπου τρεις. Επιλέγω αυτόν τον τρόπο γιατί έχω την αίσθηση ότι αυτός θα ήταν ο μόνος τρόπος να γίνουμε όλοι αληθινοί. Πραγματικοί. Αυτό που πραγματικά είμαστε. Αν ξέρεις ότι σε λίγες ώρες θα πεθάνεις και μαζί σου και άπαντες άλλοι δεν θα έχεις ταμπού. Δεν θα φοβάσαι μην σε σχολιάσουν. Δεν θα σε νοιάζει να συσωρέψεις λεφτά σε τράπεζες. Θα είναι επιτέλους όλοι ελεύθεροι. Ελεύθεροι από τον ίδιο τους τον εαυτό. Η εφαρμογή της αρχικής ουτοπικής θεωρίας της απόλυτης αναρχίας κατά κάποιο τρόπο. Γιατί πέραν λίγων, έχω την αίσθηση ότι οι υπόλοιποι (Εκτός από αυτούς τους κάποιους που θα αυτοκτονούσαν νωρίτερα... Γιατί θα υπήρχαν σίγουρα.) δεν θα έχαναν τον σεβασμό για τους τριγύρω. Άλλωστε, και στους τριγύρω τρεις μέρες θα έμεναν. Ας τις χαρούν τουλάχιστον αυτές. Μπορεί και να κάνω εντελώς λάθος. Δεν ξέρω. Και μάλλον δεν θα μάθω ποτέ. Αλλά περιμένω απόψεις. Σε όλα!

Βήτα Πεις -40 Ώρες

--Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας. Διακόπτουμε τη ροή του προγράμματος, για να σας μεταδώσουμε, ότι εντός 40 ωρών ο πλανήτης Γη θα έχει καταστραφεί, εξαιτίας βροχής κομητών,που θα πέσουν στο βόρειο ημισφαίριο της γης, αφανίζοντας κάθε ίχνος ζωής και ύλης, μετατρέποντας τα πάντα σε αστρική σκόνη. Τίποτα δεν μπορεί να αποφευχθεί. . . -- 40 ώρες απομένουν, τελική μορφή --πλανήτης υπό εξαφάνιση-- οσμές πανικού και φόβου πριν τη διάλυση, μένει ελάχιστος χρόνος ζωής, τι να κάνω ? Βιάζομαι, τρέχω, αναζητάω πολλά πριν πεθάνω. . . Ένα στενό σ αγαπώ με την οικογένεια. Βγαίνω Βεϊκου, ευχέρεια, καθυστέρηση δεν υπάρχει, ένα γλυκόπικρο φιλί στο μέτωπο έχει μείνει απ τα χείλια των γονιών που καταλήγει η ζωή μου τελικά ? Μόνος να τρέχω βιαστικά. . .Δρόμος νεκρός, οι νόμοι πέφτουν ριζικά, σε μια γωνιά, στον καφενέ, τα γερόντια την βρίσκουν λαϊκά, για τελευταία φορά φυσικά. Υπάρχει φόβος, άγχος, πόνος, σταρχιδισμός και θάρρος, η κοπελιά μακριά κι αυτό είν εις βάρος. . . Κοίτα τον πλανήτη που ζούμε είναι μεγάλος ! Κάνε κάτι να ζήσεις αυτές τις τελευταίες σου στιγμές !!! Κάποτε λέγαμε --γάμησε το χθες-- Κάποτε λέγαμε --ζήσε το σήμερα-- μάλλον σωστές οι διδαχές. . . Γυρνάω στα μέρη που έζησα τις παιδικές στιγμές. Τρέχει ο ιδρώτας σου ή κλαις ? Μέρη πανικόβλητα χωρίς μπατσικά κι εμπλοκές, κάποιοι το δέχτηκαν κι άλλοι ψάχνουν για συμβουλές. Μαζικές κραυγές, μάλλον ζητάν ζωές πολλές, τίποτα δεν γίνεται, ζήσε αυτό που θες. Θέλω να δω γνωστούς θέλω να γυρίσω μέρη ο θάνατος μυρίζει και προκλητικά ανεβαίνει. . . 30 ώρες η γη μας αργοπεθαίνει, είν' ανούσιο να ψάχνεις μια λύση που να συμφέρει.Κάπου ψηλά θέλω να καταλήξω, να δω, να νιώσω τη γαλήνη πριν οριστικά σβήσω, θέλω ν αγγίξω την κοπέλα μου, κρατάω σφιχτά τη γροθιά πάνω απ την καρδιά γι αυτή που αγαπώ πάντα μες την τρέλα μου. Χορεύει γύρω μου, σκέψεις και προς τους φίλους μου, θυμίζω τα όνειρα μας τελικώς μέσα απ τους στίχους μου. . . Το μόνο απίστευτο ? Ή που η αγάπη μας θυμάται τώρα που ο πλανήτης γίνεται σκόνη ? 25 ώρες ακόμη, απ το βουνό ψηλά έχω αράξει η κατάρα, δεν θα διστάσει, φτάνουν λίγες ώρες το μυαλό μου ταξιδεύει αιώνες πίσω, σκέφτομαι το γκρίζο και χαίρομαι που θα σβήσω 20 ώρες, στα ρολόγια οι δείκτες κινούνται σαν τους ανθρώπους, πανικόβλητοι, συντέλεια, κλάματα, αγκαλιές και φιλιά στην οικογένεια, άρωμα θανάτου στον πλανήτη κι οι νόμοι πεθαίνουν, τα χρονικά περιθώρια λιγοστεύουν,νιώθω στην καρδιά τ αγκάθι. . . Γαμώτο, τώρα ο λαός κατάφερε να δει αγάπη, να θυμηθεί πως υπάρχει μέσα του κάτι, νιώθω στα μάτια μου δάκρυ, ο φόβος έχει γίνει η αναπνοή μας, τώρα ο τρόμος ζωντανεύει στην ψυχή μας, οι θρησκείες πέθαναν, που χάθηκε ο θεός σας ? Δεν μένει καθόλου χρόνος για προσευχές έχει κολλήσει ο εγκέφαλός σας, παντού πέφτει σιωπή, ένας δένει στο λαιμό του σκοινί κι αυτοκτονεί, άλλος οπλίζει τ όπλο και πυροβολεί, δόξα πατρί, απέναντί μου τα μυαλά του χυμένα στο δάπεδο, χλωμή η φωνή μου. . . Μια ντουζίνα ώρες έχουνε μείνει για τη ζωή μου, στο τηλέφωνό μου λαμβάνω μήνυμα απ το μωρό μου, τελευταία συνάντηση παντού σημάδια πόνου, τέλος για το ανθρώπινο γένος, τώρα κανείς δεν είναι ξένος, ανοιχτές οι φυλακές να βγει κάθε σεσημασμένος, δεν υπάρχουν ενοχές, κυνήγι για φράγκα, μόνο πληγές κι απογοήτευση. Κάθε κυβέρνηση, συνάντηση με την αντιπολίτευση, αλάνια να τα πίνουνε με όργανα της τάξης, εχθροί να σου ζητάνε μαζί τους ν αράξεις. . . Γάμησέ τα, βρίσκω ένα μπουκάλι τεκίλα, καυτή Αθήνα, πόσο αγάπησα τον τρόπο που ζω, μαζί του θα χαθώ. . . 6 ώρες μόνο, τ αδέρφια πρέπει να δω όσους αγάπησαν τον Χρήστο.Για όσους έβαλα το χέρι στη φωτιά και πήρα ρίσκο, τελευταίο αντίο λόγια δεν βρίσκω, να πω κουβέντες για να δείξω σεβασμό σε κάθε δευτερόλεπτο που 'χω ζήσει, με πιάνει κρίση, αρχίζει να ενεργεί το μεθύσι. Νιώθω τη γη να θέλει να πανηγυρίσει για την άσχημη συμπεριφορά προς αυτή, από κεφάλια με πυρηνικά βέλη που την πληγώσανε, γιατύ ρε πούστη όλα να τελειώσουνε σε λίγο ? Φοβάμαι, αράζω μόνος μου, μια ματιά στα χέρια και τα μάτια μου κλείνω, σκύβω και πιάνω λίγο χώμα, κρατώ αυτό που πάτησα και μ έκανε να κρατηθώ, συνάντησα λοιπόν, αυτό που μόνο εγώ πιστεύω, αγγίζω τη μορφή του μ αγκαλιάζει και πεθαίνω. 5 ώρες μέχρι να χαθεί ο πλανήτης, αν υπάρχεις Θεέ μου μη μ εγκαταλείπεις, σου λέω αγγίξαμε τα όρια της φρίκης. . .Γάμησέ τα Πάρη τρέχα να ξεφύγεις. Λοιπόν, ξεκινάω απ το σπίτι, μετά από δυο μέρες ξενύχτι γυρνώ στο δρόμο σαν αγρίμι, κοιτάζω γύρω μου να δω τι έχει απομείνει, περπατώ μονάχος κι ο αέρας που ανασαίνω με πνίγει. Πανικόβλητος ο κόσμος κι όπου φύγει φύγει, διαφυγή δεν παίζει, η αυτοκτονία επείγει, καθώς περνάει ο χρόνος μόνο φόβος αιωρείται στην ατμόσφαιρα, τρομοκρατημένα όλα τα πρόσωπα. Βρέθηκα στη Βεϊκου, κομματιασμένος μαζί μ ένα μπουκάλι κρασί να μου κρατάει συντροφιά μέχρι το τέλος, δεδομένος ο αφανισμός για το ανθρώπινο γένος, διασυρμός. . . Ένας τρελός, ανοίγει μια βαλίτσα με λεφτά και τη φουντώνει, καθώς παίρνει φωτιά πέφτει στα γόνατα κι αρχίζει να γελά, μάλλον κατάλαβε ο χρόνος πως τελειώνει, Δυο ώρες πριν να γίνουμε όλοι σκόνη! Αράζω να φουμάρω ένα τσιγάρο, οι σκέψεις τρέχουνε με χίλια στο μυαλό, μάγκα κοντεύω να σαλτάρω, δεν ξέρω τι συμβαίνει προσπαθώ να με καλμάρω, μπροστά μου ακριβώς ένα ζευγάρι από γερόντια, κάθονται αγκαλιά και νοσταλγούνε τα παλιά. Πάω για τηλεφώνημα, πρέπει να ακούσω για τελευταία φορά, τη γυναίκα που μ έφερε στον κόσμο. Πραγματικά. . . Μια ώρα πριν να γίνουμε όλοι παρελθόν, μοιάζει ψέμα κρατάω το μυαλό μου άδειο, ζω για το παρόν, μοιάζει ψέμα γύρω μου φωνές, παιδικές κραυγές, προσπερνώ ακλόνητος, τρομαγμένες φάτσες μες στις γειτονιές. Δυστυχώς έφτασε η ώρα, σκοτεινιάζει ο ουρανός μένω ακίνητος και βλέπω την απειλή να μας πλησιάζει. . Έχει τη μορφή του Σατανά. . .πέφτω στα γόνατα και. . . . . . . . . . .

Sorry αν υπάρχει κανένας λάθος αλλά δεν άντεχα να το γράψω κι αυτό μόνος μου και το βρήκα έτοιμο και το έκανα copy paste. Για λάθη κοίταξα αλλά δεν ξέρω αν τα βρήκα όλα. Ελπίζω όμως...


The images are from deviantart.

Και παιδιά... Ένα μεγάλο respect στον SAB687 για την απίστευτη φώτο όπως πάντα.

Φόβοι!

Γενικά στην ζωή μας όλοι οι άνθρωποι έχουμε φοβηθεί και θα φοβόμαστε κάτι. Είτε αυτό είναι κάτι με τρομακτική όψη και εμείς είμαστε σε μικρή ηλικία, είτε μια καταστροφή ή έννοιες... Φόβοι, λοιπόν, υπάρχουν πολλοί που λέτε! Προσωπικά σαν άνθρωπος πρέπει να φοβάμαι λίγα πράγματα. Ας πούμε, φοβίες όπως υψοφοβία, αγοραφοβία, ή κάτι τέτοιο δεν έχω. Ακόμα ας πούμε και τον θάνατο (ήδη έχω στα draft ένα post για την πάρτη του) από αρκετά μικρή ηλικία μπορώ να πω ότι δεν τον φοβάμαι. Γιατί άλλωστε? Σε όλους δεν θα συμβεί κάποια στιγμή? Απλά δεν μου αρέσει... :)

Αλλά ποιες είναι λοιπόν εμένα οι φοβίες μου μιας και τα κοινά δεν τα φοβάμαι. Λένε πως φοβάσαι το άγνωστο. Δεν ξέρω αν ισχύει, πάντως εγώ, ένα από τα πράγματα που φοβάμαι πιο πολύ είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Γιατί πλάκα πλάκα, όπως και να το δεις κανείς, το τι θα συμβεί στην ζωή μας, είναι μία φυσική συνέχεια των επιλογών και αποφάσεων που έχουμε κάνει σε ότι αφορά το τριγύρω περιβάλλον μας, τον δικό μας μικρόκοσμο. Έτσι, και ειδικά μιας και γνωρίζω το πως συμπεριφέρομαι σε αυτήν την ζωή αυτό που έχω να φοβάμαι μην με βλάψει δεν είναι κάτι άλλο παρά ο εαυτός μου και κάποια λάθος του επιλογή. Τώρα, άλλοι φόβοι που πάντα μπορούν να αναχθούν στον παραπάνω, είναι διάφοροι. Ένας από τους μεγαλύτερους που μπορώ να πω ότι αντιμετωπίζω είναι αυτός της μοναξιάς. Η μοναξιά σαν ιδέα με φοβίζει πολύ. Είναι ένας φόβος για μία έννοια αλλά και κατάσταση. Φοβάμαι πολύ μην φτάσω σε μία ηλικία από αυτές εις -ήντα και είμαι μόνος μου χωρίς σύντροφο και φίλους. Ακόμα και να έχεις σύντροφο δηλαδή, σου χρειάζονται οι φίλοι.

Τέλος, ένας άλλος φόβος για τον οποίο θα μιλήσω είναι αυτός ο φόβος που έχω για τον χρόνο... Ο χρόνος είναι ο μόνος και ο καλύτερος γιατρός λένε σε κάποιες περιπτώσεις και ίσως να έχουν δίκιο, μα είναι σίγουρα και ο χειρότερος δήμιος, ο χειρότερος εν ψυχρό εκτελεστής. Δεν χαρίζεται ποτέ. Δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ όσο και να παρακαλάς όσο και να κλαις και να χτυπιέσαι τάζοντας τα πάντα. Ότι πάρει μαζί του, πέταξε κι έφυγε... Γι αυτό και πρέπει κανείς να ζει το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του...

Τρύπες - Καινούρια ζάλη

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη
Ποιος έρωτας σε σπρώχνει ποιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλυτώνει

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποια νήματα σ' ενώνουν με μια άλλη θηλιά
Ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη
Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν
Ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
Ποια θλίψη σε κλωτσάει ποιο μακριά από παντού
Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι

Πραγματικά τώρα, κάποιες φορές τελικά καταντάμε να αγαπάμε αυτούς του φόβους μας, ε? Μάλλον...

The image is from devianart.

Θέματα εμπιστοσύνης...

Καιρό, πολύ καιρό έχω να γράψω... Κάτι οι εξετάσεις, κάτι οι διακοπές, κάτι οι τενοντίτιδες στα χέρια... Δεν έκατσε καθόλου αλλά σήμερα λέω να προσθέσω καμία γραμμή γιατί πολύ πίσω έχει μείνει το καημένο το blogάκι μου... Λοιπόν για τι πράγμα να μιλήσω σήμερα...? Για την εμπιστοσύνη ίσως... Έχω όρεξη για φιλοσοφία!

Εμπιστοσύνη...? Τι είναι αυτό? Τον τελευταίο καιρό λοιπόν που έλειπα ανακάλυψα αυτό που θα ονόμαζα πλήρη έλλειψη εμπιστοσύνης. Το ανακάλυψα μόνος μου. Υπάρχουν άτομα που κρίνουμε πως πρέπει να εμπιστευτούμε και άλλα που όχι. Ανάλογα τον χαρακτήρας μας αυτό μπορεί να αλλάζει. Εγώ αν και δίνω εντελώς διαφορετική εντύπωση για να εμπιστευτώ ένα άτομο πάντα έπαιρνε αρκετά... Γενικά πολύ δύσπιστος. Λοιπόν κάνοντας το λάθος να δώσω μία φορά απόλυτη εμπιστοσύνη το πλήρωσα άσχημα. Εμπιστεύτηκα μάλιστα άνθρωπο από αυτούς που θέλουν να υποστηρίζουν τους εαυτούς τους ως τα πιο καθαρά άτομα, κτλ, κτλ... Το αποτέλεσμα? Έρχεται κάποια στιγμή που η εμπιστοσύνη σου προδίδεται και τότε νιώθεις την γη να φεύγει κάτω από τα πόδια σου, όχι για τίποτα άλλο, παρά γιατί έχεις προδωθεί. Και μετά περνάς στην φάση που θεωρείς πως ούτε η σκιά σου (σοβαρά μιλάω) δεν είναι άξια εμπιστοσύνης και οι άλλοι σε θεωρούν τρελό και όλα τα συναφή... Αλλά εσύ ξέρεις.

Οι επόμενες σκέψεις που έρχονται είναι μήπως ακριβώς αυτά τα άτομα που φαίνονται ως άξια εμπιστοσύνης είναι αυτά που τελικά δεν θα έπρεπε ποτέ να εμπιστευτείς... Δεν ξέρω ακόμα για να πω την αλήθεια. Όταν μάθω, ίσως γράψω ένα εξίσου βαρετό post όπως αυτό για να σας πω σε όλους εκεί έξω... Ίσως αυτοί οι άλλοι τελικά κάπου μέσα βαθιά να είναι πιο αληθινοί... Ποιος ξέρει... Κι εγώ σαν το Free θα καταλήξω...

Τριήμερη στο Ναύπλιο.

Λοιπόν τις προάλλες πήγαμε εκδρομή τριήμερη στο Ναύπλιο. Παρότι στις μαύρες μου, προσπάθησα να είμαι οκ και χαρούμενος με τον όλο τζερτζελέ... Για άλλη μία χρονιά τα κλασσικά... Πάμε, αρχαία, ξενοδοχείο, μπάνιο, κρεβάτι (υποτίθεται), κλαμπ, δωμάτια, μπουρδέλιασμα, υποτιθέμενο ξύπνημα, πρωινό, αρχαία κτλ, σουβλάκι, ξενοδοχείο, ρεμπετάδικο, δωμάτια, ξεψυχισμένο και κουρασμένο μπουρδέλιασμα, ελάχιστος ύπνος, ξύπνημα, αρχαία, σπίτι. Αν δεν έχω περιγράψει μαζί με την δικιά μου τη συντριπτική πληοψηφία των σχολικών εκδρομών, τότε είμαι φαντασιόπληκτος...

Και έτσι τελικώς αρχίζω και μπαίνω και σε άλλους σκεπτικισμούς. Δεν λέω. Και εγώ είμαι μέσα σε αυτά και μάλιστα από τους πρώτους ιδιαίτερα τις προηγούμενες χρονιές που είχα περισσότερη όρεξη και τον άλλο ο οποίος πήγαινε μαζί να μην είναι κλεισμένος σε ένα δωματιάκι έχοντας κλάσει φίλους και φίλες (<- τι έλεγα για ανασύνταξη...)... Αλλά τώρα που γύρισα, σκέφτομαι και το εξής. Πέρα από το γεγονώς ότι οι εκδρομές πλέον γίνονται το καταφύγιο όλων αυτών των παιδικών αποθημένων που πλάκα πλάκα δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο λόγω των απογορεύσεων των γονέων και το πως αυτές οι απαγορεύσεις έγιναν, όπως να πιούμε, να ξενυχτίσουμε, να καπνίσουμε (σε πολλά σχολεία διάφορα απαγορευμένα για να μην εθελοτυφλούμε), να ντυθούμε αλλιώς... Γενικά... Και αυτό βέβαια είναι σοβαρό πρόβλημα της κοινωνίας μας. Όταν μας κάνει να κρατάμε μέσα μας τόσο φόρτο και να το βγάζουμε σε μία εκδρομή... Η πλάκα είναι ότι κάνοντας όλα αυτά, παρακούοντας στους καθηγητές, στο κατεστημένο, στο νόμο και στο υπουργείο παιδίας τελικά έχεις κάνει ακριβώς αυτό που σε έχει βάλει το κατεστημένο των εκδρομών, γενικά το κατεστημένο και άρα το σύστημα να κάνεις. Μία ανούσια προσωπική αντίδραση που θα σε καταστήσει περισσότερο ακόμα πιόνι. Γαμώτο. Αλλά ποιος νοιάζεται. Κι εγώ του χρόνου πάλι τα ίδια θα κάνω και είμαι σιγουρος. Γιατί όχι? Καλά δεν περνάω κι εγώ και όποιος άλλος κρύβεται απο πίσω... Αναρχία από κρυφή χειραγώγηση θα το ονομάσω αλλά... Παιδιά είμαστε ρε γαμώτο. Δεν θα ξαναγίνουμε. Ας το χαρούμε όσο μπορούμε! Και σκοτιζόμαστε αργότερα για το αν ήματσαν άσπρα και παχιά της μάνας μας καμάρια...

Τώρα...

Η σημερινή μου πραγματικότητα έχει ως εξής... Το σχολείο και τα μαθήματα απο εκεί που ήμουν πολύ καλός μαθητής έχουν πάει κατά διαόλου, Η πλέον μία κολλητή που μου έχει μείνει λογικά θα είναι και για πάντα η κολλητή μου (το καλό που της θέλω) κι ας είμαστε ο καθένας στον κόσμο του. Ανήκω σε μία παρέα (μιας και άκουσα παράπονα παράλλειψης) που είμαστε κυρίως πέντε, αγόρια και κατ' εξοχήν κάφροι... Δύο Δημήτρηδες, ο Αχιλλέας και ένας άλλος Γιώργος κι εγώ... Γι αυτήν την παρέα θα μιλήσω άλλη φορα... Παρεπιπτόντως... Διαλυμένη διαδήλωση καταντήσαμε παιδιά! ΑΝΑΣΥΝΤΑΧΤΗΤΕ! Τι άλλα? Α, ναι... Έχω εγκαταλείψει και το οτιδήποτε εξωσχολικό και αυτό μου την βαράει! Που να προλάβω με οκτάωρα και εννιάωρα...

(Υγ.: Τώρα πια έχει μπει και μία κοπέλα... Η Κατερίνα...)

Φτάνοντας στο σήμερα...

Τέλος πάντων, για να τελειώνω με το παρελθόν μου, με την κολλητή μου δεν τα ξαναβρήκα. Παρολαυτά πιστεύω πως έχω πάρει ένα μεγάλο κομμάτι της. Με την Χριστίνα τα ξαναβρήκα είμαστε ακόμα κολλητοί... Το πως έγινε αυτό...

Στο καλοκαίρι μεταξύ τρίτης γυμνασίου και πρώτης λυκείου γνώρισα και την κοπέλα που μετά από μία επεισοδιακή αρχή λόγω προσωρινής δικής μου μαλάκυνσης καλοκαιριού και γενικά καταστάσεων, τελικά πλέον είναι η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ (<- όχι δεν την παντρέυτηκα)! Έχω αλλάξει πολύ από μικρότερος και έχω προδώσει πολλά πιστεύω μου. Η ζωή δεν σε αφήνει πάντα να υποστηρίξεις εμπράκτως ούτε τις ίδιες σου τις ιδέες! Έχω οριμάσει και βλέπω την ζωή αλλιώτικα. Ίσως και ακόμα πιο χαλαρά! Φιλοσοφώ λιγότερο και αυτό θέλω να το ξαναρχίσω οπότε και το Blog... Αυτά για σήμερα. Δεν ξέρω αν φάνηκε αλλά δεν έχω καθόλου έμπνευση για γράψιμο σήμερα. Είδατε την αναλογία του σε πόσες γραμμές ξεπέταξα όλο το τελευταίο παρελθόν μου... (Αυτή η παρένθεση είναι πρόσθετη πολύ αργότερα απλά για να αναιρέσω τα περί γυναίκας, γιατί δεν θέλω να πειράξω το post αυτό καθ' αυτό)

Κιθάρα, τηλέφωνο και φιλοσοφία...

Στην πρώτη γυμνασίου ήμουν ακόμα το παιδάκι που όλοι αποκαλούσαν ανώριμο. Αυτό ήταν και εν μέρη λόγω του ότι εγώ ήθελα να μένω έτσι όπως ήμουν και όχι να προσπαθώ να μεγαλώσω πριν της ώρας μου! Και ο καιρός περνούσε και σιγά σιγά έκανα και μία δεύτερη κολλητή. Και εκείνη και η Χριστίνα οι καλύτερες μαθήτριες της τάξης και φίλες. Όχι για πολύ. Εγώ είχα μείνει να είμαι και με τα δύο μέτωπα... Τι γύρευα εγώ βέβαια με τις δύο απουσιολόγους δεν το ξέρω και ακόμα δεν το έχω καταλάβει γιατί πάντα είχα μία τάση να τραβάω πάνω μου όλες του είδους είτε επρόκειτο για φιλία είτε επρόκειτο για σχέση όσο μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι σε τέτοιες ηλικίες...

Με την Χριστίνα σε κάποια φάση πλακωθήκαμε λιγάκι, με διάφορες αφορμές και περισσότερες αιτίες... Ήταν και το ότι εγώ δεν έδειχνα αυτά που αισθανόμουν (φιλικά) και η φύση του ανθρώπου είναι τελικά φτιαγμένη ώστε να ζητάει ανταπόκριση και επιβεβαίωση όπως ανακάλυψα και εγώ αργότερα με την νυν κοπέλα μου όταν ένιωσα και εγώ αυτό το συναίσθημα, αυτήν την ανάγκη! Έτσι λοιπόν είχα μείνει μόνο με την καινούρια κολλητή μου. Εκεί κάπου στην δευτέρα γυμνασίου ήταν που άρχισα και να αποκτώ διάφορα κομμάτια και συνήθεις του εαυτού μου που έχω ακόμα και τώρα. Έκοψα την τηλεόραση και αντ' αυτού μιλούσα μαζί της τα βράδια με τις ώρες στο τηλέφωνο αμπελοφιλοσοφώντας και έχοντας μία κιθάρα στο χέρι -κάτι που της την έσπαγε επαρκώς αν και παραδόξως από αυτά τα ακούσματα είχε καταλάβει ότι κάτι έπαιζα κι εγώ και ότι το αγαπούσα αυτό το οργανάκι κάπου μέσα μου-. Η όλη αυτή φάση αλλά και αυτά που ένιωθα μέσα μου με οδήγησαν σε μία ατέρμονη φιλοσοφία για όλα τα θέματα... Εφηβεία, υπαρξιακά, ανθρώπινες σχέσεις... Πολλά απ' αυτά που φιλοσοφούσα τότε μου έχουν αφήσει το στίγμα τους και πλέον όταν με ρωτάει κάποιος κάτι για τα πιστεύω μου δεν χρειάζεται να σκεφτώ και να συζητήσω τόσο για να του απαντήσω -αν αυτό είναι το μόνο που θέλει- αφού έχω ήδη μία απάντηση την οποία είχα σκεφτεί κάπου τότε.

Επίσης αν και το πρώτο πρώτο ξεκίνημα ανήκει στην πρώτη γυμνασίου, άρχισα να έχω σχέσεις και με το αντίθετο φίλο. Η κολλητή μου ήταν αυτή η οποία είχε να με υποστεί με τα γούστα μου τα οποία -και δεν το περηφανεύομαι- άλλαζαν σχεδόν εβδομαδιαίως.

Ο καιρός συνέχισε να περνάει, δευτέρα τρίτη γυμνασίου, σχέσεις με ένα κάρο συμμαθήτριες μου... Σχέσεις... Από τρεις μέρες μέχρι ένα μήνα το ρεκόρ μου δηλαδή... Πάντα με τις καλύτερες... Με την κολλητή μου σταθερά. Μέχρι που κάποια στιγμή τον Φεβρουάριο της τρίτης γυμνασίου πλακώνομαι και με την νέα κολλητή μου για έναν μισητό μου λόγο. Εκεί πρέπει να πω ότι ένιωσα πολύ μοναξιά... Τον φόβο της μοναξιάς... Αλλά θα μιλήσω άλλη φορά για φόβους. Περνούσα και από μόνος μου μία φάση αυτοαπαξίωσης και τα ρέστα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να σκέφτομαι, τέρμα, δεν θα είμαι πάντα εγώ το παιδί με το χαμόγελο στα χείλη, δεν θα είμαι εγώ αυτός που ό,τι και να γίνεται είναι χαρούμενος! Είχα μπουχτίσει. Παρόλαυτά, δεν άργησα να καταλάβω ότι αυτό το χαμόγελο ήταν από τα πολυτιμότερα πράγματα που θα μπορούσα οικιωθελώς να χάσω και έτσι δεν επέμεινα αφού ούτως ή άλλως δεν το έκα