ΜΥΚΗΤΕΣ άνθρωποι

Τελικά κανένας... Κανένας δεν αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό το χαμηλό επίπεδο που υπάρχει σ' αυτόν τον άθλιο κόσμο... Ούτε εγώ ο ίδιος... Όλοι υποκείμενοι στην σαπίλα, στην αρρώστια της ψυχής, την ανωμαλία, την ανυπαρξία του ίδιου του μηδαμινού εαυτού τους... Όλοι το θύμα και ο θύτης στην ίδια σκηνή μιας ζωής φτιαγμένη σε φτηνά σκηνικά, από σκισμένα σεντόνια, υφασμένα από ίνες - ψυχές τόσο τεντωμένες που είναι στο όριο του σκισήματος... Κινήσεις μεθοδικές, αργές, επαναληπτικές στον ρυθμό ενός βιαστή... Όλα για το καλύτερο ξεπούλημα... Για την υποτιμημένη αξία που θα πιάσει το ίδιο μας το εγώ όταν θα γίνει συνάλλαγμα στο νόμισμα της καθημερινότητας, των χρημάτων, της φήμης, της εξουσίας, του γενικού τίποτά μας... Το σαράκι που νομίζουμε ότι θα φάει τα απομεινάρια της σάπιας μας ψυχής όταν εκείνο προτιμάει να πεθάνει εγωιστικά...

Και τι καταλάβαμε? Να κλαίμε χωρίς δάκρυα, να γελάμε χωρίς γέλιο, να τρώμε ότι σαπίζει αν τ' αφήσεις και να μισούμε ότι πονάει... Την αλήθεια... Τι ζητάμε? Αγάπη? Γιατί να πάρουμε αφού δεν δίνουμε, αφού κανένας δεν δίνει. Είναι ακριβή πέρα από τα δικά μας όρια. Δεν ανταλλάσσεται με την ύλη μας και η ψυχή μας σάπισε... Ποιος να την δώσει άραγε? Που να βρούμε τους αγγέλους που από την δυσοσμία πέθαναν και το αίμα τους καλύφθηκε από τους αποικοδομητές που κυβερνάν τον κόσμο και την σκέψη μας...?

Έντερα ψυχής στο πάτωμα. Τρίμματα μιας σκαλισμένης σε ανθρώπινο σώμα καρδιάς... Αυτό είμαστε... Αυτό θα μείνουμε αν δεν αλλάξουμε. Οι άγγελοι θα πληρώνουν τον παράδεισο σε μια πουτάνα, οι άνθρωποι θα κερδίζουν την κόλαση σε μια καθημερινή κλήρωση. Ο κόσμος σαν άκαρπο σπέρμα. Υπόκωφη σιωπή.

Hello - Evanescence

Playground school bell rings again
Rain clouds come to play again
Has no one told you she's not breathing?
Hello I'm your mind giving you someone to talk to
Hello

If I smile and don't believe
Soon I know I'll wake from this dream
Don't try to fix me, I'm not broken
Hello I am the lie living for you so you can hide
Don't cry

Suddenly I know I'm not sleeping
Hello I'm still here
All that's left of yesterday

Images are from Deviantart.

Βρώμικος κόσμος

Για άλλη μία φορά μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα έγιναν τόσες εναλλαγές της διπρόσωπης αυτής πραγματικότητας που πλέον δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι...


Πράγματα τόσο όμορφα και πράγματα τόσο αηδιαστικά που να θες να βγάλεις το δέρμα μήπως και απαρνηθείς την ανθρώπινη ιδιότητά σου...


Γιατί να είναι τόσο άσχημος αυτός ο κόσμος εκεί έξω μερικές φορές? Γιατί οι άνθρωποι στην συντριπτική πλειοψηφία τους να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν και σχέσεις αγάπης και να έχουν αναγάγει τα πάντα σε σχέσεις ποσότητας?


Και γιατί δηλαδή έχουν καταφέρει ακόμα και εσένα, ποιον (!?), εσένα που πάντα προσπαθούσες να απέχεις από τον κόσμο αυτόν, να γίνεσαι μέρα με την μέρα κάτι όλο και πιο κοντά σε αυτήν τους την πραγματικότητα...


Να χάνεις τον εαυτό σου μέσα στην ίδια σου την ζωή και να ξεχνάς ποιος πραγματικά είσαι... Ποιος είσαι όχι όσο αναφορά την ταυτότητα με τα στοιχεία αλλά την ταυτότητα με τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές, τις αρχές, τις αξίες...


Και έτσι απλά ελπίζεις για μία ακόμη φορά ότι θα φτάσει εκείνη η στιγμή που και εσύ στα όνειρά σου θα βλέπεις αυτά που θέλεις...

Σ' ένα όνειρο - Kingeorge / Υπόνοια

Όταν κλείνουν τα φώτα, η ψυχή σου κουρνιάζει
και στο σκοτάδι χορεύει με τις λέξεις
ο ήχος των δεικτών την ύπαρξη σου βιάζει
και συ θέλεις να τρέξεις
τότε εμφανίζονται μονοπάτια...

Στο μονοπάτι αρχικά εμφανίστηκε μια μάγισσα,
αόριστα ψιθύρισε πως άργησα,
ότι ο δρόμος των σκιών θα 'ναι μακρύς και γλυκός
και πως κάπου κάπου θα δακρύζει ο ουρανός.
Λίγο βιάστηκα για να βρεθώ σ' ένα ξέφωτο
να δω μια μάχη ένα βράδυ αξημέρωτο
Είδα κάποιον να υψώνει ένα σπαθί μπροστά μου
και, ρίχνοντας το, να ψελλίζει τ' όνομά μου.
Θυμήθηκα πολλά και δάκρυσα ασυναίσθητα,
κατάλαβα πως έπρεπε να φύγω και συνέχισα.
Στο διάβα μου αντίκρισα κρίνα λευκά,
προάγγελοι θανάτου στοιχισμένοι σε σειρά
και μια νεράιδα να λέει για μια ατέλειωτη έξη
που μου άφησε στα χείλη μια παράξενη γεύση.
Είδα προδότες σε κελιά, σε κατάσταση σήψης,
με λουκέτα φτιαγμένα από ενδόμυχες τύψεις.
Χάθηκαν. Και προχώρησα πιο πέρα,
ένας μάγος με φίλεψε μια γυάλινη σφαίρα
Τα μάτια του έχυσαν δυο σταγόνες δάκρυα γνώριμες,
αλήτρες ανάσες από στιγμές πιο απόμερες.
Πήρα χρώματα και στα κέρναγα παντού
με το χρώμα της φωτιάς στο χρώμα του δειλινού
και με θυμάμαι να λέω πριν το σκοτάδι με βρει
'Θέλω Απόψε Να Αγγίξω Την Ουράνια Σιωπή'


Σ' ένα όνειρο θα ζήσω τώρα πια
αφού ο κόσμος μου δεν σας βολεύει
εκεί που ακόμα υπάρχουν ξωτικά
κι ο άγγελος μου κάπου κάπου ζωντανεύει
Σ' ένα όνειρο θα φύγω, θα χαθώ
κι όταν για μένα θα μιλάτε θα σωπαίνω,
θα σας κοιτάω από μακριά και θα γελώ
και ευτυχισμένος κάθε βράδυ θα πεθαίνω


Κι όμως με βρήκε το σκοτάδι, όρθιο ακόμα
να 'μαι μόνος, στης πανσέληνου το χρώμα.
Κάθε βήμα μου έμοιαζε πιο σκοτεινό
και στο βάθος θαρρώ αίμα έσταζε απ' τον ουρανό.
Σαν παραμύθι ευχήθηκα να περάσει η ζωή μου
κι ιστορίες διάβαζα, να δω ποια μου ταιριάζει.
Σε πριγκίπισσα που κοιμόταν έδωσα το φιλί μου
κι όταν ξύπνησε άρχισε να ουρλιάζει.
Έσκυψα κεφάλι ίσως δάκρυσα πιο πέρα
στα μέρη που ποτέ δεν ξημέρωσε η μέρα
γιατί μαύρα δαιμόνια έκρυβαν τον ήλιο
ενώ ο χρόνος εξορίστηκε απ' της νιότης το βασίλειο.
Εκεί στολίζονται τα δάση μόνο από ιτιές
που απ' τη γέννηση τους έχουν έτοιμες θηλιές
πλεγμένες από ψέματα και όρκους πατημένους
κι οι μανδραγόρες χορεύουν κάτω από τους κρεμασμένους.
Κυνήγι μαγισσών γι' αθάνατα ξόρκια.
Με πλησίασε μια κι είπε τα παρακάτω λόγια.
Κρύβω μέσα μου, λέει, μια άπ' τις προφητείες :
Όπου δω ανατολή εκεί θα χρίζονται μεσσίες.
Σκέψεις βγαλμένες απ' της ψυχής μου τα υπόγεια,
μ' ένα μικρόφωνο θα βαφτιστούν υπόνοια
κι αύριο θα με βρει του ήλιου το γέρμα
μ' ένα βέλος στη καρδιά, αντί στη φτέρνα.
Άξαφνα χάθηκαν όλα, με την πρώτη ακτίνα από το φως
κι ο ουρανός μοιάζει τόσο μελαγχολικός.
Ας ήτανε το παραμύθι να μην τελείωνε νωρίτερα,
τα όνειρα που πεθαίνω για μένα είναι τα καλύτερα.



Σ' ένα όνειρο θα ζήσω τώρα πια
αφού ο κόσμος μου δεν σας βολεύει
εκεί που ακόμα υπάρχουν ξωτικά
κι ο άγγελος μου κάπου κάπου ζωντανεύει
Σ' ένα όνειρο θα φύγω, θα χαθώ
κι όταν για μένα θα μιλάτε θα σωπαίνω,
θα σας κοιτάω από μακριά και θα γελώ
και ευτυχισμένος κάθε βράδυ θα πεθαίνω



The images are from devianart.

Ο ηλήθιος

Το ρέκβιεμ για ένα όνειρο έρχεται με τις πρώτες πρωινές ώρες. Μας 'μαθαν να δολοφονούμε τα όνειρα μας πριν καν τα κάνουμε και να ζούμε μέσα σε ένα καθολικό, καθολικά ηλίθιο, όνειρο... Ένα ζωντανό εφιάλτη με μόνο τέλος τον ίδιο τον αφανισμό μας είτε μέσα στην λήθη της απραξίας μας είτε μέσα στην άμεσα καταπνίγμενη προσπάθεια μας για αντίσταση και αναστήλωση ενός προσωπικού προτύπου ονείρου...

Πόσο ηλίθιος είμαι λοιπόν να θέλω να κάνω την προσπάθεια μου? Τόσο ηλίθιος ώστε να το δοκιμάσω. & -

Ελπίζω να είμαι και τόσο ΗΛΙΘΙΟΣ ώστε να το καταφέρω...

Στέρεο Νόβα - 6:00 π.μ.

Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή
με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα
έξι η ώρα τα χαράματα
ο εγωισμός μου δεν περνάει
όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο
παγωμένος
απλώνει το χέρι στο τίποτα
είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας
καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει
κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα γιατί η ζωή είναι βρώμικη
μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό
τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου
ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει
ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινάει από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ
κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ
σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες
κουλτούρα του γρήγορου φαγητού
έξι και πέντε λεπτά
η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους
μας χωρίζουν δυο βήματα
θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει
όλη νύχτα έμεινα έξω
πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
ο μύθος της διασταύρωσης
κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό
έξι και [δέκα είναι] λεπτά
αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία

Τόσο απίστευτο αυτό το τραγούδι... Για να το ακούς εκείνη την συγκεκριμένη ώρα της ημέρας... Πάντα με περπάταγε μίλια και μίλια μέσα σε μόλις δύο λεπτά...

Φτάνουν Χριστούγεννα

Φτάνουν Χριστούγεννα για άλλη μια φορά...

Την τρίτη το βράδυ βγήκες μια βόλτα στο κέντρο... Όλη η Αθήνα είναι στολισμένη. Τα πεζοδρόμια λαμπυρίζουν... Στολισμένα με απειράριθμα θραύσματα από τις τριγύρω σπασμένες τζαμαρίες.

Ένα παιδί νεκρό από σφαίρα αστυνομικού χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα όπως όλα δείχνουν...

Χαρωπές φωτιές και ιπτάμενες πέτρες και μπουκάλια παραγεμισμένα με εκρηκτική ύλη συμπληρώνουν το όλο σκηνικό.

Η ώρα 10 το βράδυ και η Αθήνα έρημη όσο δεν την έχεις ξαναδεί... Φόβος ενυπάρχει στην ατμόσφαιρα. Φόβος και μίσος... Φόβος, φθόνος και φόνος... Τρίτωσε το κακό.

Ένας φόνος, μια αφορμή, άπειρες πολιτικές προεκτάσεις και αποκαλύψεις συνειδήσεων και οι σκέψεις για το πεθαμένο παιδί απλά μερικές σταγόνες σε ένα χείμαρρο που κατεβαίνει ορμητικά και δεν υπολογίζει τίποτα στο πέρασμα του.

Η κυβέρνηση πεισματικά καρφωμένη στον θρόνο της αποδεικνύει το ποιον της δεξιάς για άλλη μια φορά με τάσεις που ρέπουν προς την ακροδεξιά.

Ο κόσμος στους δρόμους ξεχυμένος σπάει οργισμένος, κλέβει και μερικές φορές μοιράζει τα κλοπιμαία. Λαϊκή τάση που ρέπει προς τον αναρχισμό ή την ακροαριστερά...

Και έτσι για άλλη μια φορά φτάνοντας στο ζενίθ μιας ηθικοοικονομικής και γενικής εν τούτοις παρακμής καταλήγουμε να διαχωριζόμαστε στα δύο άκρα...

Ο Αλαβάνος να προσπαθεί να προσελκύσει τους νέους με νύχια και με δόντια και απ' την άλλη ο Καρατζαφέρης να κοιτάει το πλατύ κοινό μέσα στον χαμό προτείνοντας τάξη και ηρεμία.

Blowin' In The Wind - Bob Dylan

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, 'n' how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Γυμνό σώμα ή γυμνές σκέψεις...

Ένας άνθρωπος θα στέκεται γυμνός μπροστά σε κάποιον με τον οποίο θα κάνει σεξ όπως επίσης θα στέκεται γυμνός μπροστά και σε κάποιον που τον αγαπάει.

Επιλέγουμε συνειδητά ποιο μέρος του εαυτού μας να γυμνώσουμε και ποιο να κρύψουμε μακρυά έστω και από τον εραστή ή "εραστή" μας...

Ντρεπόμαστε για το κορμί ή το μυαλό μας. Μας έχουν πείσει κάποιες φορές ότι πρέπει να ντρεπόμαστε... Το γυμνό είναι και χυδαίο γι αυτούς.

Μα πόσο χυδαία μπορεί να είναι μια σκέψη ενός ερωτευμένου? Πόσο χυδαίο είναι ακόμα το σώμα ενός ανθρώπου.

Χυδαίοι είστε εσείς ρε! Με ακούτε? Ναι! Εσείς! Που πείσατε για όλα αυτά.

Manifesto...

Το post που ακολουθεί περιέχει τεχνικούς όρους εν μέρη.

Δεν παραχωρείται άδεια να διαβαστεί από κυβερνητικούς, λογοκριτικούς, ανθρώπους που συνδέονται με οποιονδήποτε τρόπο με αστυνομία, δικαστικούς και λοιπούς φορείς των κρατών. Γενικά δεν δίνω άδεια να το διαβάσει κανείς που να έχει το δικαίωμα να με βλάψει νομικά για οποιονδήποτε λόγο όσο αναφορά αυτά που λέει.

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΟ POST!

Σήμερα και μιας και είχα και καιρό να γράψω παίρνω το θάρρος και χώνω και αυτό το blog βαθιά μέσα στην λίστα των παρακολουθούμενων blog αναρτώντας την μετάφραση από ένα μανιφέστο που βρήκα στο cache από το hash.gr το οποίο είναι πλέον down. Κάποτε, ως παιδί κι εγώ, είχα ασχοληθεί με το white hat hacking, δηλαδή το καλόβουλο hacking. Έτσι διαβάζοντας αυτό το κείμενο μου ήρθαν κάποιες παλιές αναμνήσεις στο μυαλό. Υπόψιν για όσους δεν ξέρουν... Hacker δεν είναι αυτός που μπαίνει μέσα στα pc των άλλων. Αυτός είναι cracker. Το κείμενο το βάζω γιατί εκτός από αυτά που λέει καθ' αυτά είναι και από μόνο του ένα φοβερό κείμενο. Κάπου σε ένα cd μου έχω και το πρωτότυπο αλλά βαριέμαι να το βρω τώρα... Αν είναι άλλη ώρα...

Το μανιφέστο των hackers

Πρόκειται για τη μετάφραση στα ελληνικά του γνωστού στους περισσότερους από μας Μανιφέστο των hackers που έγραψε ο Mentor.

Μετάφραση: Egofan (αναγνώστης)

... Άλλος ένας συλλήφθηκε σήμερα. Είναι σε όλες τις εφημερίδες, "Έφηβος συλλήφθηκε για ανάμιξη σε Σκάνδαλο Υπολογιστών", "Hacker συλλήφθηκε μετά από Τραπεζική Απάτη..."

Αναθεματισμένα Παιδιά. Όλα το ίδιο είναι...

Αλλά σκεφτήκατε ποτέ εσείς, με την θεωρητική σας ψυχολογία και την ξεπερασμένη σας τεχνολογική ιδεολογία, να κοιτάξετε πίσω από τα μάτια ενός hacker; Αναρωτηθήκατε ποτέ, τι είναι αυτό που τον κάνει να λειτουργεί, τι είδους δυνάμεις τον συγκροτούν, τι ίσως να είναι αυτό που τον δημιούργησε;

Είμαι ένας Hacker, μπες στον κόσμο μου... Είναι ένας κόσμος που αρχίζει από το σχολείο... Είμαι εξυπνότερος από τα περισσότερα άλλα παιδιά, οι βλακείες που μας διδάσκουν με κάνουν να βαριέμαι...

Αναθεματισμένοι κομπλεξικοί. Όλοι το ίδιο είναι...

Είμαι στο Γυμνάσιο ή στο Λύκειο. Ακούω τους καθηγητές να εξηγούν για δέκατη-πέμπτη φορά από τι αποτελείται το μόριο. Το καταλαβαίνω. "Όχι, κυρία. Δεν έγραψα την άσκησή μου. Την έκανα με τον νου μου."

Αναθεματισμένο παιδί. Μάλλον θα την αντέγραψε. Όλα το ίδιο είναι...

Και τότε συμβαίνει.... Μια πόρτα προς έναν άλλο κόσμο ανοίγει... κυλά μέσα από την τηλεφωνική γραμμή, όπως κυλά η ηρωίνη μέσα στις φλέβες ενός ναρκομανή, ένας ηλεκτρονικός παλμός στέλνεται έξω, ένα καταφύγιο από τις καθημερινές ρουτίνες ανακαλύπτεται... το Δίκτυο βρέθηκε.

Αυτό είναι. Εδώ ανήκω... Ξέρω τους πάντες εδώ... Ακόμα και αν δεν τους συνάντησα ποτέ, δεν τους μίλησα ποτέ, ίσως να μην ξανακούσω τίποτα σχετικό για αυτούς ξανά... Σας ξέρω όλους...

Αναθεματισμένο παιδί. Απασχολεί τις τηλεφωνικές γραμμές πάλι. Όλα το ίδιο είναι...

Και βέβαια είμαστε όλοι το ίδιο...μας τάιζαν παιδική τροφή στο σχολείο όταν εμείς πεινούσαμε για ένα μεγάλο κομμάτι κρέας... τα κομματάκια κρέατος που αφήσατε να ξεγλιστρήσουν ήταν ήδη μασημένα και άγευστα. Κυριαρχούμαστε από σαδιστές ή αγνοούμαστε από τους απαθείς. Λίγοι αυτοί που είχαν κάτι να διδάξουν εμάς τους πρόθυμους μαθητές, αλλά αυτοί οι λίγοι είναι σαν σταγόνες στην έρημο.

Αυτός είναι ο κόσμος μας τώρα. Ο κόσμος του ηλεκτρονίου και του διακόπτη, της ομορφιάς των baud. Χρησιμοποιούμε μια ήδη υπάρχουσα υπηρεσία χωρίς να πληρώνουμε για κάτι που θα μπορούσε να είναι εξευτελιστικά φθηνό αν δεν διευθυνόταν από άπληστους επιχειρηματίες, και αποκαλείτε εμάς εγκληματίες. Εξερευνούμε... και μας αποκαλείτε εγκληματίες. Υπάρχουμε χωρίς φυλετικές διακρίσεις, χωρίς εθνικότητα, χωρίς θρησκευτικές δεσμεύσεις... και εσείς μας αποκαλείτε εγκληματίες. Φτιάχνετε ατομικές βόμβες, προκαλείτε πολέμους, δολοφονείτε, κλέβετε, και μας λέτε ψέματα για να μας πείσετε ότι είναι για το δικό μας καλό, και παρόλα αυτά εμείς είμαστε οι εγκληματίες.

Ναι, είμαι εγκληματίας, το έγκλημά μου είναι η περιέργεια, το έγκλημά μου είναι το ότι κρίνω τους ανθρώπους για αυτά που λένε και σκέφτονται και όχι για το πως δείχνουν. Το έγκλημά μου είναι το ότι σας ξεπέρασα στην εξυπνάδα, κάτι για το οποίο δεν θα με συγχωρέσετε ποτέ.

Είμαι ένας Hacker, και αυτό είναι το Μανιφέστο μου. Ίσως να σταματήσετε εμένα, αλλά δεν μπορείτε να μας σταματήσετε όλους... εξάλλου, είμαστε όλοι το ίδιο.

Και μαζί με το κείμενο θα αναρτήσω και ένα από τα πιο φοβερά ελληνικά τραγούδια για εμένα κι ας φοβάμαι ότι αν το δουν αυτοί που το έχουν γράψει θα μου την πουν. Εν πάση περίπτωση εγώ δεν προωθώ τίποτα οπότε ελπίζω να μην υπάρξει πρόβλημα.

ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ

Ω Τσάρλι! Τραβήξου απ' τον ήλιο
Σαν σήμερα ρίξαν την ατομική
Σήμερα στα λιμάνια
Οι σωματέμποροι κι οι πορτοφολάδες
Θα μπορούν να περηφανεύονται
που δεν γίναν επιστήμονες

Ω Τσάρλι! Τραβήξου απ' τον ήλιο
Σαν σήμερα ρίξαν την ατομική

Σήμερα θα μπορούσε
μια πόρνη να λέει στην προσευχή της
Ω Θεέ σ' ευχαριστώ
που δεν γέννησα

(Φ. Αγκουλές, 1951)

Ωχρά Σπειροχαίτη

Τα φτάσαμε και τα 2000!

Παρεμπιπτόντως τα φτάσαμε και τα 2000 και κανείς δεν άφησε το comment που ζήτησα... Σνιφ, σνιφ... ΚΑΛΑ!!! ΓΚΡΡΡ!!! Α, και αύριο απεργία για εργαζομένους και αργία για μαθητές... Πάλι χρυσές δουλειές θα κάνουν τα μαγαζιά...!!!

Ζαχόπουλος... Το κοινωνικό φαινόμενο. Νέος νόμος λογοκρισίας blog.

Τις τελευταίες μέρες και για να είμαι σαφέστερος τον τελευταίο μήνα όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως και οι οποιεσδήποτε πολιτικές συζητήσεις ακόμα και μεταξύ μας περιστρέφονται γύρω από το θέμα του πολιτικού, υπουργού πολιτισμού, Χρήστου Ζαχόπουλου... Η όλη ιστορία ξεκίνησε με την απόπειρα αυτοκτονίας του και το γράμμα του που έδινε ευθύνες στην Τσέκου η οποία όπως υποστήριξε τον εκβίαζε με διάφορα ζητούμενα με αντάλλαγμα να μην δημοσιοποιήσει το υλικό από ένα dvd στο οποίο υπήρχαν ερωτικές σκηνές μεταξύ τους.

Ξεκινώντας με αυτά ως βασικά γεγονότα άρχισαν να ξεσκεπάζονται και διάφορα άλλα πολιτικά σκάνδαλα τα οποία όμως δεν είναι σίγουρο ότι είναι αληθή. Το ερώτημα που μου διμιουργήθηκε με όλη αυτήν την ιστορία και αυτό το οποίο είναι άξιο να σημειωθεί είναι το εξής: Αν τελικώς δεν υπάρχει πολιτικό σκάνδαλο και η όλη ιστορία έγκειται μόνο σε ροζ σκάνδαλο τότε γιατί όλα τα κανάλια ασχολούνται τόσο καιρό με αυτό το θέμα?

Υπάρχει μία "λαϊκή ρήση" η οποία λέει πως όταν κάποιος ασχολείται με το τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του δύο τινά υπάρχουν για το τι συμβαίνει. Είτε ζηλεύει, ή είναι κουτσομπόλης. Και επειδή στην δεδομένη περίπτωση το να ζηλεύει κανείς (ειδικά την Τσέκου που κοιμόταν πιθανώς με τον Ζαχόπουλο) μάλλον φαντάζει κάτι παραπάνω από απίθανο, αναγόμαστε στην περίπτωση του κουτσομπόλη.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, λοιπόν, έρχονται να κάνουν αυτό που κάναν παλιότερα οι άνεργες κυρίες της κάθε γειτονιάς. Παίρνουν ένα μικρό γεγονός και με τη μέθοδο του χαλασμένου τηλεφώνου και της διόγκωσης των φημών δημιουργούν ένα τεράστιο θέμα το οποίο όμως μιας και τελικά μπορεί να αποδειχτεί αποκλειστικά και μόνο ροζ σκάνδαλο καταντάει περισσότερο κουτσομπολιό παρά είδηση σοβαρού τύπου.

Το θέμα είναι ότι αν παρουσίαζαν την είδηση όπως ακριβώς αυτή είναι (ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας ότι είδηση θεωρείται μόνο το γεγονός και άρα όχι οι εκάστοτε υποθέσεις του εκάστοτε δημοσιογράφου, πολιτικού ή συντάκτη εν γένει) τότε δεν θα είχαν με τι να γεμίσουν τα δελτία ειδήσεων τους αφού η είδηση θα ήταν ως εξής:
"Ο υπουργός πολιτισμού Χρήστος Ζαχόπουλος, κατόπιν απόπειρας (κατά τον Ντυκέρμ μάλλον ανομικής) αυτοκτονίας βρίσκεται στο νοσοκομείο όπου και λαμβάνει τις κατάλληλες βοήθειες. Σε γράμμα που άφησε πριν την απόπειρα αυτή, θεωρεί την υπάλληλό του Τσέκου ως ηθικό αυτουργό αφού τον εκβίαζε με δημοσιοποίηση dvd με "ροζ" υλικό. Πιθανολογείται ότι η υπόθεση έχει και πολιτικές επεκτάσεις."

Πόση ώρα σας πήρε να το διαβάσετε? Ένα λεπτό? Δύο? Τόση ώρα θα διαρκούσε και η ανάλογη είδηση και έτσι το δελτίο θα παρέμενε αδειανό και τα ποσοστά τηλεθέασης (με ότι αυτό συνεπάγεται, όπως χαμηλά έσοδα λόγω λίγων διαφημίσεων) θα έπεφταν κατακόρυφα με αυτά (τα ποσοστά) του κουτσομπολίστικου (κατά την γνώμη μου πάντα, για να μην θίγω κιόλας) μαγκαζίνου του Star να δεσπόζουν.

Επίσης θα έχαναν την τεράστια ευκαιρία τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εφημερίδες που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση να φωρτώσουν ότι μπορούν (αρνητικό) στην κυβέρνηση ώστε να μειώσουν τα ποσοστά της. Μάλιστα αυτό πολλές φορές γίνεται τόσο φανερά που είναι απορίας άξιο πως δεν το καταδικάζει ο κόσμος. Χωρίς να υποστηρίζω το οποιοδήποτε κόμμα θεωρώ πως προσβάλει την νοημοσύνη μου να πιστεύω κάτι που μου λέει ο άλλος μόνο και μόνο επειδή θέλει να προσβάλει την δημοτικότητα του αντίπαλου κόμματος.

Και τέλος έρχεται και το θέμα της εγχώριας και παγκόσμιας πολιτικής με την μέθοδο της παθητικότητας, του υπνοτισμού. Μιας και πρέπει να παραδεχτούμε ότι εμείς είμαστε τα παιδάκια υπό την επίβλεψη των "μπαμπάδων" χι και ψι η διόγκωση των γεγονότων και άρα κατά συνέπεια οι αντικυβερνιτικές συνέπειες που αυτή έχει είναι πιθανών να έχουν τις ρίζες τους στις βουλές των μεγαλυτέρων μας οι οποίοι αυτό που θέλουν είναι να μας κοιμίζουν ώστε ενώ εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας να κάνουν αυτοί ότι θέλουν στην πολιτική μας σκηνή. Όπως και οι εγχώριοι πολιτικοί να χρησιμοποιουν την βαβούρα για να κρύψουν ενέργειες τους που σε περίοδο πολιτικής ηρεμίας θα έκαναν πολύ σούσουρο και θα προκαλούσαν μεγάλες αντιδράσεις. Αυτό για να αποδειχτεί αρκεί κανείς να κοιτάξει τι γίνεται τις τελευταίες μέρες με νομοσχέδια που πάνε και έρχονται χωρίς κανείς να λέει το οτιδήποτε και ουσιαστικά χωρίς κανείς να ξέρει τίποτα.

Παρεπιπτόντως, επειδή με αφορά, ένα από αυτά τα νομοσχέδια είναι ένα το οποίο θέλει την κυβέρνηση να μπορεί να κάνει λογοκρισία στα ελληνικά blog. Ω, ναι... Σε λίγο θα το δείτε σβησμένο αυτό το άρθρο επειδή δεν θα αρέσει σε κάποιους. Μόνο το ίντερνετ πλέον δίνει την ευκαιρία για λόγο χωρίς λογοκρισία και προσπαθούν με κάθε τρόπο να το εξαλείψουν και αυτό μιας και δεν τους συμφέρει. Ήδη ότι γράφεται στα ελληνικά (μεγάλα τουλάζιστον) blog παρακολουθείται (να είστε σίγουροι) και σε λίγο θα υπάρχει και δικάιωμα για επέμβαση. Και όλα αυτά γίνονται υπό το πέπλο Ζαχόπουλου. Αυτά και άλλα πολλά.

Έτσι, λοιπόν, ας πάψουμε να ασχολούμαστε με τα κουτσομπολιά, με το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του (ειδικά ένας εύσωμος πολιτικός με μία άσημη υπάλληλο του) (τουλάχιστον όπως έλεγαν και κάπου στο ραδιόφωνο στο εξωτερικό εκβιάζουν με ροζ κασσέττα την Νικόλ Κίτμαν... Εκεί να πει κανείς, εντάξει... Για να κάνουμε και λίγο πλάκα...) και ας ασχοληθούμε λιγάκι με τα συμφέροντά μας. Με τα δικαιώματα μας. Με το τι μας γίνεται!

Έβαλα πολιτικό άρθρο στο blog για δύο τρεις λόγους. Πρώτον γιατί βαρέθηκα να βλέπω αυτήν την γελοιοποίηση της νοημοσύνης μας με αυτήν την Ζαχοπουλιάδα σε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Γιατί βαρέθηκα να ασχολούνται όλοι με το τι κάνει ένας άνθρωπος στο κρεβάτι του όταν στο κάτω κάτω δεν του το απαγορεύει κανένας νόμος αυτό παρά μόνο η συνείδησή και η γυναίκα του, την οποία έχουν ξεφτιλίσει επίσης αν το σκεφτεί κανείς. Και γιατί έπρεπε να πω και αυτά τα περί αδιαφανών νόμων που περνάνε σε τέτοιους περιόδους κρίσεως μιας και ειδικά την δεδομένη στιγμή χτυπάει αυτό ακριβώς που κάνω ή θα μπορούσα να κάνω εδώ πέρα...

Αυτά. Άντε να ξυπνάμε. Και να κάνουμε λίγο sex περισσότερο (πριν πάμε πάλι για ύπνο) και ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι άλλοι στο κρεβάτι μας. Τα δικά μας τα χάλια τα κοιτάμε? Χεχ...

Διακοπή σκέψεων!

Γυρίζοντας από πάρτυ, η ώρα δύο και μισή το βράδυ, περιμένω μέσα στο κρύο των βορείων προαστίων το Χ14 στη Κηφισίας, στο ύψος της διασταύρωσης Μελλισίων. Ο δρόμος : μία ευθεία και λίγα μέτρα (καμία κατοστάρα διακοσάρα) πιο πάνω μία στροφή να ξεβράζει τα αυτόκινητα που έρχονται τρέχοντας.

Για άλλη μία φορά με το mp3-player και τα ακουστικά στα αυτιά, ακούγοντας τραγούδια ερωτικά και με σκέψεις να γυρνάνε γύρω από το μυαλό περί έρωτα και όλα αυτά. Το μυαλό συγκεντρωμένο μόνο στα αυτιά και τους στίχος με την μουσική και τα μάτια τα οποία κοιτάνε με μεγάλη αναμονή για το λεωφορείο.

Και εκεί που είσαι με τις σκέψεις για τον έρωτα και όλα αυτά τα υπαρξιακά... Το σοκ έρχεται σιγά αν και τόσο γρήγορα και σε ξεκόβει τόσο απότομα. Ένα αυτοκίνητο παίρνει ανοιχτά με ταχύτητα την στροφή, γλιτώνει την σύγκρουση, πας να ησυχάσεις, κάνει σαν να κουνιέται πάνω σε πίστα ταψιού του λούνα παρκ και ξαναπάει προς την μπάρα, την χτυπάει με απίστευτη ταχύτητα, εκτρέπεται, περνάει μπροστά από ένα άλλο αυτοκίνητο που ερχόταν από τα δεξιά του και για καλή του τύχη πρόλαβε να σταματήσει και πάει στην άλλη άκρη, παίρνει στροφή 180 μοιρών και σταματάει. Εγώ εκεί να κοιτάω με ανοιχτό το στόμα πλέον. Το όλο συμβάν αρκετά κοντά για να σε κάνει να σκεφτείς ανεπαίσθητα να τραβηχτείς πιο μέσα, στο πεζοδρόμιο, αλλά αρκετά μακρυά για να πας να βοηθήσεις παρά το όσο θες.
Και στέκεσαι εκεί και σκέφτεσαι αυτόν τον άνθρωπο εκεί μέσα. Ήταν νηφάλιος? Πέθανε? Ζει? Αν ζει, πως ζει? Ήταν σύμπτωση που ο διπλανός του την γλίτωσε παρά τρίχα? Και πάνε όλες οι σκέψεις για έρωτες. Αυτό ήταν η σκληρή όψη της γρήγορης απώλειας ζωής.

Και μετά γυρνάς σπίτι και πρώτο πράγμα βλέπεις e-mail:

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου.
Πήγα σε ένα πάρτυ και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην
πιω αλκοόλ.

Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά,
έτσι ήπια ένα αναψυκτικό. Ήμουν περήφανη για μένα, γιατί είχα
ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει
να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου.

Έκανα τη σωστή επιλογή! Η συμβουλή σου ήταν η σωστή.
Όταν το πάρτυ τελείωσε όλοι μπήκαν στα αυτοκίνητά τους χωρίς να είναι
σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το αμάξι μου. Ήμουν σίγουρη ότι
ήμουν καθαρή.
Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε .....
Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω έναν αστυνομικό να
λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο».
Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή.
Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις
δυνάμεις να μην κλάψω.
Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα
καταφέρει.
Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν
φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ.
Στο τέλος, αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ τώρα πρέπει να
πεθάνω.
Γιατί το κάνουν αυτό μαμά? Αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές?
Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαίρια.
Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί, στον μπαμπά να είναι δυνατός.
Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αν
θα οδηγούσε.

Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ, τώρα να ήμουν
ζωντανή .....

Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι
μαμά...
Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη.
Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά....και να σου πω πόσο σε αγαπάω
Σε αγαπάω μαμά....αντίο...


Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρούσα σε
ένα δυστύχημα.
Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψιθύριζε αυτές τις λέξεις και η δημοσιογράφος
τις έγραφε σοκαρισμένη.
Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της οδήγησης
υπό την επήρεια Αλκοόλ.

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πλέον. Πάω για ύπνο.

Περιέργως πως...

Περιέργως πως χτες για πρώτη φορά ευχαριστούσα την ύπαρξη των emo στην κοινωνία μας... Λοιπόν μετά από πολύ καιρό, αλλά μιλάμε για χρόνια, είπα να κατέβω για ψώνια (ρούχων) στην αγορά της Γλυφάδας γιατί αποφάσισα μετά από χρόνια να πάρω κανένα καλό ρούχο (lol).

Είπα λοιπόν να πάω στην Benneton... Μπαίνω λοιπόν και αρχίζω να κοιτάω... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Υπήρχαν μαύρα...! Επιτέλους δεν έβλεπα μόνο ροζ, πορτοκαλί και λαχανί (υποτιθέμενα) αντρικά ρούχα... Επιτέλους υπήρχαν μαύρα, γκρι, μπλε, μωβ (που περιέργως πως μου αρέσουν)...

Έχω λοιπόν να πω ένα ευχαριστώ σε αυτήν την μόδα... Τώρα πια μπορώ να ξαναβρώ "φορέσιμα" ρούχα και στα μαγαζιά που δεν μένουν εκτός μόδας (δηλαδή όλα τα μαγαζιά πλην λίγων του Μοναστηρακίου Αθηνών...)

Τριήμερη στο Ναύπλιο.

Λοιπόν τις προάλλες πήγαμε εκδρομή τριήμερη στο Ναύπλιο. Παρότι στις μαύρες μου, προσπάθησα να είμαι οκ και χαρούμενος με τον όλο τζερτζελέ... Για άλλη μία χρονιά τα κλασσικά... Πάμε, αρχαία, ξενοδοχείο, μπάνιο, κρεβάτι (υποτίθεται), κλαμπ, δωμάτια, μπουρδέλιασμα, υποτιθέμενο ξύπνημα, πρωινό, αρχαία κτλ, σουβλάκι, ξενοδοχείο, ρεμπετάδικο, δωμάτια, ξεψυχισμένο και κουρασμένο μπουρδέλιασμα, ελάχιστος ύπνος, ξύπνημα, αρχαία, σπίτι. Αν δεν έχω περιγράψει μαζί με την δικιά μου τη συντριπτική πληοψηφία των σχολικών εκδρομών, τότε είμαι φαντασιόπληκτος...

Και έτσι τελικώς αρχίζω και μπαίνω και σε άλλους σκεπτικισμούς. Δεν λέω. Και εγώ είμαι μέσα σε αυτά και μάλιστα από τους πρώτους ιδιαίτερα τις προηγούμενες χρονιές που είχα περισσότερη όρεξη και τον άλλο ο οποίος πήγαινε μαζί να μην είναι κλεισμένος σε ένα δωματιάκι έχοντας κλάσει φίλους και φίλες (<- τι έλεγα για ανασύνταξη...)... Αλλά τώρα που γύρισα, σκέφτομαι και το εξής. Πέρα από το γεγονώς ότι οι εκδρομές πλέον γίνονται το καταφύγιο όλων αυτών των παιδικών αποθημένων που πλάκα πλάκα δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο λόγω των απογορεύσεων των γονέων και το πως αυτές οι απαγορεύσεις έγιναν, όπως να πιούμε, να ξενυχτίσουμε, να καπνίσουμε (σε πολλά σχολεία διάφορα απαγορευμένα για να μην εθελοτυφλούμε), να ντυθούμε αλλιώς... Γενικά... Και αυτό βέβαια είναι σοβαρό πρόβλημα της κοινωνίας μας. Όταν μας κάνει να κρατάμε μέσα μας τόσο φόρτο και να το βγάζουμε σε μία εκδρομή... Η πλάκα είναι ότι κάνοντας όλα αυτά, παρακούοντας στους καθηγητές, στο κατεστημένο, στο νόμο και στο υπουργείο παιδίας τελικά έχεις κάνει ακριβώς αυτό που σε έχει βάλει το κατεστημένο των εκδρομών, γενικά το κατεστημένο και άρα το σύστημα να κάνεις. Μία ανούσια προσωπική αντίδραση που θα σε καταστήσει περισσότερο ακόμα πιόνι. Γαμώτο. Αλλά ποιος νοιάζεται. Κι εγώ του χρόνου πάλι τα ίδια θα κάνω και είμαι σιγουρος. Γιατί όχι? Καλά δεν περνάω κι εγώ και όποιος άλλος κρύβεται απο πίσω... Αναρχία από κρυφή χειραγώγηση θα το ονομάσω αλλά... Παιδιά είμαστε ρε γαμώτο. Δεν θα ξαναγίνουμε. Ας το χαρούμε όσο μπορούμε! Και σκοτιζόμαστε αργότερα για το αν ήματσαν άσπρα και παχιά της μάνας μας καμάρια...