Πέμπτη, Ιουλίου 24, 2008

Το μεγαλείο της αγριεμένης φύσης.




Η ώρα τρεις περασμένες το βράδυ... Ένα κανονικό βράδυ με αέρα...

Πιάνεις το μαλλί με λαστιχάκι πίσω, βάζεις πρόχειρα ρούχα, κρύβεις βαθιά μέσα στις τσέπες σου οτιδήποτε ηλεκτρονικό, παίρνεις το mp3 σου, βάζεις και τα γάντια του ποδηλάτου και βγαίνεις ήσυχα από το σπίτι όπου όλοι κοιμούνται... Κατεβαίνοντας θα πάρεις το ποδηλατάκι σου και θα "πετάξεις" προς την κατεύθυνση της θάλασσας...

Ο αέρας που έχει σήμερα είναι αρκετός ώστε στην κατάλληλη μεριά τα κύματα να είναι τόσο μεγάλα ώστε να φτάνουν μέχρι και 50 μέτρα μακρυά... Η θάλασσα σκούρα και αγριεμένη κάτω από τον καλοκαιρινό έναστρο ουρανό τονίζει το σκούρο μπλε της με τις άσπρες αιχμές των κυμάτων της που αναβλύζουν εδώ κι εκεί...

Το mp3 ήδη παίζει γνώριμα τραγούδια viking metal... Αυτές οι συνθήκες στις οποίες βρίσκεσαι σου δημιουργούν την ανάγκη για δυνατά αλλά σκοτεινά ακούσματα...

Στέκεσαι μόνος και απόμακρος από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα... Στέκεσαι λίγο πιο πίσω από εκεί που σκάνε τα κύματα και ο αέρας σου φέρνει χιλιάδες σταγονίδια που ξεφεύγουν... Αλλά δεν σε νοιάζει... Για την ακρίβεια σου αρέσει... Και ο αέρας σου αρέσει... Αχ πόσο σ' αρέσει... Είναι παντού γύρω σου και σε χαϊδεύει και είναι αυτός που κάνει την θάλασσα μπροστά σου να έχει αυτήν την άγρια παράξενη ομορφιά... Αυτό το άγριο μεγαλείο...

Τα τραγούδια που ακούς τονίζουν αυτήν την αίσθηση του μεγαλείου όπως και το μαύρο που υπάρχει παντού γύρω σου... Μία απέραντη αλάνα χωμάτινη, βράχια και μπροστά η άγρια θάλασσα σε μία μεγαλειώδη προσπάθεια να σκεπάσει όλη την αλάνα και εσύ εκεί ανάμεσα στο χαμό να περνάνε από γύρω σου τα κύματα...

Ο αέρας δυναμώνει και πέφτει... Σιγά σιγά και χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις έχεις βρεθεί σχεδόν δύο μέτρα από την φουρτουνιασμένη θάλασσα και τα κύματα πλέον σχεδόν σε βρέχουν κανονικά. Τα μεγάλα κάνουν και προσπάθειες να σε κουκουλώσουν. Αντανακλαστικά τραβιέσαι πίσω αλλά σε λίγο δεν θα το κάνεις ούτε αυτό... Και έτσι ανάμεσα στα κύματα μένεις ακίνητος και ακούς την μουσική σου... Ένας τρελός...

Νιώθεις σαν να σε περικυκλώνουν τα τρία στοιχειά... Η γη κάτω απ' τα πόδια σου, το νερό μπροστά σου και ο αέρας παντού γύρω σου... Η μουσική σου σου δίνει μία αίσθηση δύναμης και έτσι συμμετέχεις κι εσύ πλέον στο μεγαλείο που επιδεικνύει η φύση γύρω σου παρότι απλά στέκεσαι ακίνητος...

Κι έτσι πέρασε μία ώρα και ούτε που το κατάλαβες... Όρθιος και ούτε καν που σκέφτηκες να κουραστείς... Ήσουν κι εσύ ένα με τον ακούραστο αγέρα και τα αεικίνητα κύματα...

Τα τελευταία τραγούδια είναι ελληνικά... Είναι ροκ... Απλή ροκ... Που όμως τα συναισθήματα που σου ξυπνάει είναι ακόμα πιο σκοτεινά και δυνατά από το χαμό που γίνεται γύρω σου...

Βάζεις το "Ναυάγιο"... Και τότε... Γυρνάς το κεφάλι σου να κοιτάξεις τον μισοφώτιστο από το φεγγάρι αλλά έναστρο ουρανό και βλέπεις μία λάμψη πιο δυνατή από τα υπόλοιπα αστέρια να κινείται... Ένα αστέρι πέφτει... Και λένε τόσα για τα αστέρια που πέφτουν... Ψυχές... Αλλά εκείνη την στιγμή απλά σκέφτεσαι να κάνεις την ευχή που λένε ότι δικαιούσαι... Και πριν προλάβεις να σκεφτείς το στόμα του μυαλού σου την έχει ήδη ψιθυρίσει... Δεν έχει σχέση με το παρόν σου. Είναι κολλημένη εκεί στο παρελθόν σου... Δεν είναι κάτι σπουδαίο. Είναι κάτι απλό. Κάτι που νόμιζες ότι είχες αλλά τελικά ο ίδιος σου ο εαυτός σου αποδεικνύει ότι ακόμα το αναζητάς...

Και έτσι καταλαβαίνεις ότι ίσως ακόμα και τώρα να μην είσαι έτοιμος να είσαι αυτός που είσαι...

(Την ευχή δεν θα την πω και ούτως ή άλλως δεν πρέπει να την πω. Ο καθένας μπορεί να υποθέσει ότι θέλει... Εμένα πάντως με έβαλε σε σκέψεις η ίδια μου η ευχή...)

Ακούς ένα τραγούδι ακόμα, ανεβαίνεις στο ποδήλατό σου και φεύγεις... Το μόνο που θέλεις είναι να είχες λίγη ακόμα ώρα να περάσεις εκεί (δεν σου επιτρέπει το ότι ήδη είναι περασμένες τέσσερις) και ένα μπουκάλι μαυροδάφνη να γλυκάνεις το αλμυρό πλέον στόμα σου.

Το κρύο από το βρέξιμο και τον αέρα σε κρατάει σε μία τέλεια κατάσταση ακόμα και μέχρι να φτάσεις σπίτι και να αρχίσεις να γράφεις ετούτο εδώ το κείμενο...

Πάω για την μαυροδάφνη μου λοιπόν...

Διονύσης Σαββόπουλος - Θαλασσογραφία

Να μας πάρεις μακριά
να μας πας στα πέρα μέρη
φύσα θάλασσα πλατιά
φύσα αγέρι φύσα αγέρι



The images are from devianart.

7 σχόλια:

La noche είπε...

ka8e asteri einai kai mia epi8ymia mas..ka8e fora poy kapoio apo ayta peftei apla mas thn 8ymizei...panta vriskoyme ena logo na thn xexname omws ayta einai ekei kai apoteloyn thn pio lamperh aformh gia na thn xa8apsoyme kai na arxisoyme na paleyoyme xana gi aythn...

"mia va8ia anasa...dynamh...epi8ymia...kai voyta sta pio eley8era nera poy se vrexoyn..voyta mazi me thn moysikh soy giati ayta ta dyo pane mazi..."
sthn ygeia soy!

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Kapoies fores den mporoume kan pleon na paleuoume gia tis epithymies mas... To mono pou mporoume na kanoume einai na tis metatrepsoume se aneklirotes eyxes pou tha thymomaste se kapoia vroxi diatonton asterwn... Sta nera loipon tha voutikso kai tin mousiki tin exo panta sto sokadio ston omo... Kai mesa stin kardia... Alla den tha perimeno ta kymata oute kapoio asteri na me paei ekei pou laxtarao... Mono to myalo mou mporei na to kanei ayto se kapoio kryfo skoteino oneiro...

Κ......α είπε...

Τα αστέρια είναι μικρές ελπίδες πουμπορεί να γίνουν πραγματικές αν πιστέψουμε σε αυτές. Αν κυνηγήσουμε τα όνειρά μας μπορούμε να τα πραγματοποιήσουμε...
Μένω σε μια μεγάλη πόλη. Χτές το βράδυ κατά τις 1.30 μόνη μου κατέβηκα στο λιμάνι και καθόμουν εκεί, μόνη μου ακούγοντας μουσική [Doors για την ακρίβια] έκατσα μέχρι το ξημέρωμα εκεί... Οι σκέψεις μου ταξίδευαν τόσο μακριά...! Και φυσούσε ο αέρας και το μυαλό μου δεν σκεφτόταν τους γονείς μου,ούτε τους φίλους μου, ούτε το σχολείο, ούτε τίποτα από όλα αυτά. Σκεφτόμουν το πως να ξεφύγω από αυτόν τον άθλιο κόσμο από όλους που με καταπιέζουν να κάνω το δικό τους... Πως να ξεφύγω από την καθημερινότητα... όταν ξημέρωσε και ο ήλιος φάνηκε έτρεξα και ανέβηκα στον Λευκό Πύργο.. . Εκεί ήταν ένα παιδάκι με τη μαμά του. Δεν έπρεπε να ήταν πάνω από 6 ετών. Το ρώτησα αν του άρεζε να κοιτάει τον ουρανό και να κάνει όνειρα... Εκείνο κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Μήπως αυτό σημένει κάτι; Ότι τα μικρά παιδιά ονειρεύονται για κάτι καλύτερο από την οικογενειακή ευτυχία; Μετά έτρεξα στο σπίτι άνοιξα το ίντερνετ και αυτή τη στιγμή σας μεταφέρω τα όνειρα της νέας γενιάς... Κ......α 14 ετών

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Οι γονείς δεν σου είπαν τίποτα :P :P :P ??? Είσαι και δεκατεσσάρων... :P Πάντως αυτά τα ταξίδια να τα κάνεις και τα όνειρα σου να μην τα σταματήσεις ποτέ... Απλά για εμένα υπάρχουν κάποια όνειρα που ακόμα και η προσπάθεια γι' αυτά ίσως και να φαντάζει πολλά έτη φωτός μακρυά...

Δεν νομίζω ότι είναι τόσο η νέα γενιά όσο το αθώο και αλέκιαστο ακόμα μυαλό που οι περισσότεροί μας φέρουμε σε μικρή ηλικία...

Δεν σε ξέρω ε? (άκυρο)

Κ.......α είπε...

Και οι γονείς μου τα ίδια έκαναν στην ηλικία μου.Όταν αυτοί γυρνούσαν σπίτι έτρωγαν κατσάδα γιατί οι δικοί τους γονείς πίστευαν ότι αυτά τα ταξίδια δε βγάζουν πουθενά... Ευχαριστώ για το κουράγιο ,ξέρεις δεν έχω και πολλούς να με στηρίζουν...

Κ......α είπε...

Και οι γονείς μου τα ίδια έκαναν. Μόνο αυτοί όταν γυρνούσαν στο σπίτι άκουγαν κατσάδα!!! Ευχαριστώ για το κουράγιο, ξέρεις δεν έχω και πολούς να με στηρίζουν...

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Γιατί δεν έχεις? Να έχεις πάντα τον εαυτό σου τουλάχιστον... Όπως λέει άλλωστε και ένα τραγούδι "Βασίσου πάνω σου" :D Τα όνειρα είναι μια καλή αρχή για να τα πετύχουμε και να τα κάνουμε πραγματικότητα γιατί ας μην ξεχνάμε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός...

Εγώ λοιπόν γιατί να μην σε στηρίξω... Κάνε όνειρα και να χαίρεσαι για αυτά που πέτυχες. Τα υπόλοιπα δεν πειράζει... Είναι τα αστέρια που μείναν στην θέση τους...