Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007

Προσπαθώντας για ένα συγκινιτικό παραμύθι...

Ως συνέχεια στο προηγούμενο post θα δημοσιεύσω ένα παραμύθι που είχα γράψει κάποτε. Είναι αρκετά μικρού μεγέθους και αυτό είναι και καλό και κακό. Το περίεργο είναι ότι είναι λίγο σαπουνόπερα ενώ εγώ πάντα συνήθιζα να γράφω (γιατί συνήθιζα) άλλα είδη πεζού λόγου.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που έμεναν σε μια ήσυχη πόλη. Τα δύο αυτά παιδιά μεγάλωναν μαζί και έτσι όταν έφτασαν στην εφηβεία τα συναισθήματά τους φούντωσαν και ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλο παράφορα.

Ο καιρός περνούσε και η σχέση των παιδιών παρέμενε η ίδια μέχρι που κάποια στιγμή ο ένας είχε συνηθίσει τον άλλο. Το κορίτσι μετά από κάποιο καιρό ξεχνώντας όλο το παρελθόν είχε αρχίσει να σκέφτεται να χωρίσει το αγόρι. Λοιπόν πήρε την απόφαση να του το πει.

Μίλησαν στο τηλέφωνο και χωρίς να του πει τίποτα απλά κανόνισαν να συναντηθούν εκεί που συναντιόντουσαν συνήθως. Στο δρόμο για να πάει εκεί, το κορίτσι έβλεπε όλα εκείνα τα γνώριμα μέρη που είχε περάσει τόσες στιγμές με το αγόρι... Οι σκέψεις της ήταν βαριές. Το σώμα της ήταν βαρύ. Οι χτύποι της καρδιάς της ήταν βαριοί. Αλλά εκείνη έκανε σαν να μην το καταλάβαινε και προχώρησε. Το γιατί δεν υπήρχε. Ένα πείσμα στον εαυτό της ήταν.

Πήγε λοιπόν και κάθισε στο βράχο αυτό που συνήθιζαν να κάθονται. Και περίμενε το αγόρι... Το αγόρι όμως παρότι ποτέ δεν αργούσε, εκείνη την μέρα, λες και ήξερε τι ήθελε να του πει το κορίτσι, δεν ερχόταν. Τα λεπτά περνούσαν και κάποια στιγμή έγιναν ώρα... Στο κινητό καμία αναπάντητη, τίποτα. Το κορίτσι, νευριασμένο, γύρισε σπίτι της. Έκανε διάφορα προσπαθώντας να μην σκέφτεται το πως και το γιατί δεν ήρθε το αγόρι. Ήταν εξαγριωμένη μαζί του. Και πάνω που είχε αρχίσει να σκέφτεται να μην τον χωρίσει... Τώρα δεν υπήρχε περίπτωση πλέον! Το βράδυ μάλιστα, έκλεισε το κινητό της ώστε αν τυχόν "εκείνος" να την έπαιρνε, να μην την έβρισκε. Την επόμενη μέρα και παρότι ήθελε να λέει στον εαυτό της πως δεν ήθελε, άνοιξε το κινητό. Κανένα σημάδι του. Πέρασαν άλλες δύο μέρες και τίποτα.

Την τρίτη, λοιπόν, μέρα, το κινητό της χτύπησε και ήταν αυτός. "Είμαι νευριασμένη" είπε στον εαυτό της και το έκλεισε. Αλλά όταν σε λίγο ξαναχτύπησε, το σήκωσε. Η φωνή που της μίλησε όμως ήταν αυτή της μητέρας του αγοριού. Τα νέα ήταν τραγικά...

Το αγόρι έπασχε εδώ και πολύ καιρό από μία σπάνια, επικίνδυνη και περίεργη αρρώστια. Εκείνη την ώρα βρισκόταν στο νοσοκομείο σε κόμμα, μετά από μία ξαφνική κρίση. Η μητέρα του την είχε πάρει τηλέφωνο γιατί όταν τον πήγαν στο νοσοκομείο βρήκαν πάνω του ένα γράμμα γι αυτή.

Η μητέρα με το κορίτσι συναντήθηκαν στο νοσοκομείο και της έδωσε το γράμμα. Το αγόρι δεν την άφησαν να το δει οι γιατροί. Πήγε λοιπόν σπίτι της και άνοιξε το γράμμα. Ήταν φανερό πως ποτέ δεν είχε τελειώσει. Το αγόρι ήξερε πολύ καλά για την κατάστασή του αλλά το γράμμα το είχε γράψει για να της πει κάποια πράγματα που φοβόταν μήπως και δεν προλάβει να πει. Πόσο την αγαπούσε κυρίως! Ακόμα άλλα πράγματα. Όλα καλά. Όλα θετικά. Το κορίτσι είχε αρχίσει να κλαίει. Αποφάσισε πως θα γύριζε στο νοσοκομείο και πως δεν θα άφηνε κανέναν γιατρό να την κρατήσει μακρυά από το αγόρι της. Ξεκίνησε λοιπόν να πάει με τα πόδια. Πήγαινε στο δρόμο κοιτώντας κάτω για να μην φαίνονται τα βουρκωμένα μάτια της. Αλλά όπως πήγε να περάσει ένα δρόμο κοιτώντας κάτω, δεν πρόσεξε ένα αυτοκίνητο που ερχόταν. Μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου (όπου πια η σύγκρουση φαινόταν αναπόφεκτη) πριν την χτυπήσει όμως, σαν να την είχε σπρώξει κάποιος, έχασε την ισορροπία της και έπεσε πίσω. Έτσι το αυτοκίνητο πέρασε από δίπλα της αλλά δεν την χτύπησε...


Εκείνη σχεδόν χωρίς να καταλάβει τι είχε γίνει, σηκώθηκε και προχώρησε. Σε λίγο έφτασε εκεί. Όλοι ήταν αναστατωμένοι. Κάτι είχε συμβεί. Η μητέρα του αγοριού της εξήγησε πως παρολίγο να τον είχαν χάσει (το αγόρι) λόγω μίας κρίσης αλλά τελικώς κατάφεραν και τον επανέφεραν και μάλιστα μετά από αυτό ήταν σε καλύτερη κατάσταση.


Τότε, χωρίς να μπορέσει κανείς να την σταματήσει, εκείνη όρμησε μέσα και τον είδε όπως ήταν ξαπλωμένος. Πήγε, στάθηκε από πάνω του και έβαλε το χέρι της στην καρδιά του. Χτυπούσε. Ένιωθε υπέροχα. Έσκυψε και του έδωσε ένα φιλί στα χείλη και όπως ανασηκωνόταν τον είδε να ανοίγει τα μάτια του (Σαν την ωραία κοιμωμένη αλλά με αντεστραμένους ρόλους, ένα πράγμα, για να κάνουμε και λίγη πλάκα).

Εκείνος με το που άνοιξε τα μάτια του, γεμάτος ζωή ανασηκώθηκε. Το πρώτο πράγμα το είπε στο κορίτσι. Της είπε: "Είσαι καλά!? Δεν σε χτύπησε εκείνο το αυτοκίνητο, ε?" Το αγόρι δεν πήγαν να το χάσουν. Το έχασαν για λίγο. Και σε εκείνο το λίγο εκείνος είχε γίνει ο φύλακας άγγελος της (του κοριτσιού).

Όταν όμως την έσωσε και την είδε να ζει, γύρισε πια ήσυχος και αποφάσισε να ζήσει για μην την αφήσει μόνη της. Και έτσι έζησαν αυτοί καλά και μαζί και ας μπορούσαμε κι εμείς έστω να τους φτάσουμε.

Ξαναλέω πως οι θρησκευτικές μου αντιλήψεις διαφέρουν λιγάκι αλλά αυτό δεν έχει σχέση. Το παραμύθι είναι 100% δικό μου! Χεχε... All rights are reserver... Ακούω σχόλια!

17 σχόλια:

Metalouda είπε...

apsogo to paramu8aki sou zouzouni mou...kai de me phre o upnos an 8umasai...;)

Γιωργος είπε...

Ευχαριστώ μικρούλα μου... Και να σε έπαιρνε τουλάχιστον θα ήταν καλό για τα μικρά παιδάκια όπως εσύ αλλά τέλος πάντων. Τώρα είναι καλό για τα μεγάλα παιδάκια...

Xxx Dark Angel xxX είπε...

Fovero to paramythaki soy....
Poly sygkinhtiko....

Makari na eixame oloi mas enan tetoion fylaka aggelo sto pleyro mas, ....gia na metatrepsei kai tis dikes mas thliveres zwes s'ena wraio magiko paramythi....
:)

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Δεν πιστεύω ότι είναι δύσκολο να βρεις έναν τέτοιο άγγελο. Αρκεί να κοιτάξεις προσεκτικά γύρω σου. Δεν πρόκειται ποτέ να δεις τα φτερά του αλλά κάπου στο βάθος ίσως και να μπορεί κάποιος να διακρίνει την ψυχή του.

eva είπε...

γεια!δν σε ξέρω αλλά δν πειράζει! (εξάλλου ζητάς σχόλια) κατά τύχη είδα το δικό σου blog[δν ξέρω πως ακριβώς λέγεται] και μου έκανε μεγάλη εντύπωση γτ μου αρέσει το περιεχόμενο και ασχολούμε με τέτοια και έχω γράψει και εγώ κάποια πράγματα. βασικά θέλω να μάθω που βρίσκεις τέτοιες ιστορίες.. αυτό που περιγράφεις στο ''παραμύθι'' δν μπορεί να συμβεί πολύ εύκολα γτ η αγάπη έχει χαθεί. ελάχιστοι μπορούν να αφοσιωθούν σε ένα άτομο που άμα το σκεφτείς είναι πολύ ωραίο αίσθημα να ξέρεις οτι ένα άτομο σε αγαπάει και σε στηρίζει!

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Φυσικά και δεν πειράζει... Ίσα ίσα... Πολύ χαίρομαι... Τώρα όσο για το που βρήκα την ιστορία... Όταν πρωτοδιάβασα την ερώτησή σου μου ήρθε στο μυαλό η κλασσική ατάκα από τις παλιές διαφημίσεις του Free magazine (του περιοδικού)που έλεγε: "Πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε..." που συνηθίζω να λέω... Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό απλά το έχω σχεδόν ζήσει αλλά όχι έτσι. Μόνο μέσα στο μυαλό μας δυστυχώς μπορεί να βρεθεί ένας τέτοιος επίγειος παράδεισος εκτός ελάχιστων περιπτώσεων. Γενικά βέβαια να ξέρεις ότι αυτά είναι αυτά που νιώθω...

Αλήθεια εσύ τα κείμενά σου τα έχεις πουθενά? Πρέπει να είναι ωραία... :P

Ανώνυμος είπε...

xa...mou thimises to agapimeno mou paramuthi...!! an theleis pes mou na sto steilw me kapoio tropo!

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Ναι φυσικά και θέλω. Κάτι μου είχε πει κάποιος ότι μοιάζει με ένα άλλο παραμύθι κάποιων αδερφών αλλά ούτε εκείνο το είχα δει ποτέ μου τελικά. Μπορείς να μου το στείλεις μέσω του profile σε mail. ¨Η αν δεν μπορείς από εκεί στείλε μου εκεί άλλο τρόπο επικοινωνίας...

Το url του profile μου είναι: http://www.blogger.com/profile/17386254266146314911

Ανώνυμος είπε...

sto esteila to paramuthaki moy(den to exw grapsei egw bebaia!!)... elpizw na erthei giati den antexw na to xanagrapsw olo auto!! :)

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Ερχμ γιατί φοβάμαι ότι δεν μου ήρθε?

Ανώνυμος είπε...

plaka kaneis....!!!isws den ekana egw kati swsta omws.... apo to profile sou,bhka sto email,anoixe to word,to egrapsa k pathsa apostolh....mhpws eprepe na kanw k tipota allo??? giati den exw xanasteilei me tetoio tropo...

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Παίζει να έφταιγε κάτι στον κώδικα του profile αλλά θυμόμουν ότι μου είχαν ξαναστείλει e-mail... Το διόρθωσα τώρα εν πάση περιπτώσει αλλά δεν το κράτησες πουθενά να μου το ξαναστείλεις?

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Αν θες άσε μου ένα msn να σε κάνω add (δεν θα το δημοσιεύσω).

Ανώνυμος είπε...

to xanaesteila!! an den erthei pali tha soy dwsw msn! enhmervse me!!

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Ρε συ δεν το πήρα πάλι... Δεν ξέρω... :(

Ανώνυμος είπε...

ok tote!! as mh xasoume thn psuxraimia mas!! auth th fora to apothikeusa!!theleis na sou dwsw to msn mou na sunnenohthoume san anthrwpoi??

Αμπελοφιλόσοφος είπε...

Yeap, για πες... :D