Ανύψωση...

"Ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά"

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ? Ήμασταν εκεί. Στο είπαμε ότι θα πηγαίναμε και χάρηκες. Χάρηκες για εμάς. Εσύ δεν μπορούσες να έρθεις... Κι όμως χάρηκες για εμάς, ξεχνώντας το δικό σου παρόν.

Η "συναυλία" ξεκίνησε. Μελωδίες που αγάπησες. Η ώρα περνούσε. Θα σου άρεσε εκεί... Ξεκίνησε εκείνο το αγαπημένο σου κομμάτι...

  

"Δεν έκανα ταξίδια μακρινά

τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα"

Άρχισε να το ερμηνεύει και ήταν τόσο ωραίο... Το άκουγα... Ήθελα σχεδόν να κλάψω που δεν ήσουν κι εσύ εκεί να το ακούσεις... Τόσο γεμάτο συναισθήματα... Σιγά, σιγά το περιβάλλον φάνταζε απόμακρο και πλέον αιωρούμουν μέσα στην αίθουσα αν και ακόμα στο ίδιο ακριβώς σημείο... Αιωρούμουν μόνος σε ένα γεμάτο-άδειο δωμάτιο...

"Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει"

Δύο, τρία μεγάλα λεπτά και τα πάντα γύρισαν στην θέση τους. Το τραγούδι τέλειωσε. Αργές βαθιές αναπνοές... Ψηλάφισα τα μάτια μου. Εντάξει.

Έτσι ίσως να άκουσες κι εσύ αυτό το αγαπημένο σου τραγούδι... Ίσως να το ακούς και τώρα που σιγοπαίζει...

Μικρή Πατρίδα - Χρήστος Θηβαίος 

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Images are from Deviantart.

Η μουσική πάνω από τις λέξεις

Κάποιες φορές η μουσική έρχεται τόσο πολύ και μας αγκαλιάζει που μιλάει περισσότερο απ' ότι θα μπορούσαν να μιλήσουν οι λέξεις... Εκείνες τις στιγμές αν την αφήσεις να σε πάρει μαζί της κρατιέστε τόσο δυνατά που δεν θες να σε αφήσει και την αφήνεις να παίζει... Και να σου μιλάει... Με τον τρόπο της... Με τις ώρες... Αυτό εδώ το κομμάτι είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις...

Μια κουρτίνα να ανεμίζει...

Ήχοι μουσικής... Σκέψεις... Μια κουρτίνα να ανεμίζει στο απαλό καλοκαιρινό αεράκι, όπως αυτό μπαίνει από την τέντα ανοιχτή μπαλκονόπορτα, και να κάνει βόλτες μέσα στο δωμάτιο... 

Ταξίδι περίπου δυο χρόνια πίσω. Πόσο καλά ήταν τα πράγματα τότε... Η μυρωδιά της ανάμνησης αυτής μπορεί να μην είναι τόσο έντονη αλλά ενώ τόσο κοντά είναι ακόμα τόσο μακρυά και τα πράγματα είναι πλέον τόσο χειρότερα...





Το τραγούδι αν και άσχετο με το υπόλοιπο blog είναι σχετικό με εκείνο το καλοκαίρι, γι αυτό και η παρουσία του...

Βρώμικος κόσμος

Για άλλη μία φορά μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα έγιναν τόσες εναλλαγές της διπρόσωπης αυτής πραγματικότητας που πλέον δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι...


Πράγματα τόσο όμορφα και πράγματα τόσο αηδιαστικά που να θες να βγάλεις το δέρμα μήπως και απαρνηθείς την ανθρώπινη ιδιότητά σου...


Γιατί να είναι τόσο άσχημος αυτός ο κόσμος εκεί έξω μερικές φορές? Γιατί οι άνθρωποι στην συντριπτική πλειοψηφία τους να έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν και σχέσεις αγάπης και να έχουν αναγάγει τα πάντα σε σχέσεις ποσότητας?


Και γιατί δηλαδή έχουν καταφέρει ακόμα και εσένα, ποιον (!?), εσένα που πάντα προσπαθούσες να απέχεις από τον κόσμο αυτόν, να γίνεσαι μέρα με την μέρα κάτι όλο και πιο κοντά σε αυτήν τους την πραγματικότητα...


Να χάνεις τον εαυτό σου μέσα στην ίδια σου την ζωή και να ξεχνάς ποιος πραγματικά είσαι... Ποιος είσαι όχι όσο αναφορά την ταυτότητα με τα στοιχεία αλλά την ταυτότητα με τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές, τις αρχές, τις αξίες...


Και έτσι απλά ελπίζεις για μία ακόμη φορά ότι θα φτάσει εκείνη η στιγμή που και εσύ στα όνειρά σου θα βλέπεις αυτά που θέλεις...

Σ' ένα όνειρο - Kingeorge / Υπόνοια

Όταν κλείνουν τα φώτα, η ψυχή σου κουρνιάζει
και στο σκοτάδι χορεύει με τις λέξεις
ο ήχος των δεικτών την ύπαρξη σου βιάζει
και συ θέλεις να τρέξεις
τότε εμφανίζονται μονοπάτια...

Στο μονοπάτι αρχικά εμφανίστηκε μια μάγισσα,
αόριστα ψιθύρισε πως άργησα,
ότι ο δρόμος των σκιών θα 'ναι μακρύς και γλυκός
και πως κάπου κάπου θα δακρύζει ο ουρανός.
Λίγο βιάστηκα για να βρεθώ σ' ένα ξέφωτο
να δω μια μάχη ένα βράδυ αξημέρωτο
Είδα κάποιον να υψώνει ένα σπαθί μπροστά μου
και, ρίχνοντας το, να ψελλίζει τ' όνομά μου.
Θυμήθηκα πολλά και δάκρυσα ασυναίσθητα,
κατάλαβα πως έπρεπε να φύγω και συνέχισα.
Στο διάβα μου αντίκρισα κρίνα λευκά,
προάγγελοι θανάτου στοιχισμένοι σε σειρά
και μια νεράιδα να λέει για μια ατέλειωτη έξη
που μου άφησε στα χείλη μια παράξενη γεύση.
Είδα προδότες σε κελιά, σε κατάσταση σήψης,
με λουκέτα φτιαγμένα από ενδόμυχες τύψεις.
Χάθηκαν. Και προχώρησα πιο πέρα,
ένας μάγος με φίλεψε μια γυάλινη σφαίρα
Τα μάτια του έχυσαν δυο σταγόνες δάκρυα γνώριμες,
αλήτρες ανάσες από στιγμές πιο απόμερες.
Πήρα χρώματα και στα κέρναγα παντού
με το χρώμα της φωτιάς στο χρώμα του δειλινού
και με θυμάμαι να λέω πριν το σκοτάδι με βρει
'Θέλω Απόψε Να Αγγίξω Την Ουράνια Σιωπή'


Σ' ένα όνειρο θα ζήσω τώρα πια
αφού ο κόσμος μου δεν σας βολεύει
εκεί που ακόμα υπάρχουν ξωτικά
κι ο άγγελος μου κάπου κάπου ζωντανεύει
Σ' ένα όνειρο θα φύγω, θα χαθώ
κι όταν για μένα θα μιλάτε θα σωπαίνω,
θα σας κοιτάω από μακριά και θα γελώ
και ευτυχισμένος κάθε βράδυ θα πεθαίνω


Κι όμως με βρήκε το σκοτάδι, όρθιο ακόμα
να 'μαι μόνος, στης πανσέληνου το χρώμα.
Κάθε βήμα μου έμοιαζε πιο σκοτεινό
και στο βάθος θαρρώ αίμα έσταζε απ' τον ουρανό.
Σαν παραμύθι ευχήθηκα να περάσει η ζωή μου
κι ιστορίες διάβαζα, να δω ποια μου ταιριάζει.
Σε πριγκίπισσα που κοιμόταν έδωσα το φιλί μου
κι όταν ξύπνησε άρχισε να ουρλιάζει.
Έσκυψα κεφάλι ίσως δάκρυσα πιο πέρα
στα μέρη που ποτέ δεν ξημέρωσε η μέρα
γιατί μαύρα δαιμόνια έκρυβαν τον ήλιο
ενώ ο χρόνος εξορίστηκε απ' της νιότης το βασίλειο.
Εκεί στολίζονται τα δάση μόνο από ιτιές
που απ' τη γέννηση τους έχουν έτοιμες θηλιές
πλεγμένες από ψέματα και όρκους πατημένους
κι οι μανδραγόρες χορεύουν κάτω από τους κρεμασμένους.
Κυνήγι μαγισσών γι' αθάνατα ξόρκια.
Με πλησίασε μια κι είπε τα παρακάτω λόγια.
Κρύβω μέσα μου, λέει, μια άπ' τις προφητείες :
Όπου δω ανατολή εκεί θα χρίζονται μεσσίες.
Σκέψεις βγαλμένες απ' της ψυχής μου τα υπόγεια,
μ' ένα μικρόφωνο θα βαφτιστούν υπόνοια
κι αύριο θα με βρει του ήλιου το γέρμα
μ' ένα βέλος στη καρδιά, αντί στη φτέρνα.
Άξαφνα χάθηκαν όλα, με την πρώτη ακτίνα από το φως
κι ο ουρανός μοιάζει τόσο μελαγχολικός.
Ας ήτανε το παραμύθι να μην τελείωνε νωρίτερα,
τα όνειρα που πεθαίνω για μένα είναι τα καλύτερα.



Σ' ένα όνειρο θα ζήσω τώρα πια
αφού ο κόσμος μου δεν σας βολεύει
εκεί που ακόμα υπάρχουν ξωτικά
κι ο άγγελος μου κάπου κάπου ζωντανεύει
Σ' ένα όνειρο θα φύγω, θα χαθώ
κι όταν για μένα θα μιλάτε θα σωπαίνω,
θα σας κοιτάω από μακριά και θα γελώ
και ευτυχισμένος κάθε βράδυ θα πεθαίνω



The images are from devianart.

When I said two sugars, actually I meant three...

Υπάρχουν κάτι φράσεις, κάποιοι στίχοι, τόσο μικροί, τόσο trivial, τόσο χαζοί που και όμως μπορούν να έχουν βάθος που όμοιό τους μόνο κείμενα ολόκληρα, πλατιά να κατάφερναν να φτάσουν... "I wish that you knew when I said two sugars, actually I meant three"... Είναι ένας τόσο χαζούλικος στίχος. Και όμως να που πάντα όταν τον άκουγα κάτι με άγγιζε απ' αυτόν.


Δεν είναι θέμα ζάχαρης ή του πως πίνει ο καθένας τον καφέ του. Είναι αυτή η αίσθηση να ξέρεις τον άλλο ακόμα και σε αυτές τις τόσο μικρές αλλά τόσο ζωντανές και καθημερινές αλήθειες της ζωής που ουσιαστικά συντελούν κατά το περισσότερο την ίδια την ζωή μας. Να ζεις δηλαδή τον άλλο...


Ευχαριστώ τον άνθρωπο που μου έστειλε κάποτε αυτό το τραγούδι που και ας μην το ξέρει μου έχει αφήσει διάφορα πράγματα. Και σίγουρα ένα πολύ γλυκό τραγούδι για να θυμάμαι.

Αφιερωμένο λοιπόν στην Φωτεινούλα που κάποτε μου το είχε στείλει εκείνη...



Υγ.: Ναι όσο περίεργο και αν φαίνεται δεν περνάνε όλα τα πράγματα έτσι στην ζωή μας. Κάθε τι αφήνει κάτι πίσω του και κάποια μάλιστα μπορεί να αφήσουν πολλά ακόμα και αν δεν το δείξουμε...

Ένα τραγούδι μπορεί να είναι ένα από τα καλύτερα δώρα που μπορεί να κάνει κάποιος. Γιατί χρειάζεται ουσία, φαιά ουσία για να κάνεις ένα τέτοιο δώρο...

Πάντα ν' ακούτε με τα μάτια στα μάτια των άλλων... Αυτά θα σας πουν...

Kate Nash - Nicest Thing

All I know is that you're so nice,
You're the nicest thing I've seen.
I wish that we could give it a go,
See if we could be something.

I wish I was your favourite girl,
I wish you thought I was the reason you are in the world.
I wish my smile was your favourite kind of smile,
I wish the way that I dressed was your favourite kind of style.

I wish you couldn't figure me out,
But you always wanna know what I was about.
I wish you'd hold my hand when I was upset,
I wish you'd never forget the look on my face when we first met.

I wish you had a favourite beauty spot that you loved secretly,
'Cos it was on a hidden bit that nobody else could see.
Basically, I wish that you loved me,
I wish that you needed me,
I wish that you knew when I said two sugars, actually I meant three.

I wish that without me your heart would break,
Yea, I wish that without me you'd be spending the rest of your nights awake.
I wish that without me you couldn't eat,
Yea, I wish I was the last thing on your mind before you went to sleep.

Look,
All i know is that you're the nicest thing I've ever seen
And I wish we could see if we could be something
Yea, I wish we could see if we could be something

Ψίθυροι στα νεκροταφεία των σκέψεων

Μην ξεχνάς να ακούς τους ψιθύρους που στροβιλίζονται στα νεκροταφεία των σκέψεών σου...
Μην ξεχνάς να ριγείς στον άγγιγμα του παγωμένου αέρα που ξεγλιστράει από τα νεκροταφεία των συναισθημάτων σου...
Όσο κι αν ξεθωριάσουν οι ασπρόμαυρες πλέον αυτές εικόνες πίσω από το μαύρο στις κόρες των ματιών σου η ένταση τους ήταν κάποτε τόσο μεγάλη που αυτά που προκάλεσαν στιγμάτισαν μόνιμα...
Η λήθη της ομορφιάς. Τα γερατειά της αγάπης...

"Κι ο πόνος σαν άνεμος κι άμα περνάει,
στίχους και ήχους παράφωνους ξυπνάει,
σε νότες μια μελωδίας μαγικής,
που σ' αναγκάζει τα πάντα να πεις..."

Το τζάμι...

Εγώ ένα πράγμα...

Γύρισα και κοίταξα το τζάμι. Έβλεπα το καθρέφτισμά μου... Έβλεπα και πάλι εμένα. Ήταν αρκετό.

Όσο αντέχει η καρδιά μου ρε που*****ς θα είμαι καλός. Και θα μαζεύω μετά δυνάμεις για να ξαναγίνομαι. Πάντα. Καλός. Πάντα. Αυτό είμαι. Αυτό θα είμαι. Κι ας μείνω και ο μόνος...

Το αντάλλαγμα είναι να παίρνεις αντί για καλή χρονιά ένα υπέροχο... "Καντίλι"... Αλλά δεν πειράζει.

Καλή χρονιά σε όλους εκεί έξω. Μακάρι η νέα χρονιά να γεμίσει τον βρώμικο αυτό κόσμο με καθαρά χαμόγελα. Χαμόγελα ζεστά όσο μία αγκαλιά. Να έχουμε όλη υγεία να γκρινιάζουμε και να περνάμε καλά.

Όμορφη ασυναρτησία...

Ζωή... Ιπτάμενες εικόνες... Στιγμές... Άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν και άνθρωποι που έρχονται για να φύγουν...


Πόνος. Τόσος πόνος. Καθένας από μας κρύβει μια προσωπική τραγωδία μέσα του.


Και όμως τόσο όμορφη. Μας τυλίγει μέσα σε μια γκρι πολύχρωμη ομορφιά...


Πόσο εύκολο να χάσεις το νόημά της... Απέχεις ένα εκατοστό και έπεσες στο γκρεμό. Και ο πάτος είναι μακρινός...


Και πόσο μικρό αυτό που θα σου ξαναδώσει το νόημα που έχασες.


Επιλογές. Το φιτίλι μιας ατομικής βόμβας.

Έρωτας...Ένα γλυκό ξύπνημα... Το χαμόγελο εκείνο που αν και δεν είναι δικό σου σε κάνει τόσο χαρούμενο... Στιγμές...

Μια γλυκιά αγκαλιά, ο ήχος της ανάσας κάτω από το πάπλωμα, η υφή δύο χεριών... Το βάθος από ένα βλέμμα. Θάνατος και ανάσταση.

Όμορφη ασυναρτησία...

Sense of Decay

Απλά...:

Sense of Decay - Asphyxia

I keep my eyes closed and contain my tears
Before such scorn and disgrace
Flow of time dripping down over my dirty mind

See my awful life in a cage
I'm suffering for years, but you don't care
Exorcize my violent insanity
Share my distressing grief and die with me

Spread your dirty legs nasty whore
I wish I purged your filthy depths
Achieve your dreadful intention now
Annihilate my crawling decay

Αν και κουρασμένος αρκετά είναι τόσο ωραία... Κάθομαι και κοιτάω το ολοστρόγγυλο φεγγάρι της πανσέληνου από το άνοιγμα της μπαλκονόπορτας μου... Φωτίζει με το λευκό του φως τόσο πολύ αυτήν την απίθανη καλοκαιρινή νύχτα... Στα ηχεία μου έχω βάλει ναυτικά τραγούδια... Απαλό αεράκι... Θάλασσα... Μουσική... Σκέψεις... Χρειάζεται και μία γουλιά από ένα καλό ποτό... Θα πάω να φέρω το κονιάκ από μέσα... Είναι όμορφα... Πολύ όμορφα... Το πρωί στο πούλμαν και λίγο πριν γυρίσω στο σπίτι τώρα το βράδυ αγνάντευα την θάλασσα... Είναι τόσο υπεροχή...



Θα ήθελα να είμαι μέσα σε ένα καράβι την εποχή που δεν υπήρχαν μηχανές αλλά μόνο πανιά... Που αν και λίγοι, υπήρχαν αυτοί που περνούσαν την ζωή τους μέσα στην αλμύρα του απέραντου γαλάζιου. Που λάτρεψαν τον αέρα γιατί τους πήγε παραπέρα και τον μίσησαν γιατί τους έσπρωξε στον πάτο...



Μία ζωή χωρίς συνέχεια, ένα τώρα χωρίς αύριο...




Σκέψεις απλωμένες στο πέλαγος, στο κατάρτι και στα ξύλινα στηθαία ενός καραβιού... Μία ευχή και μία κατάρα... Όνειρα μακρυά από κάθε πόλη... Δίπλα στο κύμα και στον ήχο του και τον ήχο του παφλασμού μιας ήρεμης καλοκαιρινής νυχτιάς...



Εναλλαγή πολιτισμών και προσώπων... Ατελείωτες ιστορίες για τα εγγόνια όταν το σώμα πλέον παραιτηθεί...



Το μόνο ταξίδι πίσω στο χρόνο που θα έκανα... Ένα ταξίδι για ένα άλλο ταξίδι... Στο παρελθόν... Και στις θάλασσες, τα λιμάνια, τους ανθρώπους και τα ζώα της... Στην μυρωδιά του βρεγμένου ξύλου και του ιωδίου που ξεροψήνει μαζί με το αλάτι και τον ατελείωτο ήλιο κάθε σωματική πληγή... Ένα ταξίδι σε θάλασσες τόσο υπέροχα ασημένιες από το φως της μεσουρανούσας καλοκαιρινής πανσέληνου που θυμίζουν τον καθρέφτη που δείχνει μέσα του την οπτασία της αγαπημένης σου... Τον δρόμο προς τον ουρανό... Η πολυτιμότερη ουσία σου και το τελευταίο σου κρεβάτι...



Γεύση από αλμύρα, αλκοόλ, άμμο.........



...
...
...



Πάντα σε κάτι τέτοιες στιγμές από σκέψεις και τη θέα της θάλασσας για άλλη μια φορά λες και όλο το σύμπαν το ξέρει... Έπεσε με απίστευτο τρόπο ένα αστέρι... Η λάμψη της ουράς ενός διάτοντα αστέρος... Πλαισιωμένο στο φως της πανσέληνου και της έλλειψης αστεριών, ένα θέαμα πραγματικά απίστευτο...



Μου έχει λείψει λίγο να ξημερώνομαι στα υγρά από την πρωινή πάχνη κάγκελα του μπαλκονιού μου...



"Επιρρεπής λοιπόν κι εγώ σ' όλα αυτα που αγαπώ, από την μουσική στην γυναίκα λίγο πιο κάτω είναι το ποτό και το σκαρί μου πάντα μόνο, σπασμένο στην ακτή... Μα πάντα, πάντα ταξιδεύει έστω και χωρίς πανί..."



Μην διερωτάσαι τι είναι αυτα που γράφω ή γιατί τα γράφω... Με έπιασε το περίεργο μου... Σεληνιάζομαι κι εγώ από το φεγγάρι... Πραγματικά είναι υπεροχή βραδιά... Για ποτάκι... Και αν δεν βαριόμουνα και λίγο ναργιλέ, μπαλκόνι και μουσική...

Μην περιμένεις το ίδιο...

Τελικά ίσως και να κατάλαβα το γιατί...

Ίσως να πονάει που οι άλλοι δεν αγαπάνε γιατί περίμενες να αγαπήσουν με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό που εσύ αγαπούσες...
Μπορεί και να περίμενες ότι θα σε αγαπούσε κάποιος και αυτό θα σήμαινε ότι είσαι γι αυτόν τόσα πολλά όσα είναι κάποιος για εσένα όταν τον αγαπάς...

Και είναι αλήθεια ότι δεν ξέρεις ακόμα γιατί να μην γίνεται όντως αυτό. Απλά ξέρεις ότι δεν έχει γίνει και ότι μάλλον δεν θα γίνει... Εκεί είναι το λάθος. Να περιμένεις το ίδιο. Ενώ δεν θα είναι.

Σήμερα με σκότωσες και δεν κατάλαβες ούτε το πως...

Δεν είναι πάντα μόνο η σφαίρα που θα σε σκοτώσει. Γιατί για να πατηθεί η σκανδάλη και να ξεκινήσει η σφαίρα το ταξίδι της προς την καρδιά σου χρειάζεται κι αυτό την σκέψη που θα κάνει το χέρι σου να τραβήξει την σκανδάλη.

Δεν μετράει πάντα ούτε το αποτέλεσμα, ούτε το τι πράξεις έγιναν αλλά και από τι σκέψη προήλθαν αυτές. Ο άλλος θα σου ζητήσει όλο τον κόσμο κι εσύ θα το κάνεις... Όχι γιατί είναι λογικό... Αλλά γιατί τον αγαπάς.

The image is from Deviantart.

Αποτυχημένο ποίημα

Μέσα μου σαν κοιτώ
Βλέπω ένα απύθμενο κενό
Κι αν παψω να ρωτώ
Δεν θα σταματήσω να πονώ
Σαν δήμιος ψυχρός
Θα σκοτώσει ο εαυτός μου
Πεθαμένος καημός
Ασπλαχνος ο εγκέφαλος μου

Είναι τόσο χάλι... Να μην εμπιστεύεσαι κανέναν... Ούτε την σκιά σου...

Ο ηλήθιος

Το ρέκβιεμ για ένα όνειρο έρχεται με τις πρώτες πρωινές ώρες. Μας 'μαθαν να δολοφονούμε τα όνειρα μας πριν καν τα κάνουμε και να ζούμε μέσα σε ένα καθολικό, καθολικά ηλίθιο, όνειρο... Ένα ζωντανό εφιάλτη με μόνο τέλος τον ίδιο τον αφανισμό μας είτε μέσα στην λήθη της απραξίας μας είτε μέσα στην άμεσα καταπνίγμενη προσπάθεια μας για αντίσταση και αναστήλωση ενός προσωπικού προτύπου ονείρου...

Πόσο ηλίθιος είμαι λοιπόν να θέλω να κάνω την προσπάθεια μου? Τόσο ηλίθιος ώστε να το δοκιμάσω. & -

Ελπίζω να είμαι και τόσο ΗΛΙΘΙΟΣ ώστε να το καταφέρω...

Στέρεο Νόβα - 6:00 π.μ.

Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή
με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα
έξι η ώρα τα χαράματα
ο εγωισμός μου δεν περνάει
όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο
παγωμένος
απλώνει το χέρι στο τίποτα
είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας
καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει
κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα γιατί η ζωή είναι βρώμικη
μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό
τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου
ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει
ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινάει από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ
κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ
σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες
κουλτούρα του γρήγορου φαγητού
έξι και πέντε λεπτά
η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους
μας χωρίζουν δυο βήματα
θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει
όλη νύχτα έμεινα έξω
πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
ο μύθος της διασταύρωσης
κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό
έξι και [δέκα είναι] λεπτά
αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία

Τόσο απίστευτο αυτό το τραγούδι... Για να το ακούς εκείνη την συγκεκριμένη ώρα της ημέρας... Πάντα με περπάταγε μίλια και μίλια μέσα σε μόλις δύο λεπτά...

Δύσκολοι άνθρωποι

Πάντα με τραβούσαν οι δύσκολοι άνθρωποι. Αυτοί που δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις μετά από μια βραδιά κουβέντας... Αυτοί που κι ας έχετε μιλήσει πολλές ωρίτσες ακόμα δεν θα μπορείς να προβλέψεις την σκέψη τους και τις κινήσεις του. Αυτοί που δεν θα βλέπεις ακριβώς τι σκέφτονται πίσω από αυτά που κάνουν κι ας είναι κατά σου αυτό...

Ήθελες πάντα ανθρώπους που ούτε να είναι το σκυλάκι σου αλλά ούτε να μπορούν να θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν εσένα το δικό τους... Ανθρώπους έξυπνους με τον δικό σου ορισμό. Δηλαδή ανθρώπους που να μπορούν να είναι ανοιχτόμυαλοι και να προσαρμόζονται στο άμεσο περιβάλλον τους.

Αυτό μπορεί συχνά να σε τραβούσε κοντά σε περίεργα διαφορετικούς ανθρώπους και μεταξύ τους αλλά και σε σχέση με εσένα τον ίδιο.

Επιλεκτική βροχή!

Θα 'θελα να μπορούσα κι εγώ να γίνω η στάλα σε μια μαύρη βροχή κλείνοντας μέσα μου όλο το μόχθο για κάθε καλή προσπάθεια. Να πέσω στο κεφάλι κάποιου διεστραμμένου και να τ' ανοίξω. Να κυλήσω στη γη και να την πλημμυρίσω. Μια ανταμοιβή για όλα τα άδικα. Μια πληρωμή σε όλα τα καλά και ένας φόρος σε όλα τα κακά. Μια πλημμύρα επιλεκτικά καταστροφική. Επιλεκτικά θανατηφόρα...

Λέξεις ζωές...

Διαβάζοντας το ωραιότερο μάλλον μήνυμα που έχω διαβάσει ποτέ στην ζωή μου, μου είπε ο πιο γλυκός μου λόγος για να υπάρχω να ακούσω ένα τραγούδι του Θηβαίου...

Το τραγούδι το έχω στο pc μου αλλά αυτό (το pc) ήταν κλειστό και έτσι αποφάσισα να το ακούσω από το youtube από το laptop που ήταν ήδη ανοιχτό γιατί δεν ήθελα να χαλάσω την ωραία κατάσταση που με είχε βάλει αυτό το μήνυμα στο να αναλώνομαι ανοίγοντας pc κ.τ.λ..

Ανοίγω λοιπόν τον browser μου, πληκτρολογώ το όνομα του καλλιτέχνη και το τραγούδι και μπαίνω στο youtube να το ακούσω... Το ακούω και διαβάζω στο πλάι τους στίχους καθώς αυτοί τρέχουν... Αφού τελείωσε λοιπόν με την απληστία που με διακατέχει ήθελα να το ξανακούσω. Έτσι πατάω να ξαναπαίξει.

Την δεύτερη φορά όμως τα μάτια μου αντί να πάνε στους στίχους, κόλλησαν επίμονα να διαβάζουν τις απαντήσεις των διαφόρων που είχαν δει το clip... Αφιερώσεις, διαπιστώσεις, μονόλογοι, διάλογοι, αναμνήσεις, παράπονα, παραλογισμοί και συλλογισμοί... Όλα γύρω από αυτό το τραγούδι... Και κατά την συντριπτική πλειοψηφία για αγάπες παλιές, για αγάπες που κάποιος τις χάλασε, για αγάπες μονόπλευρες, για σχέσεις που τελείωσαν αλλά ποτέ δεν τελειώνουν, για αγάπες δυνατές που ενώνουν ακόμα δυο ανθρώπους και τόσα άλλα...

Μερικές κακογραμμένες λέξεις συνήθως το κάθε σχόλιο. Και όμως περιέχει μέσα του όλα αυτά που ήταν κάποτε ή είναι ακόμα τα συναισθήματα του συντάκτη του... Κάθε σχόλιο και μία μικρή ιδιωτική ιστορία... Κάθε σχόλιο και ένα κομμάτι ζωής ενός τελείως αγνώστου... Μερικές λέξεις, ολόκληρες ζωές...

Χρήστος Θηβαίος - Αγάπη

Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ' αγάπησα!
πόσο πολύ σ' αγάπησα!
ποτέ δε θα το μάθεις...

Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή,
απ' τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης,
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά.

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις!

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις.
κι αν δεν προσμένεις να με δεις,
Κι εγώ πως θα ξανάρθεις...
Εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή...
Αιώνια θα το τραγουδώ,
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις,
πως οι στιγμές που μου 'δωσες
αξίζουν μια ζωή!

Πόσο πολύ σ' αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις!

Image is from DeviantArt.

Φτάνουν Χριστούγεννα

Φτάνουν Χριστούγεννα για άλλη μια φορά...

Την τρίτη το βράδυ βγήκες μια βόλτα στο κέντρο... Όλη η Αθήνα είναι στολισμένη. Τα πεζοδρόμια λαμπυρίζουν... Στολισμένα με απειράριθμα θραύσματα από τις τριγύρω σπασμένες τζαμαρίες.

Ένα παιδί νεκρό από σφαίρα αστυνομικού χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα όπως όλα δείχνουν...

Χαρωπές φωτιές και ιπτάμενες πέτρες και μπουκάλια παραγεμισμένα με εκρηκτική ύλη συμπληρώνουν το όλο σκηνικό.

Η ώρα 10 το βράδυ και η Αθήνα έρημη όσο δεν την έχεις ξαναδεί... Φόβος ενυπάρχει στην ατμόσφαιρα. Φόβος και μίσος... Φόβος, φθόνος και φόνος... Τρίτωσε το κακό.

Ένας φόνος, μια αφορμή, άπειρες πολιτικές προεκτάσεις και αποκαλύψεις συνειδήσεων και οι σκέψεις για το πεθαμένο παιδί απλά μερικές σταγόνες σε ένα χείμαρρο που κατεβαίνει ορμητικά και δεν υπολογίζει τίποτα στο πέρασμα του.

Η κυβέρνηση πεισματικά καρφωμένη στον θρόνο της αποδεικνύει το ποιον της δεξιάς για άλλη μια φορά με τάσεις που ρέπουν προς την ακροδεξιά.

Ο κόσμος στους δρόμους ξεχυμένος σπάει οργισμένος, κλέβει και μερικές φορές μοιράζει τα κλοπιμαία. Λαϊκή τάση που ρέπει προς τον αναρχισμό ή την ακροαριστερά...

Και έτσι για άλλη μια φορά φτάνοντας στο ζενίθ μιας ηθικοοικονομικής και γενικής εν τούτοις παρακμής καταλήγουμε να διαχωριζόμαστε στα δύο άκρα...

Ο Αλαβάνος να προσπαθεί να προσελκύσει τους νέους με νύχια και με δόντια και απ' την άλλη ο Καρατζαφέρης να κοιτάει το πλατύ κοινό μέσα στον χαμό προτείνοντας τάξη και ηρεμία.

Blowin' In The Wind - Bob Dylan

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Yes, 'n' how many seas must a white dove sail
Before she sleeps in the sand?
Yes, 'n' how many times must the cannon balls fly
Before they're forever banned?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many years can a mountain exist
Before it's washed to the sea?
Yes, 'n' how many years can some people exist
Before they're allowed to be free?
Yes, 'n' how many times can a man turn his head,
Pretending he just doesn't see?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

How many times must a man look up
Before he can see the sky?
Yes, 'n' how many ears must one man have
Before he can hear people cry?
Yes, 'n' how many deaths will it take till he knows
That too many people have died?
The answer, my friend, is blowin' in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Απαντήσεις χαμένες στις σκιές...

Ξαπλώνω. Τα αυτιά μου βουίζουν ακόμα από την συναυλία. Τα μάτια μου νετάρουν στο αχνό λαμπάκι απέναντι από το κρεβάτι στο οποίο είμαι ξαπλωμένος και οι γύρω σκιές τείνουν να εξαφανιστούν εντελώς μέσα στο μαύρο του σκοταδιού.

Οι σκέψεις για άλλη μια φορά κάνουν το μυαλό σου ένα θλιβερό λούνα παρκ. Τρέχουν με χιλιάδες στροφές. "Περίληψη προηγούμενων". Σου έρχεται στο μυαλό ο στίχος.

Που βρίσκεσαι? Τι κάνεις? Που πας? Γιατί πας εκεί? Τι έχεις ζήσει? Τι δεν έχεις ζήσει? Τι θα ζήλευες να είχες ζήσει? Τι σου αποκλείει το παρελθόν σου να ζήσεις?

Ερωτήματα πολλά. Όχι μόνο αυτά. Και οι απαντήσεις τείνουν να χαθούν όπως και οι σκιές γύρω από το αχνό φωτάκι. Ίσως να υπάρχουν και να μην μπορείς να τις δεις εσυ που εστιάζεις αλλού.

Soap opera - Τα φώτα που σβήνουν

Περίληψη προηγουμένων :μίσος,κούραση,χάπια στα κρυφά
Κάνοντας κύκλους στο τσιμέντο πέφτω πάνω σου ξανά
Ξέρω τα λόγια σου μικρή μου.Ένα κύκλωμα μέσα στο μυαλό
Αυτό μιλάει εδώ και χρόνια.Άκου είχα ένα και γω

Η οθόνη έκλεισε.
Χρώματα πονούν στα μάτια κι οι λέξεις στο χαρτί σβήστηκαν
νοήματα άδεια, αγάπη,ήρθε και θα κάψει τη μικρή μας χάρτινη ζωή

Ρώτα αν υπήρξαμε ποτέ μας έξω απ' το χαρτί,απ' το σενάριο
Ρώτα αν μπερδεύονται οι γραμμές μας...

Η οθόνη έκλεισε.
Χρώματα πονούν στα μάτια κι οι λέξεις στο χαρτί σβήστηκαν

νοήματα άδεια, αγάπη,ήρθε και θα κάψει τη μικρή μας χάρτινη ζωή