Άν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα Θα ξαναέβαφα γαλάζια την θάλασσα...

Αλκυονίδες μέρες...

Αν και είχε πολύ κρύο σήμερα ο ήλιος έλαμπε λαμπρός και καμαρωτός από πάνω, με το ζεστό του πορτοκαλί φτιάχνοντάς μου την διάθεση και δημιουργώντας υπέροχες εικόνες.... Υπέροχες εικόνες του υπέροχου καθαρού καταγάλανου ουρανού... Ακόμα Ιανουάριος και ο καιρός αν και κρύος έχει αρχίσει να φτιάχνει! Ίσως αλκυονίδες μέρες... Αλλά τι με νοιάζει. Το θέμα είναι η χαρούμενη διάθεση που σου δημιουργεί αυτός ο καιρός... Να θέλεις... Να τρέξεις, να πετάξεις να χαθείς...

Και έτσι μου δημιουργήθηκε και μία ακαταμάχητη επιθυμία και κατέβηκα μία βόλτα στην υπέροχη γαλάζια θαλασσίτσα... Τι ωραία που είναι η άτιμη! Το τοπίο υπέροχο... Η θάλασσα, η αδειανή παραλία, τα αλμυρίκια κι από πίσω ένας τεράστιος κατακόκκινος ήλιος... Δεν πρόλαβα νωρίτερα μα μόνο λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.

Η θάλασσα ήρεμη και γαλάζια ανέδυε τον γλυκό παφλασμό των κυμάτων της που μαζί με τον χειμερινό ήλιο να βυθίζεται μέσα της για φόντο δημιουργούσε ένα αίσθημα αναζωογόνησης, χαράς και πεθυμιάς...

Πολύ μου είχε λείψει η θαλασσίτσα μου. Είχα καιρό να την επισκεφτώ. Πήρα πετρούλες και προσπάθησα να κάνω ψαράκι. Σχεδόν απέτυχα. Το έχω ξεχάσει κι αυτό... Πόσο καιρό είχα να ασχοληθώ μαζί της. Με το μεγαλείο της και την γλυκιά αίσθηση που αναβλύζει.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα - Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,
τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,
χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,
μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ' όνομά της αφήνει,
γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,
τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,
και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,
πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,
σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,
και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,
πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,
μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,
για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Ήταν τόσο ωραία η αίσθηση που είχα... Ο ήλιος που αν και χειμώνας θυμίζει καλοκαίρι... Κι ας λένε οι Πυξ Λαξ... Κι εμένα συνήθως ο ήλιος του χειμώνα με μελαγχολεί... Αλλά σήμερα... Τέλος πάντων... Αυτό το post όπως θα καταλάβατε δεν έχει κανένα νόημα, κανέναν ειρμό.. Γενικά δεν έχει τίποτα.. Απλά μία γλυκιά αίσθηση αλκυονίδων ημερών...

ΑΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΑΛΛΑΖΑ ΘΑ ΞΑΝΑΕΒΑΦΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!

Γαλανός ουρανός, θάλασσα και μουσική... Πηγαίνοντας με το ποδήλατο... Έτσι ρε! Για να γουστάρουμε!

The image is mine taken by my mobile.

Ζαχόπουλος... Το κοινωνικό φαινόμενο. Νέος νόμος λογοκρισίας blog.

Τις τελευταίες μέρες και για να είμαι σαφέστερος τον τελευταίο μήνα όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως και οι οποιεσδήποτε πολιτικές συζητήσεις ακόμα και μεταξύ μας περιστρέφονται γύρω από το θέμα του πολιτικού, υπουργού πολιτισμού, Χρήστου Ζαχόπουλου... Η όλη ιστορία ξεκίνησε με την απόπειρα αυτοκτονίας του και το γράμμα του που έδινε ευθύνες στην Τσέκου η οποία όπως υποστήριξε τον εκβίαζε με διάφορα ζητούμενα με αντάλλαγμα να μην δημοσιοποιήσει το υλικό από ένα dvd στο οποίο υπήρχαν ερωτικές σκηνές μεταξύ τους.

Ξεκινώντας με αυτά ως βασικά γεγονότα άρχισαν να ξεσκεπάζονται και διάφορα άλλα πολιτικά σκάνδαλα τα οποία όμως δεν είναι σίγουρο ότι είναι αληθή. Το ερώτημα που μου διμιουργήθηκε με όλη αυτήν την ιστορία και αυτό το οποίο είναι άξιο να σημειωθεί είναι το εξής: Αν τελικώς δεν υπάρχει πολιτικό σκάνδαλο και η όλη ιστορία έγκειται μόνο σε ροζ σκάνδαλο τότε γιατί όλα τα κανάλια ασχολούνται τόσο καιρό με αυτό το θέμα?

Υπάρχει μία "λαϊκή ρήση" η οποία λέει πως όταν κάποιος ασχολείται με το τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του δύο τινά υπάρχουν για το τι συμβαίνει. Είτε ζηλεύει, ή είναι κουτσομπόλης. Και επειδή στην δεδομένη περίπτωση το να ζηλεύει κανείς (ειδικά την Τσέκου που κοιμόταν πιθανώς με τον Ζαχόπουλο) μάλλον φαντάζει κάτι παραπάνω από απίθανο, αναγόμαστε στην περίπτωση του κουτσομπόλη.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, λοιπόν, έρχονται να κάνουν αυτό που κάναν παλιότερα οι άνεργες κυρίες της κάθε γειτονιάς. Παίρνουν ένα μικρό γεγονός και με τη μέθοδο του χαλασμένου τηλεφώνου και της διόγκωσης των φημών δημιουργούν ένα τεράστιο θέμα το οποίο όμως μιας και τελικά μπορεί να αποδειχτεί αποκλειστικά και μόνο ροζ σκάνδαλο καταντάει περισσότερο κουτσομπολιό παρά είδηση σοβαρού τύπου.

Το θέμα είναι ότι αν παρουσίαζαν την είδηση όπως ακριβώς αυτή είναι (ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας ότι είδηση θεωρείται μόνο το γεγονός και άρα όχι οι εκάστοτε υποθέσεις του εκάστοτε δημοσιογράφου, πολιτικού ή συντάκτη εν γένει) τότε δεν θα είχαν με τι να γεμίσουν τα δελτία ειδήσεων τους αφού η είδηση θα ήταν ως εξής:
"Ο υπουργός πολιτισμού Χρήστος Ζαχόπουλος, κατόπιν απόπειρας (κατά τον Ντυκέρμ μάλλον ανομικής) αυτοκτονίας βρίσκεται στο νοσοκομείο όπου και λαμβάνει τις κατάλληλες βοήθειες. Σε γράμμα που άφησε πριν την απόπειρα αυτή, θεωρεί την υπάλληλό του Τσέκου ως ηθικό αυτουργό αφού τον εκβίαζε με δημοσιοποίηση dvd με "ροζ" υλικό. Πιθανολογείται ότι η υπόθεση έχει και πολιτικές επεκτάσεις."

Πόση ώρα σας πήρε να το διαβάσετε? Ένα λεπτό? Δύο? Τόση ώρα θα διαρκούσε και η ανάλογη είδηση και έτσι το δελτίο θα παρέμενε αδειανό και τα ποσοστά τηλεθέασης (με ότι αυτό συνεπάγεται, όπως χαμηλά έσοδα λόγω λίγων διαφημίσεων) θα έπεφταν κατακόρυφα με αυτά (τα ποσοστά) του κουτσομπολίστικου (κατά την γνώμη μου πάντα, για να μην θίγω κιόλας) μαγκαζίνου του Star να δεσπόζουν.

Επίσης θα έχαναν την τεράστια ευκαιρία τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εφημερίδες που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση να φωρτώσουν ότι μπορούν (αρνητικό) στην κυβέρνηση ώστε να μειώσουν τα ποσοστά της. Μάλιστα αυτό πολλές φορές γίνεται τόσο φανερά που είναι απορίας άξιο πως δεν το καταδικάζει ο κόσμος. Χωρίς να υποστηρίζω το οποιοδήποτε κόμμα θεωρώ πως προσβάλει την νοημοσύνη μου να πιστεύω κάτι που μου λέει ο άλλος μόνο και μόνο επειδή θέλει να προσβάλει την δημοτικότητα του αντίπαλου κόμματος.

Και τέλος έρχεται και το θέμα της εγχώριας και παγκόσμιας πολιτικής με την μέθοδο της παθητικότητας, του υπνοτισμού. Μιας και πρέπει να παραδεχτούμε ότι εμείς είμαστε τα παιδάκια υπό την επίβλεψη των "μπαμπάδων" χι και ψι η διόγκωση των γεγονότων και άρα κατά συνέπεια οι αντικυβερνιτικές συνέπειες που αυτή έχει είναι πιθανών να έχουν τις ρίζες τους στις βουλές των μεγαλυτέρων μας οι οποίοι αυτό που θέλουν είναι να μας κοιμίζουν ώστε ενώ εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας να κάνουν αυτοί ότι θέλουν στην πολιτική μας σκηνή. Όπως και οι εγχώριοι πολιτικοί να χρησιμοποιουν την βαβούρα για να κρύψουν ενέργειες τους που σε περίοδο πολιτικής ηρεμίας θα έκαναν πολύ σούσουρο και θα προκαλούσαν μεγάλες αντιδράσεις. Αυτό για να αποδειχτεί αρκεί κανείς να κοιτάξει τι γίνεται τις τελευταίες μέρες με νομοσχέδια που πάνε και έρχονται χωρίς κανείς να λέει το οτιδήποτε και ουσιαστικά χωρίς κανείς να ξέρει τίποτα.

Παρεπιπτόντως, επειδή με αφορά, ένα από αυτά τα νομοσχέδια είναι ένα το οποίο θέλει την κυβέρνηση να μπορεί να κάνει λογοκρισία στα ελληνικά blog. Ω, ναι... Σε λίγο θα το δείτε σβησμένο αυτό το άρθρο επειδή δεν θα αρέσει σε κάποιους. Μόνο το ίντερνετ πλέον δίνει την ευκαιρία για λόγο χωρίς λογοκρισία και προσπαθούν με κάθε τρόπο να το εξαλείψουν και αυτό μιας και δεν τους συμφέρει. Ήδη ότι γράφεται στα ελληνικά (μεγάλα τουλάζιστον) blog παρακολουθείται (να είστε σίγουροι) και σε λίγο θα υπάρχει και δικάιωμα για επέμβαση. Και όλα αυτά γίνονται υπό το πέπλο Ζαχόπουλου. Αυτά και άλλα πολλά.

Έτσι, λοιπόν, ας πάψουμε να ασχολούμαστε με τα κουτσομπολιά, με το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του (ειδικά ένας εύσωμος πολιτικός με μία άσημη υπάλληλο του) (τουλάχιστον όπως έλεγαν και κάπου στο ραδιόφωνο στο εξωτερικό εκβιάζουν με ροζ κασσέττα την Νικόλ Κίτμαν... Εκεί να πει κανείς, εντάξει... Για να κάνουμε και λίγο πλάκα...) και ας ασχοληθούμε λιγάκι με τα συμφέροντά μας. Με τα δικαιώματα μας. Με το τι μας γίνεται!

Έβαλα πολιτικό άρθρο στο blog για δύο τρεις λόγους. Πρώτον γιατί βαρέθηκα να βλέπω αυτήν την γελοιοποίηση της νοημοσύνης μας με αυτήν την Ζαχοπουλιάδα σε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Γιατί βαρέθηκα να ασχολούνται όλοι με το τι κάνει ένας άνθρωπος στο κρεβάτι του όταν στο κάτω κάτω δεν του το απαγορεύει κανένας νόμος αυτό παρά μόνο η συνείδησή και η γυναίκα του, την οποία έχουν ξεφτιλίσει επίσης αν το σκεφτεί κανείς. Και γιατί έπρεπε να πω και αυτά τα περί αδιαφανών νόμων που περνάνε σε τέτοιους περιόδους κρίσεως μιας και ειδικά την δεδομένη στιγμή χτυπάει αυτό ακριβώς που κάνω ή θα μπορούσα να κάνω εδώ πέρα...

Αυτά. Άντε να ξυπνάμε. Και να κάνουμε λίγο sex περισσότερο (πριν πάμε πάλι για ύπνο) και ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι άλλοι στο κρεβάτι μας. Τα δικά μας τα χάλια τα κοιτάμε? Χεχ...

Καλή χρονιά 2008

Και για να μην είμαι γάιδαρος, φυσικά...

Χρόνια πολλά σε όλους! Καλή χρονιά με υγεία και ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθένας μας... Χαρούμενο το νέο έτος...

Άντε ας ελπίσουμε σε κάτι καλύτερο από το 2007...

Hello 2008!

3
2
1

0

Και έτσι, στο σπίτι κάποιων οικογενειακών φίλων με βρήκε και η αρχή του 2008. Χαιρετούρες, ευχές, μηνύματα, φιλιά, αγκαλιές, κουβέντες, φωταψίες, βεγγαλικά... Χαρά... Άσπρα χαμόγελα παντού.

Εσύ συμμετέχεις (θέλοντας και μη ούτως ή άλλως). Η διάθεση δεν είναι ιδιαίτερα άσχημη. Ούτε ιδιαίτερα εύθυμη. Μάλλον η βαρεμάρα σε περιγράφει... Τόσα ψεύτικα συναίσθηματα γύρω σου! Σε βάζουν και εσένα στο τρυπάκι.

Και είσαι εκεί και χαζογελάς, χαζοσυζητάς, χαζοπερνάς την ώρα σου. Αλλά είσαι εκεί? Μήπως είσαι μόνο σωματικός? Που θα ήθελες να ήσουν? Με ποιον? Με ποιους? Να κάνεις τι? Ούτε που ξέρεις να σου απαντήσεις...

Κανονικά έχεις πρόσκληση να πας με κάποιους φίλους, αλλά η απόσταση, τα υπερβολικά έξοδα χωρίς αιτία και άλλα (όπως η σωματική σου κατάσταση που απέχει λιγάκι προς πολύ από την άριστη) σε αποτρέπουν να πας.

Όχι πολύ αργά λοιπόν γυρίζεις σπίτι με ή και χωρίς την πρόφαση του αργού της ώρας και της επακόλουθης κούρασης (όπως αυτή συνεπάγεται από το αργό της ώρας)... Γυρνάς στο σπίτι, μιλάς στο msn με κάνα δυο φίλους και μετά βάζεις μουσική και παίρνεις το κινητό στο χέρι.

Μεσάνυχτα γιορτής - Τα φώτα που σβήνουν

Ξυπνάς μεσάνυχτα γιορτής, βγαίνεις στο δρόμο για να δεις
ανθρώπους να κυκλοφορούν, λευκά χαμόγελα φορούν.
Νιώθεις πια ξένος και βουβός, βλέπεις τα πράγματα αλλιώς
κι ίσως να φταίμε εγώ κι εσύ, ίσως να φταίν' όλοι αυτοί...

Όμως πού να σε ψάξω πού,
πες μου πού να σε ψάξω πού.
Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.

Ξυπνάω μεσάνυχτα γιορτής, μέσα στο σπίτι πια κανείς.
Είναι οι σκέψεις μου βαριές, είναι κι οι τσέπες μου αδειανές
βλέπουν τα μάτια μου θολά, νιώθω τα χείλη μου στεγνά
ίσως να φταίμε εγώ κι εσύ, ίσως να φταίμε όλοι μαζί...
Όμως πού να σε ψάξω πού,
πες μου πού να σε ψάξω πού.
Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.

Βρίσκεσαι μέσα σε ένα μεγάλο δίλημμα. Νωρίτερα έστειλες σε πολλούς φίλους τις ευχές σου. Όμως να... Σε εκείνη σου είχε καρφωθεί πάλι να στείλεις ένα τραγούδι... Τελικά έστειλες μερικές ευχές και εκείνη ούτε που σου απάντησε. Μα γιατί? Ούτε να σε μισούσε. "Διόλου απίθανο" σκέφτεσαι και ξυνίζεις. Το δίλημμα παραμένει.

Μισός χρόνος και δύο τρεις - μέρες και εσύ ακόμα εκεί. Γιατί? Γιατί ο νέος χρόνος να μην μπορεί να σε πάρει και να σε πάει σε μέρη μακρινά, πέρα από τις σκέψεις και τα όνειρα σου. Τα όνειρα αυτά που τόσο βίαια σκοτώνεις καθημερινά. Που τόσο βίαια σου τα σκοτώνει η καθημερινότητα και χρόνος που περνάει τόσο βασανιστικά αργά όπως λέει και ένα τραγούδι...

Θέλεις να βάλεις λίγη Μαυροδάφνη στο στόμα σου αλλά δεν έχεις. Δηλαδή έχεις ένα μπουκάλι αλλά αυτό το έχεις από παλιά και το κρατάς για να υπάρχει σε κάποια ιδιαίτερη περίσταση. Το είχες για άμα θα ερχόταν εκείνη. Τι το κρατάς? Δεν ξέρεις. Αλλά δεν πρόκειται να το ανοίξεις. Εκεί θα μείνει. Δεν πειράζει. Είναι και σε κατάλληλο μέρος ώστε η παλαίωση να λειτουργεί υπέρ του...

Αλλά το δίλημμα παραμένει. Ποιο είναι λοιπόν? Θες, αααχ, θες τόσο πολύ να της στείλεις ένα τραγούδι. Είναι ένα ερωτικό τραγούδι. Και γιατί να μην το κάνεις? Μα φυσικά για το ηλίου φαεινότερο... Εσύ είσαι καλός και φιλικός μαζί της και προσπαθείς να αναπτύξεις και να έχεις μαζί της έστω μία φιλική σχέση. Και είναι αλήθεια. Θες να την έχεις έστω για φίλη σου. Είναι ένας άνθρωπος που αγαπάς και θέλεις να τον έχεις δίπλα σου ακόμα κι αν είναι να μην τον έχεις έτσι όπως θες. Αλλά αν στείλεις αυτό το τραγούδι ότι έχεις καταφέρει μέχρι στιγμής, η φιλικότητα, το υπεράνω, το χαλαρά, όλα αυτά θα πάνε στράφη... Αλλά άδικα. Εσύ δεν έχεις πρόβλημα να είσαι όλα αυτά, να είσαι φιλικός ακόμα και αν αυτό που κάπου βαθιά μέσα σου νιώθεις και μερικές φορές βρίσκει κάποια ρωγμή ώστε με καθοδηγητή κάποιο τραγούδι συνήθως να καταφέρει να κάνει αισθητή την ύπαρξη του μέσα από μερικούς στίχους... Αλλά είναι μόνο στίχοι. Τίποτα παραπάνω...

Και τους συγκεκριμένους στίχους τους ακούς στο repeat όλες τις τελευταίες μέρες που το 2007 χαροπαλεύει και ο Γενάρης όλο και κερδίζει έδαφος. 31 Δεκεμβρίου ήταν η σημερινή μέρα...

Κάνεις πίσω αυτή τη φορά. Η λογική έχει νικήσει. Δεν θα το στείλεις. Αλλά δεν γίνεται. Θα το γράψεις κάπου ότι αυτό ήταν που κανονικά θα έπρεπε να λες... Έτσι στις έξι παρά είκοσι πρώτης Γενάρη βρίσκεσαι να γράφεις μερικές αράδες γραμμές σε κάποιο blog...

31/12/2003 - Μέγας

Η ανάμνηση χαράζει την ψυχή και μου λείπεις,
όσα ξέχασες ακόμη σε θυμίζουν και είναι εδώ
να μου ομορφαίνουν την μέρα έστω κι αν δεν σε δω,
έστω κι αν δεν σ' αγγίζω, έχω κάτι ν' αγαπώ,
είναι το χθες νωπό και φέρει ακόμη τ' όνομα σου,
μου θυμίζει το πρώτο ξημέρωμα στην αγκαλιά σου,
μου θυμίζει τ' άγγιγμά σου,
μου θυμίζει το κορμί, το πρόσωπο σου, τη φωνή και το χαμόγελο σου,
θέλω να γράψω κομμάτια για 'σένα, στομώνει η πένα
αφού όλα αυτά που νιώθω δεν αξίζουν γραμμένα,
κρατά μόνο τα καλύτερα και μην φοβάσαι
και ν' ακούς που και που, όχι μόνο αν θες να με θυμάσαι,
τόλμα, γλυκιά μου κοίτα ψηλά στον ουρανό
ν' ανταμώσεις όλα αυτά που σου αξίζουν κι εγώ θα 'μαι κάπου εδώ
να σ' ακουμπάω με νότες και στίχους,
μ' ένα μπουκάλι κρασί,
με δύο φίλους, το χαρτί και το στυλό,
σ' αυτά τα βραδιά που πίσω με γυρνάνε
σ' ένα κρύο Γενάρη για να πονάω και να θυμάμαι,
θα 'χω μέσα μου, ζέστη εικόνα, μια ημερομηνία,
τριάντα μία δωδέκατου 2003 (έξι στην περίπτωσή μας)...

Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...
Θα είσαι εδώ...

Προσπαθώ πάνω σε βρώμικα κι εφήμερα κρεβάτια
να ξεχάσω το κορμί σου -ναι-, μα είναι ανώφελο,
ο πόνος διπλός, αφού προδίδω την ψυχή μου
καταλήγω να μισώ το μυαλό και το κορμί μου,
το δάκρυ στεγνώνει και μένει μόνο το σημάδι,
μένουν μόνο τ' αναφιλητά μου μέσα στο σκοτάδι,
κανε κάτι, μην έρθεις πάλι στα όνειρα μου,
ο Μορφέας ψάχνει τρόπους να σε φέρει κοντά μου,
έτσι άσ' το να φύγει, όνειρο ήταν και πάει,
η καρδιά μου στο χαρτί κυλάει, σε συναντάει ξανά,
μην με ξεχάσεις,
οποία αγκαλιά κι αν φτάσεις, να έχεις πάντα ένα χώρο στην καρδιά σου κρυφά,
καλή χρόνια γλυκιά μου
που 'σουν εδώ σ' ευχαριστώ,
που έχει μείνει κάτι πίσω να θυμάμαι όταν πίνω,
που για μένα τα πάντα είναι σαν το πρώτο λεπτό,
που όσα κομμάτια και να γράψω κάπου εδώ καταλήγω...
Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...
Θα είσαι εδώ...

Κι έτσι απλά θέλω να ξέρω αν ακόμη με θυμάσαι,
αν χαμογελας όπως παλιά, κομμάτια μου αν ακούς όταν φοβάσαι,
αν περνάς καλά, αν ξέχασες, αν άλλαξες,
αν πέταξες αυτα που σου 'χα γράψει απλά,
είσαι γύρω μου, δεν έφυγες, δεν χάθηκες,
υπάρχεις και χαράχθηκες βαθιά μες στην καρδιά, μέσα στο χτες,
υπάρχεις πάντα, μην κλαις, ήτανε όνειρο μου λες,
μα σαν ξυπνήσω απ' το όνειρο θα 'χεις πετάξει.
Έτσι απλά σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ που 'σουν εδώ,
που εχω κάτι να θυμάμαι, εχω κάτι να πονάω,
εχω ακόμη τ' άρωμα σου, τη μορφή και τ' άγγιγμα σου,
μην ξεχάσεις να χαρίζεις την καρδιά σου ακριβά,
εγώ θα είμαι πάντα εδώ να σ' αγαπάω σιωπηλά,
να χτίζω στίχους, να θυμάμαι ξημερώματα στο κρύο,
ξημερώματα αγκαλιά, όλα ντύθηκαν αγνώριστα,
με λύγισαν τα πάντα, ψάχνω πάλι να σε βρω,
σκίζω τραγούδια και πίνω,
γράφω κι όμως δεν ξεχνάω
κι εσυ μέσα σ' ένα όνειρο γαλάζιο κι απαλλό,
είχα τόσα να πω, θέλω να ζήσω αλλά τόσα,
αν αξίζεις, σου είχα γράψει, έλα πίσω να με βρεις,
είμαι εδώ για 'σένα, ξεχασμένος στο ξημέρωμα,
πρώτη Γενάρη με την εικόνα σου νωπή,
μην με ξεχάσεις...
Θα είσαι εδώ...
Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...

Θα είσαι εδώ...

Φτάνει λοιπόν άλλος ένας Γενάρης... Φτάνει και μία ημερομηνία που μόνο ο Γενάρης έχει μέσα του και που σε πληγώνει... Το χαμόγελο πια δεν υπάρχει στα χείλη σου. Ούτε καν η γεύση που σε έκανε πριν να θες την Μαυροδάφνη. Αυτή τη στιγμή η γεύση που υπάρχει στο στόμα σου είναι αυτή της πεθυμιάς. Λες να κοιτάξεις φωτογραφίες να δεις και αυτά που έγιναν στον χρόνο που πέρασε. Πάντα το ήθελες αυτό. Να βλέπεις σαν σε επανάληψη την ζωή σου σε κάθε τέλος της. Αλλά θέλεις πραγματικά? Αυτός ο χρόνος τελείωσε και μαζί του πήρε και πράγματα που δεν μπορεί τόσο εύκολα να σου πάρει και από το μυαλό.

Ηρεμείς. Ίσως και να είναι καλύτερα να αφήσεις τις φωτογραφίες για άλλη στιγμή. Εσύ! ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΣΟΥ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ! Ανοίγεις την οθόνη και κοιτάς για φωτογραφίες. Όχι τις τελευταίες. Ανατρέχεις στις πρώτες... Τα περσινό δέντρο στο Σύνταγμα είναι εκεί όπως και πολλά άλλα...

Μάλλον τον έχασες τον έλεγχο τελικά. Είναι αργά. Πρέπει να πας για ύπνο. Τι αργά δηλαδή... Λέγε νωρίς πλέον. Έξι και δέκα τα ξημερώματα... Τα φωτάκια έξω σιγά σιγά σε λίγο θα αρχίσουν να χάνουν την λάμψη τους και να σβήνουν. Ο ήλιος θα ξεπροβάλει...

Τα φώτα που σβήνουν - Τα φώτα που σβήνουν

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Όπου γυρίσεις κι όπου σταθείς
Ότι προλάβεις κι ότι χαρείς

Τα φώτα που σβήνουν πριν φανεί το πρωί
Όσο μόνο μ' αφήνουν μ' αφήνεις κι εσύ
Γυρνώ μες στους δρόμους με τα μάτια κλειστά
Όλα έχουν τελειώσει έχει πια ξημερώσει
Κάποιοι παν για δουλειά

Για όσα θες να πιστέψεις για όσα θες να αρνηθείς
Μη ρωτάς πια τους άλλους να σου πουν τι θα πεις
Για όσα θες να φωνάξεις και σε πνίγει η σιωπή
Όσο αγαπήσεις μην τρελαθείς

Τα φώτα που σβήνουν πριν φανεί το πρωί
Όσο μόνο μ' αφήνουν μ' αφήνεις κι εσύ
Γυρνώ μες στους δρόμους με τα μάτια κλειστά
Όλα έχουν τελειώσει έχει πια ξημερώσει
Κάποιοι παν για δουλειά

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Εγώ θα 'μαι εδώ κι εσύ θα 'σαι εκεί
Στον κόσμο μου εγώ στον δικό σου κι εσύ

Πόσο αγαπάς αυτές τις πρώτες πρωινές ώρες. Από τότε. Από τότε που τέτοια ώρα με το κινητό στο χέρι έστελνες μηνύματα. Ο παραλήπτης εκείνη.

Ευχαριστώ πάρα πολύ την Άννα Μαρία (link ρε!) που μου έμαθε αυτό
το υπέροχο τραγουδάκι και μάλιστα την κατάλληλη στιγμή (Για to 31/12/2003 μιλάω).

The images are from Deviantart.

Προτεραιότητες... (Οι μεγάλες πέτρες)

Για άλλη μία φορά, ανοίγοντας ένα mail μου, διάβασα αυτό το καταπληκτικό κείμενο και ήθελα να το μοιραστώ...

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του μ’ ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν : « Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα τα υπόλοιπα κενά του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν αυτή την φορά και απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στην ζωή σας, τέτοια είναι η οικογένεια, ο σύντροφός σας, η υγεία σας, τα παιδιά σας, οι καλοί σας φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στην ζωή μας, όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητο μας, είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια . Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, ένα καλό γεύμα, μια βόλτα στην παραλία, ο χορός, το τραγούδι, ένα βιβλίο, οι μικρές απολαύσεις της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα αλλά ούτε και για τις πέτρες.

Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύεται χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματά, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τον σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε τα δημοτικά και το τηλέφωνο. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες σας.

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε : «Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει ;» Ο καθηγητής χαμογέλασε και απάντησε : «Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω: δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις : Πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπυρίτσες»!!!

Διακοπή σκέψεων!

Γυρίζοντας από πάρτυ, η ώρα δύο και μισή το βράδυ, περιμένω μέσα στο κρύο των βορείων προαστίων το Χ14 στη Κηφισίας, στο ύψος της διασταύρωσης Μελλισίων. Ο δρόμος : μία ευθεία και λίγα μέτρα (καμία κατοστάρα διακοσάρα) πιο πάνω μία στροφή να ξεβράζει τα αυτόκινητα που έρχονται τρέχοντας.

Για άλλη μία φορά με το mp3-player και τα ακουστικά στα αυτιά, ακούγοντας τραγούδια ερωτικά και με σκέψεις να γυρνάνε γύρω από το μυαλό περί έρωτα και όλα αυτά. Το μυαλό συγκεντρωμένο μόνο στα αυτιά και τους στίχος με την μουσική και τα μάτια τα οποία κοιτάνε με μεγάλη αναμονή για το λεωφορείο.

Και εκεί που είσαι με τις σκέψεις για τον έρωτα και όλα αυτά τα υπαρξιακά... Το σοκ έρχεται σιγά αν και τόσο γρήγορα και σε ξεκόβει τόσο απότομα. Ένα αυτοκίνητο παίρνει ανοιχτά με ταχύτητα την στροφή, γλιτώνει την σύγκρουση, πας να ησυχάσεις, κάνει σαν να κουνιέται πάνω σε πίστα ταψιού του λούνα παρκ και ξαναπάει προς την μπάρα, την χτυπάει με απίστευτη ταχύτητα, εκτρέπεται, περνάει μπροστά από ένα άλλο αυτοκίνητο που ερχόταν από τα δεξιά του και για καλή του τύχη πρόλαβε να σταματήσει και πάει στην άλλη άκρη, παίρνει στροφή 180 μοιρών και σταματάει. Εγώ εκεί να κοιτάω με ανοιχτό το στόμα πλέον. Το όλο συμβάν αρκετά κοντά για να σε κάνει να σκεφτείς ανεπαίσθητα να τραβηχτείς πιο μέσα, στο πεζοδρόμιο, αλλά αρκετά μακρυά για να πας να βοηθήσεις παρά το όσο θες.
Και στέκεσαι εκεί και σκέφτεσαι αυτόν τον άνθρωπο εκεί μέσα. Ήταν νηφάλιος? Πέθανε? Ζει? Αν ζει, πως ζει? Ήταν σύμπτωση που ο διπλανός του την γλίτωσε παρά τρίχα? Και πάνε όλες οι σκέψεις για έρωτες. Αυτό ήταν η σκληρή όψη της γρήγορης απώλειας ζωής.

Και μετά γυρνάς σπίτι και πρώτο πράγμα βλέπεις e-mail:

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου.
Πήγα σε ένα πάρτυ και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην
πιω αλκοόλ.

Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά,
έτσι ήπια ένα αναψυκτικό. Ήμουν περήφανη για μένα, γιατί είχα
ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει
να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου.

Έκανα τη σωστή επιλογή! Η συμβουλή σου ήταν η σωστή.
Όταν το πάρτυ τελείωσε όλοι μπήκαν στα αυτοκίνητά τους χωρίς να είναι
σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το αμάξι μου. Ήμουν σίγουρη ότι
ήμουν καθαρή.
Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε .....
Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω έναν αστυνομικό να
λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο».
Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή.
Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις
δυνάμεις να μην κλάψω.
Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα
καταφέρει.
Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν
φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ.
Στο τέλος, αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ τώρα πρέπει να
πεθάνω.
Γιατί το κάνουν αυτό μαμά? Αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές?
Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαίρια.
Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί, στον μπαμπά να είναι δυνατός.
Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αν
θα οδηγούσε.

Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ, τώρα να ήμουν
ζωντανή .....

Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι
μαμά...
Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη.
Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά....και να σου πω πόσο σε αγαπάω
Σε αγαπάω μαμά....αντίο...


Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρούσα σε
ένα δυστύχημα.
Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψιθύριζε αυτές τις λέξεις και η δημοσιογράφος
τις έγραφε σοκαρισμένη.
Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της οδήγησης
υπό την επήρεια Αλκοόλ.

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πλέον. Πάω για ύπνο.

Χριστουγεννιάτικη γιορτή...

Κάθε χρόνο στο σχολείο μου, το κύριο μέρος της γιορτής (σχεδιασμό και εκτέλεση) το αναλαμβάνει η εκάστοτε τρίτη λυκείου. Έτσι λοιπόν φέτος ήταν σειρά μας να την κάνουμε. Μέσα σε ένα κλίμα ενθουσιασμού και υποχρέωσης αρχίσαμε ελάχιστο πριν να σκεφτόμαστε τι και πως θα κάνουμε. Κλασσικά διαφωνίες, ψηφοφορίες και άλλα τέτοια.

Η κύρια ροή αποφασίστηκε, οι ώρες που μας δίνονταν για πρόβες ήταν ελάχιστες και έπρεπε να βγει εν ριπή οφθαλμού το όλο σόου... Έτσι λοιπόν πρέπει να πω πως μπορούμε να ονομαζόμαστε επάξια γνήσιοι Έλληνες όλοι μας. Μέχρι ακόμα και την προηγούμενη μέρα οι πρόβες και γενικά το όλο θέμα ήταν σε φάση, όχι μη τελική, άλλα πριν την αρχή θα έλεγα.

Παρ' όλ' αυτά η γιορτή βγήκε. Την ίδια την ημέρα οι περισσότεροί μας κλείσαμε δεκαπεντάωρο στο σχολείο όπου και μετά από -για πρώτη φορά- μεθοδική δουλειά κάτι άρχισε να γίνεται. Και μετά η ώρα της γιορτής... Και να... Όλα πήγαν καλύτερα από τέλεια. Η γιορτή έσκισε............ Όλοι μας συγχάρηκαν και πιστεύω ότι θα είναι μία από τις γιορτές που όλοι θα θυμούνται (υπάρχει και ο κλασσικός ανταγωνισμός κατά των προηγούμενων γιορτών)!

Σκίσαμε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!! Χαρούμενος είμαι, ε? Πτώμα είμαι βασικά αλλά αυτή η κούραση είναι γλυκιά κούραση... :)

Τρίγωνα, κάλαντα, μες την γειτονιά...
Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά...


(Να που έλεγα ότι θα έβαζα και φωτογραφίες από το σχολείο μου :) )

Λύπη ή χαρά?

Τις προάλλες είχε τα γενέθλιά της μία ψυχή που πολύ αγαπάω.

Που πολύ αγαπάς αλλά δυστυχώς πλέον έχεις να δεις από κοντά μισό χρόνο. Λοιπόν αποφάσισες να της κάνεις δώρο κάτι πολύ ασήμαντο μεν αλλά εσύ το είχες από τότε (...) στο μυαλό σου και άμα μπει κάτι στο μυαλό σου...

Έτσι παρότι το ίδιο το άτομο δεν δέχτηκε να σε δει για δικούς του λόγους (ε ρε, κάτι κολλήματα που έχει ο κόσμος) μπήκες στην διαδικασία του να επισκεφτείς πολύ συγκεκριμένα μέρη που είχες πολύ καιρό να δεις. Σε συμφωνία και με την κατάλληλη μουσική που πρέπει να ομολογήσεις πως μάλλον επίτηδες είχες βάλει, νοσταλγία και εικόνες από το παρελθόν πλημμύρισαν τα δωμάτια των σκέψεων σου.

Μέσα στο λεωφορείο που πάει εκεί που δεν πήγαινες και για πολλούς άλλους, περνώντας από μέρη με την μυρωδιά της πεθυμιάς και των κρυμμένων αναμνήσεων... Πόσο άδικα χάθηκαν κάποια πράγματα...

Έκανες την δουλειά που έπρεπε -άφησες το "δώρο" κάπου ώστε να το έβρισκε το άτομο που ήθελες- και αφού έκοψες και μία βόλτα να θυμηθείς τα παλιά γνώριμα τοπία της περιοχής πήρες το λεωφορείο να γυρίσεις. Καλά πήγαινε μέχρι στιγμής.

Στο λεωφορείο όμως, ήσυχος, καθιστός, με την μουσική που προανέφερα, οι σκέψεις άρχισαν να τρέχουν, να πυκνώνουν και να στροβιλίζονται με ταχύτητα και να ξυπνάνε τις αναμνήσεις. Με περίεργο τρόπο. Δεν ήταν πια σε ακριβώς πρώτο πρόσωπο. Ήταν τόσο μακρυά... Και όμως... Τόσο κοντά. Μέσα σου. Δικές σου. Το παρελθόν σου. Αυτά που ΕΣΥ είχες ζήσει. Και όμως. Εσύ? Αυτά? Τόσο ωραία πράγματα. Και κάποια άσχημα. Αλλά τόσα ωραία...


Ευτυχώς σχεδόν μόνος μέσα στο λεωφορείο για άλλη μία φορά γηρμένος στο παράθυρο δακρύζεις... Η ειρωνεία είναι ότι δεν ξέρεις για ποιο λόγο. Ή μάλλον δεν μπορείς να αποφασίσεις μεταξύ του αν είναι δάκρυα χαράς για αυτά τα τόσο ωραία που είχες προλάβει να ζήσεις και είχες (αν και βαθιά) κάπου μέσα σου τώρα ή αν ήταν δάκρυα λύπης για το ότι τα έχασες αυτά και το πως τα έχασες... Πραγματικά δεν ξέρεις ούτε ο ίδιος.


Βγαίνεις απ' το λεωφορείο και ανηφορίζεις με τα πόδια προς το σπίτι. Παίζει ένα από τα τραγούδια αυτά με την μεγαλύτερη ικανότητα για δημιουργία αυτών των συναισθημάτων. Δακρύζεις για άλλη μία φόρα και κόβεις το βήμα σου για να τελειώσει το τραγούδι πριν μπεις στο σπίτι σου. Προτιμάς να το ακούσεις έξω στο κρύο. Μόνος. Δακρύζοντας.

Μετά κλείνεις την μουσική, επιταχύνεις το βήμα και φτάνεις στο σπίτι. Μπαίνεις, μιλάς, κάθεσαι στο pc, κάνεις διάφορα. Και ούτε ίχνος από πριν. Η κρίση πέρασε. Όχι δεν έγινε επίτηδες.

Αλλά σου έμεινε η απορία. Τελικά ήταν λύπη ή χαρά?

Κι έτσι να βρέθηκα εδώ στα δικά σου τα μέρη

Μα κι εσύ έχεις φύγει κι η πληγή μου ανοίγει

Μάγισσα

μ’ ολοσκότεινα μάτια

Η ζωή

μου η άδεια μ’ ολοσκότεινα μάτια

Μάγισσα

πριν χαθείς θα σ’ αγγίξω

Και τον Μερφι θα ρίξω

The images are from Deviantart.
The animation is made by me with photos of me.

Ποιο μυθολογικό πλάσμα είμαι κι εγώ...

You scored as Angel Angel: Angels are the guardians of all things, from the smallest ant to the tallest tree. They give inspiration, love, hope, and positive emotion. They live among humans without being seen. They are the good in all things, and if you feel alone, don't fear. They are always watching. Often times they merely stand by, whispering into the ears of those who feel lost. They would love nothing more then to reveal themselves, but in today's society, this would bring havoc and many unneeded questions. Give thanks to all things beautiful, for you are an Angel. Angel 100% Mermaid 83% Dragon 50% WereWolf 42% Demon 33% Faerie 25%

Μου άρεσε, το έκανα, βγήκε όπως πάντα...

Περιέργως πως...

Περιέργως πως χτες για πρώτη φορά ευχαριστούσα την ύπαρξη των emo στην κοινωνία μας... Λοιπόν μετά από πολύ καιρό, αλλά μιλάμε για χρόνια, είπα να κατέβω για ψώνια (ρούχων) στην αγορά της Γλυφάδας γιατί αποφάσισα μετά από χρόνια να πάρω κανένα καλό ρούχο (lol).

Είπα λοιπόν να πάω στην Benneton... Μπαίνω λοιπόν και αρχίζω να κοιτάω... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Υπήρχαν μαύρα...! Επιτέλους δεν έβλεπα μόνο ροζ, πορτοκαλί και λαχανί (υποτιθέμενα) αντρικά ρούχα... Επιτέλους υπήρχαν μαύρα, γκρι, μπλε, μωβ (που περιέργως πως μου αρέσουν)...

Έχω λοιπόν να πω ένα ευχαριστώ σε αυτήν την μόδα... Τώρα πια μπορώ να ξαναβρώ "φορέσιμα" ρούχα και στα μαγαζιά που δεν μένουν εκτός μόδας (δηλαδή όλα τα μαγαζιά πλην λίγων του Μοναστηρακίου Αθηνών...)

Δύο μέρες...

Πέραν τούτου εδώ του blog, γενικά στην ζωή μου γράφω διάφορα. Η βλακεία είναι ότι όπως και εδώ δεν μου έρχεται πάντα να γράψω αν και συνήθως το να βάλω την κατάλληλη μουσικούλα, ένα ποτηράκι μαυροδάφνη και σκοτάδι βοηθάνε πολύ... :)

Η αλήθεια είναι ότι πολύ θα ήθελα να διάβαζε ο κόσμος το blog μου όταν ήταν σε κάποια αντίστοιχη κατάσταση. Έτσι θα έμπαινε περισσότερο μέσα στα νοήματα του. Θα καταλάβαινε περισσότερο τι θέλω να πω ακριβώς πολλές φορές.

Τώρα τα πρώτα τα είπα γιατί μου μένουν δύο μέρες και μετά πρέπει να δώσω κάτι που πρέπει να το έχω γράψει μέχρι τότε. Το θέμα είναι ότι δεν είμαι σε φάση και αυτό που έγραψα μέχρι στιγμής δεν μου αρέσει και δεν με αντιπροσωπεύει κάτι το οποίο μου την βαράει στα νεύρα...

Δύο μέρες! Τι θα κάνω? Και δεν είναι αφεντικό ή κάτι τέτοιο. Το κάνω μεν για κάποιον άλλο αλλά επειδή θέλω. Επειδή πρέπει λόγω του ότι θέλω. Και στον εαυτό μας οι δικαιολογίες δεν πιάνουν. Φτου. Θα το προσπαθήσω. Εντωμεταξύ κάθε φορά το θυμάμαι στις 3:30 το βράδυ με αποτέλεσμα να κοντεύω να πάθω από την αυπνία... :S Τέλος πάντων. Πάω για ύπνο. Καληνύχτα...

Δεκέμβριος 2007

Μπήκε και αυτός ο άτιμος ο μήνας και είχε ένα από τα χειρότερα ξεκινήματα. Για τι να μιλήσω? Σχέσεις? Κοινωνικότητα? Σχολείο? Όλα σκατά. Αλλά το χαμόγελο παραμένει. Γι' αυτό κι εγώ σ' αυτό το post θα παπαρολογήσω και μόνο...

Τέλος πάντων. Πρώτη φόρα φέτος καταλάβαμε χειμώνα (για την ακρίβεια έπρεπε να φτάσω βόρεια προάστια για να τον νιώσω) αν και δεν μπορώ να πω ότι τον συμπαθώ ιδιαίτερα. Είναι, όμως, η μοναδική ευκαιρία να βάλω κάποια ρούχα που λατρεύω!!! Όπως το παλτό μου...

Το παλιό μου παλτό - Χρήστος Δάντης

Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου παλτό
που το είχα ξεχάσει στο πατάρι κλειστό
μες στις τσέπες του είχε ψιχουλάκια από σνακ
και στη φόδρα του θέση για τον δρόμο κονιάκ

Πόσες κρύες στιγμές στη καρδιά μου ζεστές
μέσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά
μου 'μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ
να περνάω καλά και με χάλια καιρό
το παλιό μου παλτό

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα
σ' ένα υπόστεγο κάτσαμε και γίναμε λιώμα
και μια νύχτα τρελή σ' ένα άδειο βαγόνι
μείναμε ως το πρωί και έξω έριχνε χιόνι

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ
ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε 'σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ' εμένα
γιατί μοιάζει σε 'μένα

Για τον δρόμο κονιάκ... Αν και από άλλα είδη μουσικής αυτό το τραγούδι πάντα με άγγιζε... Λοιπόν... Κονιάκ, παλτό και "χειμωνιάτικη" μουσική. Τι άλλο να πω... Έβαλα και ακούω Πρόεδρο (Νίκο Βεντούρη), "Εκτός τόπου και χρόνου" ... Μια παλιά ηχογράφηση από όταν ακόμα ο Atlantis έλεγε κάτι στις μουσικές μου προτιμήσεις. Τότε που καθόμουν από τις δώδεκα μέχρι τις πέντε για να ακούσω τον Νίκο. Μας έχεσε κι αυτός. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση τελευταία. Και μου χρωστάει και κάτι cd τον άτιμο. Τέλος πάντων. Αυτά είναι.

Με έφαγαν τα νοσοκομεία τις τελευταίες μέρες γαμώτο. Όχι για τον ίδιο μου τον εαυτό. Δυστυχώς ή ευτυχώς... Αιμοδοσία. Παρέα στους κοντινότατους συγγενείς ασθενείς και τα ρέστα. Α! Άραγε ποιος να πάρει μέσα του το θεϊκό αίμα (μα για το δικό μου μιλάω φυσικά) (πλάκα κάνω έτσι)?

Post μας πολλά...

Αν και όχι και τόσο σε mood να γράψω, έπρεπε... Έπρεπε! Αισίως φτάσαμε τις 1000 και επισκέψεις! Είμαι λίγο πιο χαρούμενος τώρα. Και μιας και τα νούμερα ανεβαίνουν θα κοιτάξω να είμαι πιο συνεπής από εδώ και πέρα...

Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις... Πονάς! (συνέχεια και σημειώσεις)

Για μια παλιά συμμαθήτρια - Τα φώτα που σβήνουν

Χτύπησε την πόρτα ένα πρωί.

Κι ήταν εκεί, μπροστά μου ένα χαμόγελο,
σφιγμένο απ’ την κορδέλα στο κουτί που είχε γλυκά.
Κι έμεινα σαν τον χαζό να βλέπω την πανέμορφη μαμά!

Έμαθα τα πάντα εγώ γι' αυτή.

Σε μια στιγμή σταμάτησε τα λόγια της
για να ταΐσει ένα βουβό μωρό.

Σκέφτομαι 'γώ:
"Άραγε να θυμάται εμάς τους δυο
μέσα στο πλοίο μπρος στο χαμό;"

Και τότε μια φωνή, βγαλμένη απ’ τα παλιά,
μου γελά και κάθεται κοντά.

Δίπλα η ζωντανή κοιτάζει το κενό

kαι το φάντασμά της μου γνέφει “σ’ αγαπώ”.
το φάντασμά της...

Τρόμαξα και μ’ έπιασε γλυκά. Μιλάει σιγά.

“Φαντάσματα ανθρώπων ζωντανών”, μου λέει,
“υπάρχουνε πολλά”, και με φιλά.
"Νεκροί δεν είναι όσοι πεθάναν,
μα όσοι χάθηκαν για μας μακριά".

Και τότε η μουσική μας έφερε ψηλά.
Κι οι δυο μαζί, φεγγάρια φωτεινά,

γύρω από τη Γη να σμίγουμε ξανά.

Το φάντασμά της κι εγώ, παντοτινά!
Το φάντασμά της...

Κι έφυγε όπως ήρθε ξαφνικά.

Έμεινα εκεί, με μια άγνωστη να λέω αστεία
και στο τέλος έφυγε κι αυτή.

Μόνος ξανά.
Νεκροί δεν είναι όσοι πεθάναν
μα όσοι χάθηκαν για μας μακριά.

Το άτομα στα οποία αφιερώνεται το κείμενο, αν ποτέ περάσουν τα μάτια τους ή η ψυχή τους από εδώ θα ξέρουν ότι το κείμενο γράφτηκε για αυτά.

Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις... Πονάς!

Είμαι ώρες τώρα με το κινητό στο χέρι... Ακούω τραγούδια... Τα γράφω να στα στείλω... Το μετανιώνω. Τα σβήνω. Σε συνδυασμό όλων των γεγονότων και των τελευταίων συζητήσεων μας είπα να μην ξαναστείλω. Τουλάχιστον όχι πρώτος. Να όμως που γράφω αυτό το μήνυμα. Ίσως το σβήσω κι αυτό. Ίσως σου στείλω όλα τα τραγούδια. Ίσως όχι.

Έχω βάλει και ακούω Πυξ Λαξ... Βέβαια η μόνη κοπέλα που θα καταλάβαινε απόλυτα την διάθεση μου με το τι ακούω είναι πολλά χιλιόμετρα μακρυά (στην Γερμανία) για να σου πει... Αλλά... Εδώ... Με τα φώτα να ανάβουν και να σβήνουν σαν τα ασπρόμαυρα όνειρα. Όπως βλέπεις και το κόσμο γύρω σου... Ασπρόμαυρο... Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις. Γεννιέσαι, ζεις και πεθαίνεις σε κάθε νότα. Σε κάθε στιχάκι που το ακούς και το μυαλό σου τρέχει... Τρέχει μέχρι την γωνία δίπλα... Εκεί που είναι η πραγματικότητα και πεθαίνει. Χτυπιέσαι από τοίχο σε τοίχο. Πέφτεις κάτω. Χτυπιέσαι. Δακρύζεις βουβά. Τραγουδάς. Φωνάζεις. Όσο σου επιτρέπουν οι λυγμοί που θα ήθελες να βγάλεις. Νιώθεις. Τα νιώθεις όλα τόσο έντονα. Μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο όλος σου ο κόσμος. Λες και οι σκέψεις σου οι αναμνήσεις σου και τα συναισθήματα σου ξεχείλισαν και βγαίνοντας από μέσα σου πλημμύρισαν το δωμάτιο και το έκαναν όλα αυτά που τα ίδια περικλείουν.


Και ποιο έντονα απ' όλα, αυτή... Ένα φάντασμα που βρίσκεται παντού γύρω σου. Σε ένα κύκλο. Σε πλησιάζει. Σε χαϊδεύει. Σε φιλάει. Και σε σκοτώνει. Όπλο της ότι υπάρχει γύρω σου. Ότι έχει βγει από μέσα σου. Έρχεται η επόμενη νότα και όλα ξανασυμβαίνουν... Κοιτάς έξω απ' το θολώμενο απ' το κρύο παράθυρο... Βλέπεις κάπου μακρυά στην θάλασσα που τόσο αγαπάς να περνάει ένα καράβι. Αναρωτιέσαι πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά περιμένουν κάποιον από εκεί μέσα. Διερωτάσαι αν εκείνη ήταν μέσα σε αυτό το καράβι με πόση αγωνία θα το περίμενες να έρθει αυτό που σε κάτι λιγότερο από στιγμή θα σε έχει σκοτώσει.





Σήμερα για έναν περίεργο λόγο δεν έχεις πιει. Δεν χρειάζεσαι καμία ουσία. Η ίδια η ζωή είναι η ουσία. Η ουσία που σε ανεβάζει, σε εθίζει και σε σκοτώνει. Τι να κάνει εκείνη τώρα άραγε? Θα την ενοχλήσεις άμα της μιλήσεις. Μπα. Πότε δεν σε ενοχλεί να σου μιλήσει κάποιος που αγαπάς. Και εκείνη έχει πει ότι σε αγαπάει. Αλλά... Αλλά σε αγαπάει? Δεν ξέρεις τίποτα. Δεν ξέρεις καν αν αυτά που θες να πιστεύεις για εσένα είναι αλήθεια η κάτι άλλο πέρα απ' την πραγματικότητα αυτού του κόσμου... Και μένεις εκεί να πονάς... Να πονάς πολύ και βαθιά. Και δεν υπάρχει κανείς να σε παρηγορήσει... Κανείς... Μοναχός σου και πάλι. Και κλαις, γελάς με το κλάμα σου, θυμώνεις. Σκέφτεσαι λόγια της. Σκέφτεσαι αυτούς τους τσακωμούς που σου έλεγε. Σκέφτεσαι αυτά που σου έλεγε γι' αυτούς. Ακούς από πίσω να παίζει... Ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο. Δεν ξέρω αν φεύγεις τώρα για το λίγο μου η αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ, πολύ για σένα... Αλλά στο είχε πει. Ήθελε λίγα. Δεν σε νοιάζει. Λίγα μπορείς να δώσεις. Θα το έκανες. Δεν θέλεις πολλά. Δεν ξέρεις τι θέλεις. Ας σε καταλάβαινε κάποιος.


Σηκώνεσαι και ξαναπέφτεις εξουθενωμένος. Πέφτεις στα μαλακά. Και διερωτάσαι μήπως έπεσες σε κάποιο άλλο κόσμο. Στον παράδεισο. Η στην κόλαση. Πότε δεν έπεσες στα μαλακά. Πότε δεν ήταν τόσο καλή η ζωή μαζί σου. Και ας μην το έβλεπαν οι πολλοί. Ματώνεις. Αίμα. Δεν θες να βγει από μέσα σου. Γιατί... Αυτή είναι το αίμα σου. Κλείνεις τα μάτια. Εφιάλτες, όνειρα και πραγματικότητα μπλέκονται πια. Αλλοιώνονται και αναμειγνύονται. Και εκείνη τη στιγμή η μοναξιά σε κερνάει. Δεν ξέρεις τι είναι αλλά το παίρνεις. Ότι και να είναι χειρότερα μπορεί να γίνεις? Μπορείς. Πρέπει να μπορείς. Σου το επιβάλεις. Αλλά και πάλι.Ο πόνος που νιώθεις δεν γίνεται να ξεχαστεί με ψευδαισθήσεις.Είναι εκεί. Δυνατός. Από παντού. Θέλει να διατηρεί όσο πιο ζωντανή γίνεται την παρουσία του.

Σε αγαπάω.

Anathema - Lost Control

Life has betrayed me once again,
I accept that some things will never change.
I've let your tiny minds magnify my agony,
and it's left me with a chemical dependency
for sanity.

Yes, I am falling... how much longer 'till I
hit the ground?
I can't tell you why I'm breaking down.
Do you wonder why I prefer to be alone?
Have I really lost control?

I'm coming to an end,
I've realized what I could have been.

I can't sleep so I take a breath and hide
behind my bravest mask,
I admit I've lost control, lost control...
(Maybe, if he went to bed, and had a good night's rest, he would wake in the morning to find his old friend grumbling around the house as usual. Maybe if he just shut his eyes, and then opened them again, very slowly . he would be alive.)


Images are from deviantart except one which is made by me exclusively. The poet at the bottom is from the page of the last image. Please credit the creators of these images.

Πραγματικότητα πέθανε...

Μέσα σε ένα απόλυτο σκοτάδι, χώρου και ψυχής, ξαπλωμένος στο πάτωμα, ανάμεσα σε δύο παλώμενα στους χτύπους σκέψης, ψυχής και καρδιάς ηχεία - υπό τον ήχο τραγουδιών πόνου των Anathema- το μυαλό αδειάζει... Οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα περνάνε σαν ταινία μπροστά απ' τα μισόκλειστα υγρά μάτια. Τα όνειρα γίνονται σκέψεις. Σκέψεις και υποσυνείδητα βιώματα... Και η πραγματικότητα... Αχ... Αυτή η πραγματικότητα... Δεν θα αντέξει... Είναι σε μία γωνιά απέναντι και σιγοπεθαίνει.... Πληρώνει όλες αυτές τις προδοσίες που επέβαλε...

Το κείμενο είναι αφιερωμένο στην Μεταλούδα.... Ούτως η άλλως το έχει ήδη διαβάσει αν και λίγο διαφορετικό... Απλά ήθελα να υπάρχει και εδώ... Να μην ξεχνιέται κιόλας...

Anathema - Alternative 4

It's killing you, you're killing me
I'm clinging on to my sanity
All I need is a short term remedy
Come and hide me from this terrible reality...

Dreaded memories flood back to me
But there's still a willful mind behind these cold
psychotic eyes
Now I tread this path so differently
I've opened my mind and darkened my entire life.

I'll dance with the angels to celebrate the holocaust,
And far beyond my far gone pride,
Is knowing that we'll soon be gone,
Knowing that I'll soon be gone...

The images are from deviantart. The middle image is an image of myself.

Θέλω τα σχόλιά σας...

Ρε παιδιά ας αφήσει και κανείς κανένα σχόλιο... Είναι σαν να μιλάω χωρίς συνομιλητή... Σνιφ... :"(

(Κάτω, εκεί που λέει σχόλια κάνετε κλικ και γράφετε έστω και χωρίς λογαριασμό στον blogspot...)

Kι άλλο... Αντίο Ναταλία...

Σήμερα για να τριτώσει και το κακό ένας ακόμα άνθρωπος από το άμεσα κοντινό μου περιβάλλον έχασε το παιχνίδι της ζωής. Η κοπέλα αυτή σε κάτι λιγότερο από ένα μήνα θα γινόταν μόλις 15 χρονών. Και όμως δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτήν την ηλικία. Ποτέ δεν θα χαρεί τις μικρές ή μεγάλες χαρές της ζωής. Έζησε τόσο λίγο. Άλλη μια αδικία. Δεν θα μπορέσει ας πούμε ποτέ να χαρεί αυτό που όλοι μας θεωρούμε τόσο αυτονόητο... Να δει (νομίμως) μία ταινία με μωβ σηματάκι... Ακούγεται αστείο αλλά είναι κάτι περισσότερο από ανατριχιαστικό.

Και ακόμα και αυτά τα χρόνια δεν πέρασαν με καλό τρόπο. Δεν ήταν τόσο ανόθευτα όσο των περισσοτέρων μας. Θεραπείες. Οι συνέπειες τους. Ίσως όπως είπε και ένας φίλος, να είναι ένα από τα λίγα παιδιά που θα μπορούσε να δικαιλογηθεί που υπήρξε κάτω από την ιδεολογία των emo. Μπορείς να μην είσαι emotional όταν ζεις μία τέτοια κατάσταση? Κρίμα.

Ξέρετε όλοι εσείς εκεί έξω πόσο θα ήθελε αυτό το παιδί να είναι στην θέση των περισσοτέρων μας? Να της δωθεί λίγος χρόνος παραπάνω κανονικής ζωής... Γιατί εγώ υποθέτω πως πάρα πολύ και δεν νομίζω ότι κάνω λάθος.

Για άλλη μία φορά θα το πω εγώ... Η ζωή είναι μικρή και το να ζει κανείς μεταθέτοντας τα πράγματα για αύριο δεν είναι λύση. Αυτό το αύριο για την μικρή Ναταλία ίσως και να ήταν η σημερινή μέρα. Γιατί όταν θα έρθει η ώρα για τον δικό μας θάνατο, δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να τον μεταθέσουμε κι αυτόν.

Αντίο Ναταλία. Δεν σε ήξερα τόσο καλά προσωπικώς ώστε να ξέρω τις θρησκευτικές σου πεποιθήσεις αλλά όπου και να είσαι ότι και να είσαι και όπως και να είσαι είθε να μείνεις πάντα στις καρδιές αυτών που σε αγάπησαν και αγάπησες.

Το hi5 της κοπέλας είναι http://hi5.com/friend/101506664--SorrowSwat--Profile-html . Παρακαλώ περάστε και πείτε ένα τελευταίο αντίο κι εσείς σε αυτό το παιδί που τόσο σκληρά στερήθηκε την ζωή.

Και φυσικά να πω και τα συλλυπητηριά μου στους γονείς αυτού του παιδιού που πραγματικά δεν ξέρω κι εγώ πως θα το αντέξουν. Πως το άντεξαν μέχρι τώρα. Καλό τους κουράγιο.

Δυστυχώς

Γιατί όλοι εγκαταλείπουν? Είτε νιώσεις είτε χειριστείς είτε κάνεις οτιδήποτε τελικά το τραγούδι "Στο ίδιο βαγόνι" της Ευριδίκης θα μπορεί να αναφέρεται μόνο σε μύθους... Σε αυτήν την ζωή, όσο αναφορά ερωτικούς φίλους τουλάχιστον κανείς ποτέ δεν αγαπάει πραγματικά. Εφ' όρου ζωής.

Επίσης γιατί να είναι τόσο πολύ σκύλα η ζωή ώστε να μην σε έχει απλά στον πάτο, αλλά να σε αφήνει πρώτα να κάνεις όνειρα και σκέψεις και μετά να σε πετάει στον πάτο οπότε να έχεις να "κλαις" πέρα απ' αυτό που έχασες πρακτικά και τα όνειρα τα οποία ποτέ δεν πρόλαβες να πραγματοποιήσεις και τα οποία και ποτέ δεν θα μπορέσεις? Γιατί ότι φεύγει δεν γυρνάει, το διαπίστωσα νωρίς, χαραγμένες στιγμές πάνω στον καθρέπτη της ψυχής...


Όπως θα καταλάβατε δεν είμαι και πολύ στις καλές μου.

Ανεξήτειλα Σημάδια
(Ένα σχετικό απόσπασμα από ένα άσχετο κομμάτι -Για τον πατέρα μου-.)

Στη ζωή όλοι προχωράμε σκαλί προς σκαλί
Θα φτάσω στη κορυφή, θα βλέπω το παρελθόν
Μα δεν πειράζει άμα κλάψω λίγες φορές ακόμα
Μέχρι τα δεκαοχτώ πιστεύω θα 'μαι λιώμα
Όλα εκείνα τα κορμιά, σε αναμνήσεις στηβαγμένα
Να χάνονται και να θρηνούν, στο μυαλό μου είναι δεμένα
Να μην κλάψω ξανά για τα χρόνια μου τα άδεια
Να γυρίσω το χρόνο, να ξαναζήσω τα πάντα
Και όσο κλαίω, γαμώτο, τόσο ο πόνος μεγαλώνει
Θέλω να σβήσω τα πάντα και ότι άλλο με λιώνει
Γιατί ότι φεύγει δεν γυρνάει, το διαπίστωσα νωρίς
Χαραγμένες στιγμές πάνω στο καθρέπτη της ψυχής


The image is from Deviantart.

Shroud Of False

Anathema - Shroud Of False

We are just a moment in time,
A blink of an eye,

A dream for the blind,

Visions from a dying brain,
I hope you don't understand...

Απλά...

Ενός κλικ σιγή...

Τι σκύλα που είσαι ρε ζωή... Γιατί πληρώνεις έτσι -με τον χειρότερο τρόπο- αυτούς που σε τιμάνε? Αυτούς που είναι οι πιο καλοί απέναντι στα πάντα... Αυτό το post είναι αφιερωμένο σε έναν άνθρωπό μου που μπορεί ακόμα να ζει αν και στην εντατική αλλά ακόμα και αν τα καταφέρει δεν θα μπορεί να κουνήσει χέρι, πόδι... Ούτε καν να μιλήσει... Αυτός ο άνθρωπος που τίμησε αυτήν την άσχημη ζωή με τον ομορφότερο τρόπο και τώρα δεν μπορεί ούτε να μιλήσει. Κρίμα... Και δυστυχώς έτσι γίνεται και με όλους που δεν το αξίζουν αντίθετα με εκείνους που το αξίζουν. Αλλά να... ΔΕΝ τον λυπάμαι. Αν και όχι τόσο μεγάλος, έζησε... ΈΖΗΣΕ... Όπως και να τον πλήρωσε η ζωή αυτός έχει ζήσει. Μπορώ ακόμα και τώρα να τον σέβομαι και να μην τον λυπάμαι. Αυτά... Ενός κλικ σιγή παρακαλώ...

Yγ.: Και για πέρα από αυτούς που την τιμάν για αυτούς που αγαπάνε (γιατί με την αγάπη τιμάς την ζωή)... Σ' αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούν τρώνε βρώμικο ψωμί, τρώνε βρώμικο ψωμί, κι οι πόθοι τους ακολουθούν υπόγεια διαδρομή... Ατέλειωτε Σαββόπουλε κι ας μιλάς για την Ελλάδα... Πιάνεις παγκόσμιο επίπεδο... Διαχρονικός στίχος θα λένε σε κάνα δυο αιώνες...

Υγ. 2: Γι αυτό ζείτε κάθε δεύτερο λεπτό της ζωής σας...

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

Πόσα ποτάμια αίμα
Πόσα ποτάμια δάκρυ
Και πόσα παρακάλια θέλεις
ακόμα από μας

Τώρα που τρελαθήκαμε
Και λύσσαξε η μπόρα
Αν ήσουνα ποτέ εδώ
πες μου που είσαι τώρα;

Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας λυπάσαι
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας μιλάς
Αν είσαι θεός
Γιατί δεν μας θυμάσαι,
γιατί γυρνάς την πλάτη,
γιατί μας παρατάς

Φτύνουνε τ' όνομά σου
Κατώτεροι θεοί
Ουρλιάζουνε κατάρες
γιατί σιωπάς εσύ

Κρατούνε τις ζωές μας
Του δαίμονα τα κτήνη
Αν είμαστε παιδιά σου εμείς
γιατί νικάν' αυτοί;
γιατί νικάν' αυτοί;
γιατί νικάν' εκείνοι;

Πληροφορίες και αναδημοσίευση.

Λοιπόν το συγκεκριμένο post θα είναι από την μέση και πέρα στην ουσία αναδημοσίευση του κειμένου που είχα γράψει στο post με όνομα "Συγκινητικό"... Τελικά το συγκεκριμένο κείμενο δεν ήταν του Λόρκα αλλά κάποιου επίσης σημαντικού ανθρώπου. Το κείμενο το είχε γράψει ο Gabriel García Márquez (Πατήστε το όνομα! Είναι link ρεεεεε...)... Το έγραψε ακριβώς πριν πεθάνει το οποίο έρχεται να συμπληρώσει και αυτά που έλεγα περί θανάτου στο αντίστοιχο post. Όλοι στο net και σε μπόλικα ιστιολόγια (blogs) όπως παρατήρησα το αναρτούν με μία κοινή εισαγωγή. Θα την βάλω κι εγώ αλλά μαζί με το υπόλοιπο κείμενο που θα το επανααναρτήσω πρώτα στα αγγλικά και μετά και στα ελληνικά γιατί θέλω να το βάλω όπως είναι αρχικά χωρισμένες οι γραμμές και οι παράγραφοι. Παρ' όλ' αυτά, πριν, θέλω να πω πως αυτό που λέει η εισαγωγή είναι πως το έγραψε άρρωστος, πριν πεθάνει. Αυτό όμως έχει αμφισβητηθεί όπως και η αυθεντικότητα του κειμένου όσο αναφορά τον συγγραφέα του. Οπότε αναρτώ και κάτι αντίστοιχο από ένα site (Ω, ναι... Το έψαξα πολύ...)

Gabriel Garcia Marquez's Final Farewell

During the summer of 1999 Gabriel Garcia Marquez, winner of the 1982 Nobel Prize for Literature and author of such classics as One Hundred Years of Solitude, was treated for lymphatic cancer. In the wake of that, there were persistent rumors about his failing health. On May 29, 2000 these rumors appeared to be confirmed when a poem that was signed with his name appeared in the Peruvian daily La Republica. The poem was titled "La Marioneta" or "The Puppet," and it was reportedly a farewell poem that Garcia Marquez had written and sent out to his closest friends on account of his worsening condition. The text of the poem, as well as the news of Garcia Marquez's worsening condition, quickly spread to other newspapers. On May 30 Mexico City dailies reproduced it. La Cronica ran a headline that read "Gabriel Garcia Marquez sings a song to life," and published the poem superimposed on a photo of the novelist on its front page. The poem was also read on many radio stations and spread quickly throughout the world via the internet. The poem itself was highly sentimental and full of cliches that one would not have normally expected from the great writer. For instance, the poem declared at one point the author's desire to "live in love with love." (the entire text of the poem, translated into English, is reproduced to the right). Nevertheless, many who read it were deeply moved by what they took to be the dying author's final message. For instance, one friend of Garcia Marquez, the Indian filmmaker Mrinal Sen, told the Hindustan Times that upon reading the poem he was flooded with memories from his 20 years of acquaintance with the author. However, it soon became clear that Garcia Marquez's condition had not worsened recently, and he had not written the poem credited to him. The poem turned out to be the work of an obscure Mexican ventriloquist named Johnny Welch. Welch had written the poem for his puppet sidekick "Mofles," but somehow his name had been replaced by the name of the Nobel Prize winning author. Welch admitted that he was not a great writer, but told Mexico's InfoRed radio station that he was nevertheless "feeling the disappointment of someone who has written something and is not getting credit." Garcia Marquez did not comment publicly on the poem. However, the week that the poem was published, a legitimate piece by him did appear in print. It was an essay on the Cuban castaway Elian Gonzales titled "Shipwreck on Dry Land."


Συγγνώμη για τα αγγλικά αλλά δεν την πάλευα να κάνω μετάφραση... Και ακολουθεί το κείμενο με τις διαχωρίσεις του...

A Farewell Letter If for an instant God were to forget that I am rag doll and gifted me with a piece of life, possibly I wouldn't say all that I think, but rather I would think of all that I say. I would value things, not for their worth but for what they mean. I would sleep little, dream more, understanding that for each minute we close our eyes we lose sixty seconds of light.

I would walk when others hold back.
I would wake when others sleep.
I would listen when others talk,
and how I would enjoy a good chocolate ice cream!
If God were to give me a piece of life,
I would dress simply,
throw myself face first into the sun,
baring not only my body but also my soul.
My God, if I had a heart, I would write my hate on ice,
and wait for the sun to show.
Over the stars I would paint with a Van Gogh dream a Benedetti poem,
and a Serrat song would be the serenade I'd offer to the moon.
With my tears I would water roses,
to feel the pain of their thorns,
and the red kiss of their petals.

My God, if I had a piece of life...
I wouldn't let a single day pass without telling the people I love that I love them.
I would convince each woman and each man that they are my favorites,
and I would live in love with love.
I would show men how very wrong they are to think that they cease to be in love when they grow old,
not knowing that they grow old when they cease to love!
To a child I shall give wings,
but I shall let him learn to fly on his own.
I would teach the old that death does not come with old age,
but with forgetting.
So much have I learned from you, oh men...

I have learned that everyone wants to live on the peak of the mountain,
without knowing that real happiness is in how it is scaled.
I have learned that when a newborn child squeezes for the first time with his tiny fist his father's finger,
he has him trapped forever.
I have learned that a man has the right to look down on another only when he has to help the other get to his feet.
From you I have learned so many things,
but in truth they won't be of much use,
for when I keep them within this suitcase,
unhappily shall I be dying.

Και το ελληνικό...

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια
και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι,
αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι αυτό που αξίζουν, αλλά γι αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε
τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν,
θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή,
θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα
αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι
κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη.
Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ αγκάθια τους
και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα
χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε
άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται
όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!
Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει.
Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.
Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους...
Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι
η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά,
το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει
να τον βοηθήσει να σηκωθεί.
Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας,
αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ,
γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ έβλεπα να κοιμάσαι,
θα σ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο
για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ έβλεπα να βγαίνεις απ την πόρτα,
θα σ αγκάλιαζα και θα σού δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου,
θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.
Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ έβλεπα,
θα έλεγα σ'αγαπώ και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να
κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος
και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ αγαπώ
κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς.
Γι αυτό μην περιμένεις άλλο,
κάν το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ,
θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο,
μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία.
Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι,
αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη,
συγχώρεσέ με, σε παρακαλώ, ευχαριστώ κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.
Ζήτα απ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

Προσπαθώντας για ένα συγκινιτικό παραμύθι...

Ως συνέχεια στο προηγούμενο post θα δημοσιεύσω ένα παραμύθι που είχα γράψει κάποτε. Είναι αρκετά μικρού μεγέθους και αυτό είναι και καλό και κακό. Το περίεργο είναι ότι είναι λίγο σαπουνόπερα ενώ εγώ πάντα συνήθιζα να γράφω (γιατί συνήθιζα) άλλα είδη πεζού λόγου.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που έμεναν σε μια ήσυχη πόλη. Τα δύο αυτά παιδιά μεγάλωναν μαζί και έτσι όταν έφτασαν στην εφηβεία τα συναισθήματά τους φούντωσαν και ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλο παράφορα.

Ο καιρός περνούσε και η σχέση των παιδιών παρέμενε η ίδια μέχρι που κάποια στιγμή ο ένας είχε συνηθίσει τον άλλο. Το κορίτσι μετά από κάποιο καιρό ξεχνώντας όλο το παρελθόν είχε αρχίσει να σκέφτεται να χωρίσει το αγόρι. Λοιπόν πήρε την απόφαση να του το πει.

Μίλησαν στο τηλέφωνο και χωρίς να του πει τίποτα απλά κανόνισαν να συναντηθούν εκεί που συναντιόντουσαν συνήθως. Στο δρόμο για να πάει εκεί, το κορίτσι έβλεπε όλα εκείνα τα γνώριμα μέρη που είχε περάσει τόσες στιγμές με το αγόρι... Οι σκέψεις της ήταν βαριές. Το σώμα της ήταν βαρύ. Οι χτύποι της καρδιάς της ήταν βαριοί. Αλλά εκείνη έκανε σαν να μην το καταλάβαινε και προχώρησε. Το γιατί δεν υπήρχε. Ένα πείσμα στον εαυτό της ήταν.

Πήγε λοιπόν και κάθισε στο βράχο αυτό που συνήθιζαν να κάθονται. Και περίμενε το αγόρι... Το αγόρι όμως παρότι ποτέ δεν αργούσε, εκείνη την μέρα, λες και ήξερε τι ήθελε να του πει το κορίτσι, δεν ερχόταν. Τα λεπτά περνούσαν και κάποια στιγμή έγιναν ώρα... Στο κινητό καμία αναπάντητη, τίποτα. Το κορίτσι, νευριασμένο, γύρισε σπίτι της. Έκανε διάφορα προσπαθώντας να μην σκέφτεται το πως και το γιατί δεν ήρθε το αγόρι. Ήταν εξαγριωμένη μαζί του. Και πάνω που είχε αρχίσει να σκέφτεται να μην τον χωρίσει... Τώρα δεν υπήρχε περίπτωση πλέον! Το βράδυ μάλιστα, έκλεισε το κινητό της ώστε αν τυχόν "εκείνος" να την έπαιρνε, να μην την έβρισκε. Την επόμενη μέρα και παρότι ήθελε να λέει στον εαυτό της πως δεν ήθελε, άνοιξε το κινητό. Κανένα σημάδι του. Πέρασαν άλλες δύο μέρες και τίποτα.

Την τρίτη, λοιπόν, μέρα, το κινητό της χτύπησε και ήταν αυτός. "Είμαι νευριασμένη" είπε στον εαυτό της και το έκλεισε. Αλλά όταν σε λίγο ξαναχτύπησε, το σήκωσε. Η φωνή που της μίλησε όμως ήταν αυτή της μητέρας του αγοριού. Τα νέα ήταν τραγικά...

Το αγόρι έπασχε εδώ και πολύ καιρό από μία σπάνια, επικίνδυνη και περίεργη αρρώστια. Εκείνη την ώρα βρισκόταν στο νοσοκομείο σε κόμμα, μετά από μία ξαφνική κρίση. Η μητέρα του την είχε πάρει τηλέφωνο γιατί όταν τον πήγαν στο νοσοκομείο βρήκαν πάνω του ένα γράμμα γι αυτή.

Η μητέρα με το κορίτσι συναντήθηκαν στο νοσοκομείο και της έδωσε το γράμμα. Το αγόρι δεν την άφησαν να το δει οι γιατροί. Πήγε λοιπόν σπίτι της και άνοιξε το γράμμα. Ήταν φανερό πως ποτέ δεν είχε τελειώσει. Το αγόρι ήξερε πολύ καλά για την κατάστασή του αλλά το γράμμα το είχε γράψει για να της πει κάποια πράγματα που φοβόταν μήπως και δεν προλάβει να πει. Πόσο την αγαπούσε κυρίως! Ακόμα άλλα πράγματα. Όλα καλά. Όλα θετικά. Το κορίτσι είχε αρχίσει να κλαίει. Αποφάσισε πως θα γύριζε στο νοσοκομείο και πως δεν θα άφηνε κανέναν γιατρό να την κρατήσει μακρυά από το αγόρι της. Ξεκίνησε λοιπόν να πάει με τα πόδια. Πήγαινε στο δρόμο κοιτώντας κάτω για να μην φαίνονται τα βουρκωμένα μάτια της. Αλλά όπως πήγε να περάσει ένα δρόμο κοιτώντας κάτω, δεν πρόσεξε ένα αυτοκίνητο που ερχόταν. Μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου (όπου πια η σύγκρουση φαινόταν αναπόφεκτη) πριν την χτυπήσει όμως, σαν να την είχε σπρώξει κάποιος, έχασε την ισορροπία της και έπεσε πίσω. Έτσι το αυτοκίνητο πέρασε από δίπλα της αλλά δεν την χτύπησε...


Εκείνη σχεδόν χωρίς να καταλάβει τι είχε γίνει, σηκώθηκε και προχώρησε. Σε λίγο έφτασε εκεί. Όλοι ήταν αναστατωμένοι. Κάτι είχε συμβεί. Η μητέρα του αγοριού της εξήγησε πως παρολίγο να τον είχαν χάσει (το αγόρι) λόγω μίας κρίσης αλλά τελικώς κατάφεραν και τον επανέφεραν και μάλιστα μετά από αυτό ήταν σε καλύτερη κατάσταση.


Τότε, χωρίς να μπορέσει κανείς να την σταματήσει, εκείνη όρμησε μέσα και τον είδε όπως ήταν ξαπλωμένος. Πήγε, στάθηκε από πάνω του και έβαλε το χέρι της στην καρδιά του. Χτυπούσε. Ένιωθε υπέροχα. Έσκυψε και του έδωσε ένα φιλί στα χείλη και όπως ανασηκωνόταν τον είδε να ανοίγει τα μάτια του (Σαν την ωραία κοιμωμένη αλλά με αντεστραμένους ρόλους, ένα πράγμα, για να κάνουμε και λίγη πλάκα).

Εκείνος με το που άνοιξε τα μάτια του, γεμάτος ζωή ανασηκώθηκε. Το πρώτο πράγμα το είπε στο κορίτσι. Της είπε: "Είσαι καλά!? Δεν σε χτύπησε εκείνο το αυτοκίνητο, ε?" Το αγόρι δεν πήγαν να το χάσουν. Το έχασαν για λίγο. Και σε εκείνο το λίγο εκείνος είχε γίνει ο φύλακας άγγελος της (του κοριτσιού).

Όταν όμως την έσωσε και την είδε να ζει, γύρισε πια ήσυχος και αποφάσισε να ζήσει για μην την αφήσει μόνη της. Και έτσι έζησαν αυτοί καλά και μαζί και ας μπορούσαμε κι εμείς έστω να τους φτάσουμε.

Ξαναλέω πως οι θρησκευτικές μου αντιλήψεις διαφέρουν λιγάκι αλλά αυτό δεν έχει σχέση. Το παραμύθι είναι 100% δικό μου! Χεχε... All rights are reserver... Ακούω σχόλια!