Πάλι χειμώνας και πάλι γράφω...

Μιχαλάρας - Μουσικό σημάδι

Πάλι θλιμμένος, πάλι χειμώνας
πάλι σιωπή, πάλι βαραίνω
σβήνουν τα φώτα, κάτω ο κόσμος
είναι η σκηνή κι εγώ επιμένω
χαρτιά σκισμένα, γεμάτα στίχους
γεμάτα όνειρα και νοσταλγίες
γεμάτα φίλους, γεμάτα έρωτες
στη γειτονιά μου φωτογραφίες
Πάλι τραγούδια και πάλι γράφω
στη φυλακή μου για να το σκάσω
πάλι σαν φάντασμα που βρίσκει σκέψεις
μ' ένα κερί θ' ανάψω
Τα ίδια λόγια, πάλι αγκαλιές
ποιος μου τα είπε, που τα θυμάμαι
πάλι με φίλους σε κάποιο δείπνο
ποιος θα προδώσει, τον αγαπάμε
πάλι η νύχτα, κάποιο τραγούδι
τυχαίες παρέες, το καλοκαίρι
κι αν δεις μια σχέση όταν τελειώσει
στάνταρ θα κάνει πως δε σε ξέρει
Πάλι στ' αμάξι και πάλι βρέχει
ο Μιχαλάρας γρήγορα τρέχει
κι όταν ραπάρει μπροστά σε κόσμο
ο κόσμος ξέρει μπροστά ποιον έχει
πάλι μιλάω, πάλι γελάω
πάλι δακρύζω, πάλι τα σπάω
ακροβατώ στην φαντασία μου
σαν έργο στίχους τους κοιτάω
για όσους φίλους νωρίς πεθάναν
μια συγγνώμη βαθιά ζητάω
όταν θυμάμαι τις κρύες νύχτες
για να μ' ακούνε θα τραγουδάω...


Τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς κι ας μη μείνουμε δυο ξένοι
σ' αγάπησα πολύ κι όποιος δεν ξέρεις εδώ σωπαίνει
ότι κι αν κάνεις θα φανείς πίσω απ' τα φώτα κάποιο βράδυ
κι εγώ πάνω στη σκηνή στο Μουσικό Σημάδι.
Τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς κι όποιος δεν ξέρει εδώ σωπαίνει
σ' αγάπησα πολύ κι ας μην μείνουμε δυο ξένοι
ότι κι αν κάνεις θα φανείς πίσω απ' τα φώτα κάποιο βράδυ
κι εγώ πάνω στη σκηνή στο Μουσικό Σημάδι.


Αυτή η ζωή μοιάζει ταξίδι κι όποιος το ξέρει ταξίδια κάνει
κάθε στιγμή της μοιάζει με πλοίο κι οι αναμνήσεις παλιό λιμάνι
κοιμάται η πόλη μέσα στη νύχτα και κάποιοι τύποι τότε ξυπνάνε
δεν έχει αμάξια για να κορνάρουν κι οι αναζητήσεις βόλτα μας πάνε
εικόνες στίχων φτερά στη στάχτη τα βήματα μου πάνω στη λάσπη
γνώρισα τόπους, γνώρισα ανθρώπους όμως ακόμα ψάχνω την άκρη
υπάρχουν μέρες που μας ξεχνάνε κι άλλες που μας θυμούνται
υπάρχουν γκόμενες μ' αρχίδια κι άλλες που φτηνά πουλιούνται
κάνουμε λάθη βγάζουμε δίσκους χαζοχαλάμε τα ποσοστά
σε τρίτους κόσμους κάποιοι πεθαίνουν κι εμείς με δύο κινητά
κάποιοι προβλέψαν τον θάνατο τους όπως ο Άσημος κι ο Παύλος
ήταν μεγάλοι καλλιτέχνες κι οι ερμηνείες τους με πάθος
όπως ο Στράτος κι ο Παλιατζής τα ξημερώματα στην εθνική
όπως ο Στέλιος, καλές ημέρες, τώρα είναι ο Σάκης κι η Βανδή
τώρα είναι οι trendy τώρα είναι οι φλώροι κι οι πουτανίτσες που τραγουδάνε
είναι η σκηνή μας, καλά που υπάρχει. Πολλά φιλιά, σας αγαπάμε...


Τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς κι ας μη μείνουμε δυο ξένοι
σ' αγάπησα πολύ κι όποιος δεν ξέρεις εδώ σωπαίνει
ότι κι αν κάνεις θα φανείς πίσω απ' τα φώτα κάποιο βράδυ
κι εγώ πάνω στη σκηνή στο Μουσικό Σημάδι.
Τα φύλλα πέφτουν της καρδιάς κι όποιος δεν ξέρει εδώ σωπαίνει
σ' αγάπησα πολύ κι ας μην μείνουμε δυο ξένοι
ότι κι αν κάνεις θα φανείς πίσω απ' τα φώτα κάποιο βράδυ
κι εγώ πάνω στη σκηνή στο Μουσικό Σημάδι.

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω να πω... Τα λέει όλα το τραγούδι για εμένα...

The images are mine.

Να μείνω να κοιτάω το χιόνι?

Η χιονόπτωση συνεχίζει, σχολείο δεν έχουμε... Και το τοπίο έξω σε συνδυασμό με τις μουσικές που ακούς σε προκαλούν να μείνεις ξύπνιος για άλλο ένα βράδυ... Να μην πας για ύπνο. Να κάτσεις να κοιτάς έξω απ' την κλειστή τζαμαρία σου τους δρόμους, τα σπίτια, τα δέντρα και γενικά τα πάντα να χιονίζονται... Όμως τι να κάνεις? Χτες κοιμήθηκες μετά από την ώρα που κανονικά χαράζει! Να ξανακάνεις το ίδιο για άλλη μια μέρα? Άλλωστε πόσες φορές στην ζωή σου είχες η θα έχεις την ευκαιρία να ζήσεις βράδια με τέτοια υπεροχή θέα και όλο το feeling που αυτή δημιουργεί... Προσπαθείς να τα ζυγίσεις. Είσαι λογικός άνθρωπος. Όμως να... Η ίδια δύναμη που σε έκανε χτες να μην υπάρχει περίπτωση να κοιμηθείς σήμερα ίσως να μην είναι τόσο δυνατή, σπρώχνοντας σε προς το κρεβάτι σου... Και όμως είναι τόσο υπέροχα, ή μάλλον, τόσο σπάνια υπέροχα έξω... Πότε θα ξανάχεις τέτοια ευκαιρία... Άλλωστε ας μην ξεχνάμε... Να ζεις κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία της ζωής σου...

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!! Τι να κάνω?

The image is mine.

Έξω χιονίζει...

Έξω χιονίζει... Χιονίζει πολύ... Και τι ωραία που είναι... Κάθομαι μέσα από την ζέστη τζαμαρία μου και κοιτάω έξω... Ακούω μουσική απ' τα παλιά και πίνω για άλλη μια φορά... Το χιόνι είναι ωραίο... Όχι γιατί θα ασπρίσει τα πάντα αλλά για αυτή την αίσθηση που σου δημιουργεί της ζεστασιάς του δωματίου σου. Το οποίο όμως δωμάτιο είναι και όλες οι αναμνήσεις σου, όλες σου οι σκέψεις και πως αυτές αναπτύχθηκαν αλλά βραδιά παλιότερα όταν με ανάλογους καιρούς ήσουν μέσα, κοιτούσες, άκουγες μουσική και σκεφτόσουν... Τώρα δεν έχεις κάτι καινούριο να σκεφτείς κι έτσι σκέφτεσαι τα παλιά... Σκέφτεσαι και χάνεσαι... Πίνεις και θυμάσαι... Σιγοτραγουδάς... Κάθε πέντε λεπτά ζεις μια ολόκληρη ζωή και παρ' όλ' αυτά η ώρα περνάει τόσο γρήγορα... Το πρωινό πλησιάζει κι εσύ δεν το θέλεις... Προτιμάς το σκοτάδι σου, την μουσική σου, το ποτό σου, την αϋπνία σου, τις αναμνήσεις σου, τα στιχάκια να σου τρυπάνε το κεφάλι...


Διαβάζεις κάποια παλιά γράμματα. Όλα αυτά. Όλα, η μουσική, το κλίμα, τα τραγούδια, το ποτό, όλα... Όλα αυτά σου έχουν μείνει και σου λένε τόσα επειδή κάποτε ερωτεύτηκες κι εσύ. Ερωτεύτηκες και αγάπησες. Αγάπησες πολύ... Αγάπησες παράφορα... Ακόμα αγαπάς... Αγάπησες πραγματικά. Αγάπησες όπως πολλοί λίγοι άνθρωποι γύρω σου δείχνουν να αγαπάνε. Αγάπησες τόσο πολύ εκείνη, που μαζί της, αγάπησες και ότι ήταν εκείνη, ότι έκανε, ότι της άρεσε, ότι σας έδενε και ότι συμβόλιζε εσένα στην περίοδο που έζησες μαζί της... Αγάπησες ακόμα και πράγματα που μισούσες...


Η ομίχλη έξω είναι πυκνή από το χιόνι που επίσης πέφτει πυκνό... Το όνομα σου σαν ηχώ μου τρυπάει το μυαλό, το όνομα σου σαν ηχώ σαν μια βουτιά στο κενό... Ακούω την βροχή, για σένα μου μιλάει, πως χάνεσαι τη νύχτα μες στο πουθενά, εκεί που δεν μιλάνε για αγάπες ματωμένες και το φεγγάρι χάνεται μες στη συννεφιά... Πάλι χειμώνας και πάλι γράφω...

Λευκές Νύχτες - Σαν ηχώ

Έχεις ήδη πια διαλέξει,
θες να φύγεις μακρυά
μα δεν είπες ούτε λέξη,
χάθηκες στο πουθενά.

Μια εικόνα που ξυπνάει
και ζητάει πιο πολλά
κι όσο πάει θα ζητάει
της ζωής μου η ζημιά

Σκέφτομαι τις άδειες νύχτες
πως σ' αγγίζω και πονώ
σαν σκιά να τριγυρίζω
τον εφιάλτη σου να ζω

Το όνομά σου σαν ηχώ
που μου τρυπάει το μυαλό
το όνομά σου σαν ηχώ
σαν μια βουτιά στο κενό.

Έχεις ήδη πια διαλέξει,
θες να φύγεις μακρυά
μα δεν είπες ούτε λέξη,
χάθηκες στο πουθενά.

Θέλησα να σε κρατήσω,
να σου ρίξω στο κρασί
στάχτη από το τσιγάρο
που 'χες σβήσει μέρες πριν.


Στάθης Αρτινός - Όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει

Ακούω τη βροχή για σένα μου μιλάει
πως χάνεσαι τις νύχτες κάπου στο πουθενά
εκεί που δε μιλάνε γι αγάπες ματωμένες
και το φεγγάρι χάνεται μες στη συννεφιά...

Mα δε μπορώ ν' αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Περπατάς στα σύννεφα μαζί με τους αγγέλους
και σου χαρίζω της αγάπης τα φτερά
τα αστέρια τώρα σβήσανε θα φέξει όπου να 'ναι
ξημερώνει τ' όνειρό μου και φεύγεις μακριά...

Μα δε μπορώ να αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει ν' ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Θέλω να κάνω τον πόνο σου τραγούδι
να τ' ακούς όταν κλαις καμιά φορά
για να διώχνει η μουσική τα δάκρυά σου
και με τα λόγια μου να φεύγει η μοναξιά...

Μα δε μπορώ να αγγίξω τα όνειρά σου
με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω
όταν ο ήλιος θα πάψει ν' ανατέλλει
ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ...

Ίσως τότε να πάψω... να σου λέω σ' αγαπώ...

The images are all mine.

Στίχοι ζωής και θανάτου...

Ξέρεις ότι κάποιος από τους στίχους που θα ακούσεις σε λίγο πραγματικά κάποτε σήμαινε ολόκληρη τη ζωή σου. Το αν ζεις ή πεθαίνεις κρεμόταν και δηλωνόταν από ένα στίχο... Ξέρεις ότι πολλά από τα τραγούδια αυτά δεν είναι μια φορά που τα είχες συνοδέψει με τα βουβά σου δάκρυα...

Ψυχή μου για να βρεις γαλήνη προσπαθείς...
Ο κόσμος σε βαραίνει,
ο κόσμος δεν σ' αφήνει πια να ζεις.
Κάτι πεθαίνει...
Το σώμα μου ανίκανο πια ξαπλώνει στη γη.
Ελπίζω να σε ξαναδώ σε μια ζωή ΑΛΗΘΙΝΗ!

Η άποψη και το μαύρο χρώμα.

(Εάν δεν μπορείτε να διαβάσετε
επιλέξετε το κείμενο.)

Σήμερα είχα μία μικρή χαζή κουβέντα της τάξεως του ενός λεπτού, η οποία όμως με έβαλε σε σκέψεις ώρα μετά. Μιλούσα με μία κοπέλα που φορούσε ένα καρό παντελόνι που δεν μου άρεσε και της το είπα.

Την ερώτηση την έκανα ως εξής: "Μα καλά πως σας αρέσουν?" Η απάντηση που μου έδωσε πολύ απλά η κοπέλα ήταν και αυτό που με έκανε να σκέφτομαι. Μου λέει "Εσένα γιατί σου αρέσουν και φοράς μαύρα?"... Προσπάθησα στιγμιαία να της απαντήσω αλλά δεν έβρισκα κάποιο επιχείρημα ακόμη και αν έχει τύχει να έχω διαβάσει για χρωματοθεραπεία και όλα αυτά. Εκείνη την στιγμή φάνταζαν άκυρα αυτά που θα μπορούσα να πω. Το μαύρο είναι απορροφητικό χρώμα και είμαι έφηβος και μπλα μπλα... Σιγά σιγά με την ώρα μου ερχόντουσαν διάφορες απαντήσεις στο μυαλό αλλά καμία τόσο καλή ώστε να πείσει και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Όχι ότι δεν τα έχω ξανασκεφτεί όλα αυτά. Όχι ότι δεν ξέρω το τι μου αρέσει και πως και πόσο... Και ξέρω ότι δεν βασίζεται ούτε σε μόδα ούτε τίποτα άλλο. Μήπως είναι ότι πολλοί μου έχουν πει πως το συγκεκριμένο χρώμα είναι αυτό που μου πηγαίνει?

Δεν την έλυσα και μάλλον δεν θα την λύσω σύντομα αυτήν μου την απορία... Είναι περίεργο το πως κάνουμε κάποιες επιλογές στην ζωή μας χωρίς ούτε οι ίδιοι να ξέρουμε τα κριτήρια μας...

Rolling Stones - Paint it black

I see a red door and I want it painted black
No colors anymore I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
I see a line of cars and theyre all painted black
With flowers and my love both never to come back
I see people turn their heads and quickly look away
Like a new born baby it just happens evry day
I look inside myself and see my heart is black
I see my red door and it has been painted black
Maybe then Ill fade away and not have to face the facts
Its not easy facin up when your whole world is black

No more will my green sea go turn a deeper blue
I could not foresee this thing happening to you
If I look hard enough into the settin sun
My love will laugh with me before the mornin comes

I see a red door and I want it painted black
No colors anymore I want them to turn black
I see the girls walk by dressed in their summer clothes
I have to turn my head until my darkness goes
Hmm, hmm, hmm,...
I wanna see it painted, painted black
Black as night, black as coal
I wanna see the sun blotted out from the sky
I wanna see it painted, painted, painted, painted black
Yeah!

The images are from deviantart.

Ακούγοντας και πίνοντας...

Δεν γίνεται ρε ****** μου... Δεν γίνεται να αγαπάς τόσο πολύ ένα άνθρωπο και ενώ υπάρχει θεωρητικά η δυνατότητα (δεν είναι νεκρός) να μην μπορείς όχι να τον αγγίξεις, όχι να του διαδηλώσεις την αγάπη σου αλλά ούτε καν να του μιλήσεις... (πίσω στα παλιά καλά δικά μου)

Και ναι ρε γαμώτο υπάρχει και αγάπη η οποία δεν σβήνει και δεν θα σβήσει ποτέ! Αυτή είναι η πραγματική αγάπη κατά την γνώμη μου. Δεν μπορεί αν αγαπάς έναν άνθρωπο να τον ξεχάσεις τόσο πολύ. Απλά δεν γίνεται. Δεν είναι δυνατό!

Η αγάπη η πραγματική είναι ισόβια. Αν αγαπήσεις πραγματικά κάποιον αυτό θα ισχύει για πάντα. Η αγάπη για την ακρίβεια μπορεί να νικήσει ακόμα και τον θάνατο... Και για αυτήν την εκδοχή προτείνω να διαβάσετε Jo' O' Barr που τα λέει όλα μέσα από τα φοβερά κείμενά του...

Μισοζαβλακωμένος, μισομεθυσμένος, με αυτήν την μουσική που σε στέλνει να ακούγεται από πίσω ψάχνω για μία έξοδο φυγής. Φίλοι τέτοια ώρα δεν υπάρχουν. Καμία ζεστή αγκαλιά. Όλοι κοιμούνται αλλά ακόμα και να ήταν ξύπνιοι, τους θες? Μάλλον όχι. Ακούς την μουσική σου που διάλεξες να ακούσεις, γίνεσαι πιο σκατά και γουστάρεις.

Γουστάρεις αυτήν την διαστροφή και αυτό όχι επειδή είσαι διεστραμμένος αλλά επειδή αυτό είναι που σε γυρίζει στο mode εκείνο που ένιωσες πιο πολύ. Εκεί που η μνήμη σου έχει περισσότερα συναισθήματα να ανασύρει παρά αναμνήσεις αν είναι αυτό ποτέ δυνατόν.

Μια γουλιά ποτό για να συνεχίσω να γράφω...

Γυρίζεις εκεί και είσαι σκατά αλλά είσαι εσύ. Είσαι αυτό που έχεις ζήσει πιο πολύ και πιο βαθιά απ' όλα στην ζωή σου. Κάτι το οποίο δεν ξέρεις αν θα ξανασυμβεί... Και έτσι το βράδυ περνάει... Κοντεύει να ξημερώσει.. Κι εσύ εκεί, πεισματικά κολλημένος με το ζαλισμένο σου μυαλό...

Θα στείλεις ένα μήνυμα, ακόμα και αν χρειαστεί πλέον δικαιολογία γιατί το έστειλες.... Θα ελπίζεις μήπως απαντηθεί? Μπα... Δεν ελπίζεις... Δεν ελπίζεις μην φανεί... Γιατί η απουσία έγινε τρόπος ζωής και έτσι εσύ εξακολουθείς να ξυπνάς κάθε βράδυ και κάθε μέρα να πεθαίνεις. Συνεχίζεις να έχεις πάντα μέσα σου μία τζούρα μοναξιά και να ακούς ερωτικά τραγούδια που θα σε πάνε στον πάτο κι ακόμα παρακάτω και θα σε κάνουν να θυμάσαι τα μάτια της τ' άπειρο ν 'ατενίζουν και τα μαλλιά της στον άνεμο να ανεμίζουν...

Δεν ξέρεις τι λες και τι κάνεις. Είσαι στο πληκτρολόγιο σου και γράφεις κάτι ακαταλαβίστικα που μάλλον θα προτιμούσες και να μην τα διαβάσει κανείς. Αλλά δεν μπορείς. Κάπου πρέπει να τα βγάλεις... Κάπου...

Και εξάλλου οι φύλακες δεν κοιμούνται... Μένουν ξάγρυπνοι να φυλάνε... Κι εσύ είσαι εκεί για να είσαι ο φύλακας ο άγγελος της... Και να την φ-ι-λάς... Ένα γράμμα και όμως τέτοια η διαφορά... Το σκέφτεσαι... Το θες... Καλύτερα να κοιμόσουν μπας και το έκανες κιόλας σε κάποιο όνειρο...

Η φαντασία σου είναι νεκρή πεσμένη κάτω κι εσύ γράφεις ωμότητες. Ερωτικές ωμότητες... Πως γίνεται αυτό... Αυτή τη στιγμή ακόμα και στίχους γράφεις.... Εσύ που ποτέ σου δεν τα πήγες καλά με την ποίηση... Και ενώ λένε πως τα καμώματα της νύχτας τα βλέπει η μέρα και γελά.... Βλακείες κάνει η μέρα... Εσύ στην νύχτα έμαθες... Που μέσα στην μαυρίλα της κρύβει και την μαυρίλα που σκεπάζει την άδεια σου ψυχή...

Ακούς για ακόμη μία φορά κείμενα, τραγούδια, στίχους, ηχογραφημένα λόγια σου που τόσες φορές έχεις ακούσει και που όμως ποτέ δεν θα βαρεθείς γιατί κλείνουν μέσα τους κάτι παραπάνω. Κλείνουν μέσα τους ότι έχεις αγαπήσει. Ό,τι θα έχεις να θυμάσαι όταν θα τελειώσει αυτή η ζωή... Γιατί αυτά είναι που αξίζουν... Αυτά που θα μετρήσουν να τα σκεφτείς την στιγμή που θα κάνεις τον γενικό απολογισμό της ζωής σου....

Εξάλλου... "Η ζωή... Είναι ακριβώς όπως μου είχες πει... Αυτή είναι η ζωή φίλε μου... Κομμάτια... Φως και σκοτάδι... Παρελθόν και μέλλον... Μαύρο και λευκό..."

Θα ακούσεις και μερικά ακόμα τραγούδια τα οποία θα σε αποτελειώσουν όπως έκανε και εκείνη, και έτσι νεκρός ψυχικά ίσως να αποφασίσεις να αφήσεις αυτό το έρημο το πληκτρολόγιο και το στυλό και την πένα και το χαρτί και να πας στο μαξιλάρι σου να εναποθέσεις ότι παραμένει μέσα στο κεφάλι σου πριν οδηγηθείς σε μία τρέλα... Σε μία κανονική, ζωντανή τρέλα...

Νέα τάξη πραγμάτων - Απουσία

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής
όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής
όταν στα πρόσωπα του κόσμου βλέπω το πρόσωπό σου
όταν το δάκρυ μου στο χάρισα και έγινε δικό σου
όταν το εγώ μου είναι μισό και το αστέρι μου θολό
όταν ξέρω πως υπάρχω μα δεν γίνεται να ζω
όταν μέσα μου κοιτώ βλέπω ένα απύθμενο κενό
γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπώ

Κάποτε είχα μια αγάπη που λαβώθηκε νωρίς
μα την κράτησα γιατί ένιωθα ανασφαλής
Κάποτε είχα μια αγάπη που άργησα να την πληγώσω
και όταν με πρόδωσε έπρεπε να τη σκοτώσω
θυμάμαι πριν να σε γνωρίσω έκλαιγε όλη η πλάση
και όλοι ψάχναν μια ελπίδα, την ελπίδα που είχα χάσει
όταν πλέον σε είδα είπα πως βρήκα την ελπίδα
αλλά μάλλον είχα βρει μια ακόμη παλλακίδα
Μόνη ασπίδα η λογική που κατέρρευσε και αυτή
όταν έδωσα και ένιωσες το πρώτο μας φιλί
μόνιμη θλίψη η χαρά και η νικοτίνη στα κρυφά
μα τότε είχα μέσα μου μια τζούρα μοναξιά
μα τώρα εξέπνευσα της σχέσης τον καπνό
δόθηκα και προδόθηκα ψάχνοντας για το θεό
μέσα από την ένωση δύο σωμάτων μέσα από την αγάπη
αλλά δάκρυ μετά το δάκρυ δεν αντίκρισα την άκρη
μονάχα έφτασα στα άκρα σε έδιωξα από κοντά μου
προτιμώντας να κρατήσω το κενό μες την καρδιά μου
προτιμώντας τη μοναξιά μου να γίνει η μνηστή μου
αφού ο δρόμος μου για λύτρωση ήταν η καταστροφή μου

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής
όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής
όταν στα πρόσωπα του κόσμου βλέπω το πρόσωπό σου
όταν το δάκρυ μου στο χάρισα και έγινε δικό σου
όταν το εγώ μου είναι μισό και το αστέρι μου θολό
όταν ξέρω πως υπάρχω μα δεν γίνεται να ζω
όταν μέσα μου κοιτώ βλέπω ένα απύθμενο κενό
γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπώ

Θυμάμαι τα ξανθά μαλλιά σου ν' ανεμίζουν
και τα πράσινα σου μάτια το άπειρο να ατενίζουν
θυμάμαι το χαμόγελό σου, τα δυο σου χείλη
όμως τώρα δεν είμαστε ούτε φίλοι.
Να 'ταν η απόσταση γυαλί κι ο χρόνος ψεύτης
να ήμασταν πάντα μαζί και όταν στα χέρια μου πέφτεις
να σε σηκώνω και σαν κλέφτης να σου κλέβω τα αισθήματα
τα θρύμματα απ' τα ποιήματα αιώνια καταλύματα
να 'ταν ανέγγιχτη στιγμή που τώρα έχει χαραχτεί
να μην ένιωθα ποτέ την ανάγκη για φυγή
ένας σταυρός είναι όλη η γη και πάνω εγώ να ατενίζω
το όνειρο που ζήσαμε και τώρα δεν αγγίζω
γυαλίζω τα όσα χώρισα μούσα μου σε συγχώρησα
πιστή συνοδοιπόρισσα το ξέρω ολιγώρησα
και την ψυχή μου αφόρισα να γίνει κομμάτια
βιώνοντας την ηδονή σε βρώμικα κρεβάτια.
Σημάδια αγνόησα προχώρησα με βλέμμα θολωμένο
κάθε βράδυ ξυπνώ και κάθε μέρα πεθαίνω
δεν ξέρω τι περιμένω πάντως όχι να φανείς
αφού η απουσία σου έγινε τρόπος ζωής

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής
όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής
όταν στα πρόσωπα του κόσμου βλέπω το πρόσωπό σου
όταν το δάκρυ μου στο χάρισα και έγινε δικό σου
όταν το εγώ μου είναι μισό και το αστέρι μου θολό
όταν ξέρω πως υπάρχω μα δεν γίνεται να ζω
όταν μέσα μου κοιτώ βλέπω ένα απύθμενο κενό
γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπώ



Η ώρα είναι 6:40 το πρωί... Μόνο αυτό σας λέω...

Τα φτάσαμε και τα 2000!

Παρεμπιπτόντως τα φτάσαμε και τα 2000 και κανείς δεν άφησε το comment που ζήτησα... Σνιφ, σνιφ... ΚΑΛΑ!!! ΓΚΡΡΡ!!! Α, και αύριο απεργία για εργαζομένους και αργία για μαθητές... Πάλι χρυσές δουλειές θα κάνουν τα μαγαζιά...!!!

Χαρά τριγύρω...

Όταν όλοι τριγύρω σου είναι χαρούμενοι, όταν οι φίλοι σου οι πιο κοντινοί είναι χαρούμενοι τότε αυτή η χαρά περνάει και σε εσένα και έτσι είσαι κι εσύ χαρούμενος...

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να βλέπεις τον άνθρωπο που αγαπάς με ένα μεγάλο και ωραίο χαμόγελο καρφωμένο στο πρόσωπό του... Σου χαράζει βαθιά εσωτερική χαρά και σε κάνει να μένεις χαρούμενος ακόμα και μετά, όταν δεν θα είναι δίπλα σου ο χαρούμενος κόσμος. Η χαρά είναι μεταδοτική από τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπάνε...

Και θέλω να ευχαριστήσω όλους αυτούς που μπορούνε και με την χαρά τους τις τελευταίες μέρες έχουν κάνει και εμένα χαρούμενο και με έχουν κάνει να ξεχάσω τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα τα οποία με περικυκλώνουν...

Παρακαλείται ο εν αριθμό 2000...

Ο επισκέπτης με νούμερο 2000 παρακαλείται θερμά όπως αφήσει μήνυμα γιατί έχω ορεξούλες και μαλακίζομαι (με τον συμπάθιο) και θα ανταμειφθεί καταλλήλως... Lol...

AXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXA!!!

The images are from deviantart.

(Το πή@@@α το blogάκι μου...)

Εγωκεντρικότητα παντού γύρω...

Λοιπόν σκεφτόμουν ότι τελικά το blog είναι ο πιο σκατένια τρανταχτός τρόπος για να εκδηλώνει κανείς την τρομερή εγωκεντρικότητα του!!! Χι χι... Μιλάς μόνος σου, πολλές φορές για τον εαυτό σου και χαίρεσαι κι από πάνω αν ανέβουν τα ποσοστά σου και άρα πολλοί ασχολούνται μαζί σου... Εμπρός λοιπόν! Εγωκεντρισμός για μια ζωή!!!

Θέλω...

Θέλω να ερωτευτώ... Θέλω να αγαπήσω... Μου λένε, μην το ψάχνεις και θα 'ρθει... Αλλά δεν έρχεται... Θέλω να μιλήσω γλυκά, να ανταλλάξω λόγια αγάπης... Έχω αυτήν την ανάγκη. Θέλω έναν άνθρωπο να αγαπάω και να με αγαπάει. Αγαπάω έναν αλλά εκείνος δεν με αγαπάει. (Αγαπάω και έναν που μπορεί και να με αγαπάει... :P) Και έτσι μένω μόνος αγκαλιά με την μουσική και τα σεντόνια μου να σκέφτομαι παλιότερους έρωτες.

Θέλω ένα μπουκάλι Ursus αλλά ούτε αυτό δεν μπορώ να βρω αυτή τη στιγμή... Ούτε και αυτό. Θέλω να ξενυχτάω αλλά όχι μόνος μου. Θέλω να ξενυχτάω παρέα με έναν άτομο με το οποίο είμαι ερωτευμένος η με ένα άτομο που αγαπάω. Να μην με νοιάζει. Να έρθει το πρωί και τότε να πω καληνύχτα. Να τρέξω να πετάξω να χαθώ και να μην φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω... Θέλω να ακούσω ένα χαρούμενο τραγούδι αγάπης και να το νιώσω μέχρι το πιο βαθύ σημείο της σάρκας μου.

Θέλω να βγω έξω που φυσάει να νιώθω τον αγέρα να κυκλώνει το κορμί μου και εγώ να σκέφτομαι μόνο για έναν έρωτα. Να κοιτάω το φεγγάρι και να ονειρεύομαι κάτι τόσο συγκεκριμένο... Να ξαπλώσω σε μια αμμουδιά με ένα μπουκάλι κρασί κι ας είναι χειμώνας. Κι ας φοράω ρούχα που δεν θα έπρεπε να λερώσω!

Θέλω να νιώσω! Έχω σταματήσει να νιώθω! Θέλω να νιώσω ξανά, πολύ και καλά! Θέλω να είμαι στον αέρα έξω και να μην σκέφτομαι τίποτα παραπάνω από τον ίδιο τον αέρα που θα μου χαϊδεύει το κορμί και αυτό γιατί όλα τα αλλά θα είναι καλά.

Πολλά θέλω. Ας πάω καλύτερα για ύπνο αν και ούτε τα όνειρα μου μου κάνουν συνήθως χάρες...

Γυμνά καλώδια - Θέλω

Θέλω έναν ήχο πάνω απ' την ψυχή μου
θέλω έναν ήχο να ζεσταίνει το κορμί μου
θέλω έναν ήχο μια σπάνια μελωδία
να προκαλεί χαρά και όχι αηδία.
Θέλω έναν ήχο να αγγίξει την μορφή σου
να σου θυμίσει την πιο ακριβή γιορτή σου
να σου μαγέψει τα μάτια σου τα πλάνα
μην μου χτυπάτε την πουτάνα την καμπάνα.
Θέλω οι φίλοι μου να κλαίνε απ' την χαρά τους
που δεν τους πήρα τα πολύτιμα όνειρά τους
ας είναι όλοι την τελευταία γιορτή μου
μα όχι αυτή που έχει γεννήσει το κορμί μου.
Θέλω να ακούγεται από παντού κιθάρα
και τα ντραμς να προκαλούν αντάρα
και να ρίχνουν χώμα στο κορμί μου
με γάντια ολόλευκα φωνάζοντας "τιμή μου"
Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δεν πρόλαβα, μια τελευταία αγκαλιά.
Θέλω η νύχτα να λέει το όνομά μου
να είναι πιο μαύρη από την άψυχη καρδιά μου
θέλω οι δείκτες ποτέ να μην γυρνάνε
ότι κι αν έφυγε ποτέ ξανά δεν θα ΄ναι
Θέλω ότι έλεγα ποτέ σας να μην πείτε
κατάρες και ευχές στην μνήμη μου να πιείτε
θέλω να κλείσετε την πλάκα μου στον τάφο
με μάτια ορθάνοιχτα που εγώ ποτέ δεν θα 'χω.
Από ψηλά είσαι όμορφη, όμορφη όσο ποτέ
γύρνα με πάλι κοντά της, γύρνα με πάλι Θεέ
γύρνα με πάλι σ' εκείνη, γύρνα με πάλι κοντά
έφυγα μα δεν πρόλαβα, μια τελευταία αγκαλιά

Ταξίδια με την μουσική...

Όσο μεγαλώνουμε, όσο ζούμε έντονες στιγμές μέσα σε διάφορες εμπειρίες τόσο πιο πολύ γινόμαστε αυτό που στο τέλος θα καταλήξουμε να είμαστε... Κάποιος είναι αυτός που είναι όταν πεθάνει. Μόνο τότε θα πάψει να συμπληρώνει κομμάτια στο παζλ της ολοκλήρωσης του. (και κατά το ρητό "μηδένα προ του τέλους μακάριζε")

Η ζωή μας μας ταξιδεύει μέσα από διαφορά μονοπάτια και με διάφορα μέσα... Έτσι και η μουσική έρχεται να πάρει κάποιους και να τους πάει μακρυά ταξίδια... Ταξίδια μέσα από τις σκέψεις αλλά και από τις εμπειρίες και τα βιώματα του... Ταξίδια που ορίζουν και ορίζονται από μια κουλτούρα που η επιλεγμένη από εμάς μουσική φέρει...

Ταξιδεύοντας ο καθένας μας το δικό του ταξίδι και με το δικό του μέσο αντιλαμβανόμαστε τα ταξίδια των άλλων διαφορετικά απ' ότι οι ίδιοι. Τα αντιλαμβανόμαστε με γνώμονα το δικό μας ταξίδι... Έτσι ο κόσμος πνίγεται μέσα στην υποκειμενικότητα αυτού του ταξιδιού μας που τελικά ορίζει όχι μόνο την δική μας ζωή αλλά και την οπτική μας γωνία για όλον τον κόσμο που μας περιβάλλει...

Ίσως μόνο ο έρωτας να είναι ένα είδος γέφυρας των ταξιδιών δύο ξεχωριστών ανθρώπων... Είναι μια γέφυρα κατανόησης και συμβαδισμού... Αυτή η μορφή έρωτα που τείνει να εκλήψει στις μέρες μας.

Για όσους ζουν μέσα από την μουσική αυτή γίνεται τα στίγματα της ζωής τους. Κάθε κομμάτι, κάθε νότα, κάθε ρυθμός και κάθε μελωδία είναι ένα μικρό μέρος, ένα μικρό κομμάτι από το ταξίδι. Ένα κομμάτι το οποίο είναι έτοιμο να ξαναζωντανέψει και να ξανασυμβεί για άλλη μια φορά μπροστά στα μάτια τους κάθε φορά που αυτοί θα ακούσουν το συγκεκριμένο τραγούδι, τις συγκεκριμένες νότες, τους συγκεκριμένους ρυθμούς και τις συγκεκριμένες μελωδίες...

Τα τραγούδια γίνονται οι σελιδοδείκτες αλλά και οι ανεξίτηλοι λεκέδες που μόνο εσύ μπορείς να δεις... Οι άλλοι έξω θα αδιαφορήσουν να δουν τι, πως και γιατί έκανες κάτι μέσα από τον δικό σου ορισμό, μέσα από το δικό σου τραγούδι δηλαδή...

Ο τραγουδοποιός άραγε είχε όμως το ίδιο όραμα με εσένα?

Είναι περίεργο το πως η ακολουθία μερικών νοτών μπορεί να πει περισσότερα απ' ότι εμείς σ' ολόκληρη τη ζωή μας. Είναι περίεργο πως μέσα από αυτή την ακολουθία δεν θα διστάσει να βγει από μέσα μας το πιο καλά κρυμμένο συναίσθημα να μας κυριεύσει και στο τέλος του μέτρου να μας ξανααφήσει...

Η μουσική ήρθε να μπει στην ζωή μου από την πολύ αρχή της... Κάθε περίοδος της ζωής μου είναι και ένα μικρό μουσικό ταξίδι. Ένας ορίζοντας από νότες και στίχους. Από σκέψεις και συναισθήματα... Μια ζωή χωρίς μουσική θα ήταν μια άψυχη, άυλη, ανιαρή φυτοζωία. Ζώντας τα πάντα μέσα από την μουσική, ακόμα κι αν δεν κατάφερες πότε να γίνεις κάποιος αξιόλογος μουσικός, εκείνη θα σε ξεπληρώσει... Γεμίζοντάς σε με τον ίδιο της τον εαυτό...

Αν κάποτε καταφέρεις να ζήσεις ένα αμοιβαίο έρωτα όπου και οι δύο ταξιδευτές θα έχουν ορίσει για μέσο τους την μουσική, ή πόσο μάλλον την ίδια μουσική, αυτό το ξέχωρο ταξίδι που θα ζεις όσο θα είσαι μέσα σε αυτόν τον έρωτα, θα αφήσει τόσο δυνατά μουσικά στίγματα ώστε ακόμα και όταν αυτό το ξέχωρο ταξίδι τελειώσει να αναβλύζει μια υπόκωφη μουσική ηχώς για την υπόλοιπη ζωή σου, κάθε φορά που θα κοιτάς προς τα πίσω. Μια ηχώς που θα σε καλεί κοντά της και συγχρόνως θα σε διώχνει ξέροντας ότι σε θέλει μαζί της, αλλά ότι μαζί της μόνο η καταστροφή σου επιφυλάσσεται...

Η μουσική σου μπορεί να σημαίνει την λύτρωση σου η και την καταστροφή σου. Το μέσο σου στο ταξίδι της ζωής είναι αυτό που αν δεν λειτουργήσεις σωστά θα σε οδηγήσει σε μια από αυτές τις απόκωφες σιωπές. Τον θάνατο.

Για το άρθρο αυτό θέλω να ευχαριστήσω τον Jim Morison που ενέπνευσε τον Αλέξη Μίχο από τους 1550 για να εμπνεύσει με την σειρά του εμένα μέσα από το καταπληκτικό του τραγούδι "Γράμμα για ένα (χαμένο) ποιητή..." και να μου κρατήσει συντροφιά για όσο έγραφα αυτό το άρθρο στο κινητό μου, θυμούμενος κάποιες παλιές μου, καλές συνήθειες...

Επίσης να αναφερθώ στον Τόλκιν που μέσα από το βιβλίο του Σιλμαρίλιον τόσο ωραία περιγράφει μια δημιουργία κόσμου με βασικό συστατικό του την ίδια την μουσική που έφτιαξαν οι θεοί... Μιας και η μουσική κάποιες φορές είναι σαν το άγγιγμα από το χέρι ενός απόμακρου θεού.

1550 - Για έναν ποιητή

Καβάλησε το φίδι της ψυχής σου
Ήταν τα λόγια ενός μεγάλου ποιητή
Που από τη λευκή και ανήθικη ζωή του
Περάσανε και γράψανε εποχή.

Ακροβατώντας στις μεταλλικές χορδές του
Του Elvis Presley και των άλλων μουσικών
Κανείς δεν ένιωσε τον ήχο απ' τις κραυγές του
Που ξεσηκώνανε τους φόβους των νεκρών

Σε έναν κόσμο που τα πάντα αμφισβητούνται
Που κάθε πρόταση σημαίνει διαταγή
τους ρώτησε να ζήσουν ποιοι φοβούνται
να δώσουν τέλος σε μια ψεύτικη ζωή

Χορεύοντας σε κύκλους από φλόγες
Αδιαφορώντας για το μέλλον το παρόν
Έτσι για εκείνον κλείσανε οι πόρτες και πήρε
Θέση στο παλάτι των θεών

Έγραψες στίχους μύριους και είπες χίλια λόγια
Που κατευθείαν σου παγώναν το κορμί
Κανείς δεν ένιωσε το μήνυμα τη φλόγα
Και έδωσες τέλος στη ταινία σου αυτή

Τώρα για εσένα πια μονάχος τραγουδάω
Κάθε βραδιά μια νύχτα εφιαλτική
Δε ξέρω αν θα έπρεπε να κλαίω η να γελάω
Που μας παράτησες και είμαστε ακόμα ζωντανοί

Άν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα Θα ξαναέβαφα γαλάζια την θάλασσα...

Αλκυονίδες μέρες...

Αν και είχε πολύ κρύο σήμερα ο ήλιος έλαμπε λαμπρός και καμαρωτός από πάνω, με το ζεστό του πορτοκαλί φτιάχνοντάς μου την διάθεση και δημιουργώντας υπέροχες εικόνες.... Υπέροχες εικόνες του υπέροχου καθαρού καταγάλανου ουρανού... Ακόμα Ιανουάριος και ο καιρός αν και κρύος έχει αρχίσει να φτιάχνει! Ίσως αλκυονίδες μέρες... Αλλά τι με νοιάζει. Το θέμα είναι η χαρούμενη διάθεση που σου δημιουργεί αυτός ο καιρός... Να θέλεις... Να τρέξεις, να πετάξεις να χαθείς...

Και έτσι μου δημιουργήθηκε και μία ακαταμάχητη επιθυμία και κατέβηκα μία βόλτα στην υπέροχη γαλάζια θαλασσίτσα... Τι ωραία που είναι η άτιμη! Το τοπίο υπέροχο... Η θάλασσα, η αδειανή παραλία, τα αλμυρίκια κι από πίσω ένας τεράστιος κατακόκκινος ήλιος... Δεν πρόλαβα νωρίτερα μα μόνο λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.

Η θάλασσα ήρεμη και γαλάζια ανέδυε τον γλυκό παφλασμό των κυμάτων της που μαζί με τον χειμερινό ήλιο να βυθίζεται μέσα της για φόντο δημιουργούσε ένα αίσθημα αναζωογόνησης, χαράς και πεθυμιάς...

Πολύ μου είχε λείψει η θαλασσίτσα μου. Είχα καιρό να την επισκεφτώ. Πήρα πετρούλες και προσπάθησα να κάνω ψαράκι. Σχεδόν απέτυχα. Το έχω ξεχάσει κι αυτό... Πόσο καιρό είχα να ασχοληθώ μαζί της. Με το μεγαλείο της και την γλυκιά αίσθηση που αναβλύζει.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα - Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,
τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,
χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,
μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ' όνομά της αφήνει,
γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,
τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,
και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,
πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,
σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,
και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,
πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,
μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,
για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Ήταν τόσο ωραία η αίσθηση που είχα... Ο ήλιος που αν και χειμώνας θυμίζει καλοκαίρι... Κι ας λένε οι Πυξ Λαξ... Κι εμένα συνήθως ο ήλιος του χειμώνα με μελαγχολεί... Αλλά σήμερα... Τέλος πάντων... Αυτό το post όπως θα καταλάβατε δεν έχει κανένα νόημα, κανέναν ειρμό.. Γενικά δεν έχει τίποτα.. Απλά μία γλυκιά αίσθηση αλκυονίδων ημερών...

ΑΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΑΛΛΑΖΑ ΘΑ ΞΑΝΑΕΒΑΦΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!

Γαλανός ουρανός, θάλασσα και μουσική... Πηγαίνοντας με το ποδήλατο... Έτσι ρε! Για να γουστάρουμε!

The image is mine taken by my mobile.

Ζαχόπουλος... Το κοινωνικό φαινόμενο. Νέος νόμος λογοκρισίας blog.

Τις τελευταίες μέρες και για να είμαι σαφέστερος τον τελευταίο μήνα όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως και οι οποιεσδήποτε πολιτικές συζητήσεις ακόμα και μεταξύ μας περιστρέφονται γύρω από το θέμα του πολιτικού, υπουργού πολιτισμού, Χρήστου Ζαχόπουλου... Η όλη ιστορία ξεκίνησε με την απόπειρα αυτοκτονίας του και το γράμμα του που έδινε ευθύνες στην Τσέκου η οποία όπως υποστήριξε τον εκβίαζε με διάφορα ζητούμενα με αντάλλαγμα να μην δημοσιοποιήσει το υλικό από ένα dvd στο οποίο υπήρχαν ερωτικές σκηνές μεταξύ τους.

Ξεκινώντας με αυτά ως βασικά γεγονότα άρχισαν να ξεσκεπάζονται και διάφορα άλλα πολιτικά σκάνδαλα τα οποία όμως δεν είναι σίγουρο ότι είναι αληθή. Το ερώτημα που μου διμιουργήθηκε με όλη αυτήν την ιστορία και αυτό το οποίο είναι άξιο να σημειωθεί είναι το εξής: Αν τελικώς δεν υπάρχει πολιτικό σκάνδαλο και η όλη ιστορία έγκειται μόνο σε ροζ σκάνδαλο τότε γιατί όλα τα κανάλια ασχολούνται τόσο καιρό με αυτό το θέμα?

Υπάρχει μία "λαϊκή ρήση" η οποία λέει πως όταν κάποιος ασχολείται με το τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του δύο τινά υπάρχουν για το τι συμβαίνει. Είτε ζηλεύει, ή είναι κουτσομπόλης. Και επειδή στην δεδομένη περίπτωση το να ζηλεύει κανείς (ειδικά την Τσέκου που κοιμόταν πιθανώς με τον Ζαχόπουλο) μάλλον φαντάζει κάτι παραπάνω από απίθανο, αναγόμαστε στην περίπτωση του κουτσομπόλη.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, λοιπόν, έρχονται να κάνουν αυτό που κάναν παλιότερα οι άνεργες κυρίες της κάθε γειτονιάς. Παίρνουν ένα μικρό γεγονός και με τη μέθοδο του χαλασμένου τηλεφώνου και της διόγκωσης των φημών δημιουργούν ένα τεράστιο θέμα το οποίο όμως μιας και τελικά μπορεί να αποδειχτεί αποκλειστικά και μόνο ροζ σκάνδαλο καταντάει περισσότερο κουτσομπολιό παρά είδηση σοβαρού τύπου.

Το θέμα είναι ότι αν παρουσίαζαν την είδηση όπως ακριβώς αυτή είναι (ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας ότι είδηση θεωρείται μόνο το γεγονός και άρα όχι οι εκάστοτε υποθέσεις του εκάστοτε δημοσιογράφου, πολιτικού ή συντάκτη εν γένει) τότε δεν θα είχαν με τι να γεμίσουν τα δελτία ειδήσεων τους αφού η είδηση θα ήταν ως εξής:
"Ο υπουργός πολιτισμού Χρήστος Ζαχόπουλος, κατόπιν απόπειρας (κατά τον Ντυκέρμ μάλλον ανομικής) αυτοκτονίας βρίσκεται στο νοσοκομείο όπου και λαμβάνει τις κατάλληλες βοήθειες. Σε γράμμα που άφησε πριν την απόπειρα αυτή, θεωρεί την υπάλληλό του Τσέκου ως ηθικό αυτουργό αφού τον εκβίαζε με δημοσιοποίηση dvd με "ροζ" υλικό. Πιθανολογείται ότι η υπόθεση έχει και πολιτικές επεκτάσεις."

Πόση ώρα σας πήρε να το διαβάσετε? Ένα λεπτό? Δύο? Τόση ώρα θα διαρκούσε και η ανάλογη είδηση και έτσι το δελτίο θα παρέμενε αδειανό και τα ποσοστά τηλεθέασης (με ότι αυτό συνεπάγεται, όπως χαμηλά έσοδα λόγω λίγων διαφημίσεων) θα έπεφταν κατακόρυφα με αυτά (τα ποσοστά) του κουτσομπολίστικου (κατά την γνώμη μου πάντα, για να μην θίγω κιόλας) μαγκαζίνου του Star να δεσπόζουν.

Επίσης θα έχαναν την τεράστια ευκαιρία τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εφημερίδες που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση να φωρτώσουν ότι μπορούν (αρνητικό) στην κυβέρνηση ώστε να μειώσουν τα ποσοστά της. Μάλιστα αυτό πολλές φορές γίνεται τόσο φανερά που είναι απορίας άξιο πως δεν το καταδικάζει ο κόσμος. Χωρίς να υποστηρίζω το οποιοδήποτε κόμμα θεωρώ πως προσβάλει την νοημοσύνη μου να πιστεύω κάτι που μου λέει ο άλλος μόνο και μόνο επειδή θέλει να προσβάλει την δημοτικότητα του αντίπαλου κόμματος.

Και τέλος έρχεται και το θέμα της εγχώριας και παγκόσμιας πολιτικής με την μέθοδο της παθητικότητας, του υπνοτισμού. Μιας και πρέπει να παραδεχτούμε ότι εμείς είμαστε τα παιδάκια υπό την επίβλεψη των "μπαμπάδων" χι και ψι η διόγκωση των γεγονότων και άρα κατά συνέπεια οι αντικυβερνιτικές συνέπειες που αυτή έχει είναι πιθανών να έχουν τις ρίζες τους στις βουλές των μεγαλυτέρων μας οι οποίοι αυτό που θέλουν είναι να μας κοιμίζουν ώστε ενώ εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας να κάνουν αυτοί ότι θέλουν στην πολιτική μας σκηνή. Όπως και οι εγχώριοι πολιτικοί να χρησιμοποιουν την βαβούρα για να κρύψουν ενέργειες τους που σε περίοδο πολιτικής ηρεμίας θα έκαναν πολύ σούσουρο και θα προκαλούσαν μεγάλες αντιδράσεις. Αυτό για να αποδειχτεί αρκεί κανείς να κοιτάξει τι γίνεται τις τελευταίες μέρες με νομοσχέδια που πάνε και έρχονται χωρίς κανείς να λέει το οτιδήποτε και ουσιαστικά χωρίς κανείς να ξέρει τίποτα.

Παρεπιπτόντως, επειδή με αφορά, ένα από αυτά τα νομοσχέδια είναι ένα το οποίο θέλει την κυβέρνηση να μπορεί να κάνει λογοκρισία στα ελληνικά blog. Ω, ναι... Σε λίγο θα το δείτε σβησμένο αυτό το άρθρο επειδή δεν θα αρέσει σε κάποιους. Μόνο το ίντερνετ πλέον δίνει την ευκαιρία για λόγο χωρίς λογοκρισία και προσπαθούν με κάθε τρόπο να το εξαλείψουν και αυτό μιας και δεν τους συμφέρει. Ήδη ότι γράφεται στα ελληνικά (μεγάλα τουλάζιστον) blog παρακολουθείται (να είστε σίγουροι) και σε λίγο θα υπάρχει και δικάιωμα για επέμβαση. Και όλα αυτά γίνονται υπό το πέπλο Ζαχόπουλου. Αυτά και άλλα πολλά.

Έτσι, λοιπόν, ας πάψουμε να ασχολούμαστε με τα κουτσομπολιά, με το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του (ειδικά ένας εύσωμος πολιτικός με μία άσημη υπάλληλο του) (τουλάχιστον όπως έλεγαν και κάπου στο ραδιόφωνο στο εξωτερικό εκβιάζουν με ροζ κασσέττα την Νικόλ Κίτμαν... Εκεί να πει κανείς, εντάξει... Για να κάνουμε και λίγο πλάκα...) και ας ασχοληθούμε λιγάκι με τα συμφέροντά μας. Με τα δικαιώματα μας. Με το τι μας γίνεται!

Έβαλα πολιτικό άρθρο στο blog για δύο τρεις λόγους. Πρώτον γιατί βαρέθηκα να βλέπω αυτήν την γελοιοποίηση της νοημοσύνης μας με αυτήν την Ζαχοπουλιάδα σε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Γιατί βαρέθηκα να ασχολούνται όλοι με το τι κάνει ένας άνθρωπος στο κρεβάτι του όταν στο κάτω κάτω δεν του το απαγορεύει κανένας νόμος αυτό παρά μόνο η συνείδησή και η γυναίκα του, την οποία έχουν ξεφτιλίσει επίσης αν το σκεφτεί κανείς. Και γιατί έπρεπε να πω και αυτά τα περί αδιαφανών νόμων που περνάνε σε τέτοιους περιόδους κρίσεως μιας και ειδικά την δεδομένη στιγμή χτυπάει αυτό ακριβώς που κάνω ή θα μπορούσα να κάνω εδώ πέρα...

Αυτά. Άντε να ξυπνάμε. Και να κάνουμε λίγο sex περισσότερο (πριν πάμε πάλι για ύπνο) και ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι άλλοι στο κρεβάτι μας. Τα δικά μας τα χάλια τα κοιτάμε? Χεχ...

Καλή χρονιά 2008

Και για να μην είμαι γάιδαρος, φυσικά...

Χρόνια πολλά σε όλους! Καλή χρονιά με υγεία και ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθένας μας... Χαρούμενο το νέο έτος...

Άντε ας ελπίσουμε σε κάτι καλύτερο από το 2007...

Hello 2008!

3
2
1

0

Και έτσι, στο σπίτι κάποιων οικογενειακών φίλων με βρήκε και η αρχή του 2008. Χαιρετούρες, ευχές, μηνύματα, φιλιά, αγκαλιές, κουβέντες, φωταψίες, βεγγαλικά... Χαρά... Άσπρα χαμόγελα παντού.

Εσύ συμμετέχεις (θέλοντας και μη ούτως ή άλλως). Η διάθεση δεν είναι ιδιαίτερα άσχημη. Ούτε ιδιαίτερα εύθυμη. Μάλλον η βαρεμάρα σε περιγράφει... Τόσα ψεύτικα συναίσθηματα γύρω σου! Σε βάζουν και εσένα στο τρυπάκι.

Και είσαι εκεί και χαζογελάς, χαζοσυζητάς, χαζοπερνάς την ώρα σου. Αλλά είσαι εκεί? Μήπως είσαι μόνο σωματικός? Που θα ήθελες να ήσουν? Με ποιον? Με ποιους? Να κάνεις τι? Ούτε που ξέρεις να σου απαντήσεις...

Κανονικά έχεις πρόσκληση να πας με κάποιους φίλους, αλλά η απόσταση, τα υπερβολικά έξοδα χωρίς αιτία και άλλα (όπως η σωματική σου κατάσταση που απέχει λιγάκι προς πολύ από την άριστη) σε αποτρέπουν να πας.

Όχι πολύ αργά λοιπόν γυρίζεις σπίτι με ή και χωρίς την πρόφαση του αργού της ώρας και της επακόλουθης κούρασης (όπως αυτή συνεπάγεται από το αργό της ώρας)... Γυρνάς στο σπίτι, μιλάς στο msn με κάνα δυο φίλους και μετά βάζεις μουσική και παίρνεις το κινητό στο χέρι.

Μεσάνυχτα γιορτής - Τα φώτα που σβήνουν

Ξυπνάς μεσάνυχτα γιορτής, βγαίνεις στο δρόμο για να δεις
ανθρώπους να κυκλοφορούν, λευκά χαμόγελα φορούν.
Νιώθεις πια ξένος και βουβός, βλέπεις τα πράγματα αλλιώς
κι ίσως να φταίμε εγώ κι εσύ, ίσως να φταίν' όλοι αυτοί...

Όμως πού να σε ψάξω πού,
πες μου πού να σε ψάξω πού.
Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.

Ξυπνάω μεσάνυχτα γιορτής, μέσα στο σπίτι πια κανείς.
Είναι οι σκέψεις μου βαριές, είναι κι οι τσέπες μου αδειανές
βλέπουν τα μάτια μου θολά, νιώθω τα χείλη μου στεγνά
ίσως να φταίμε εγώ κι εσύ, ίσως να φταίμε όλοι μαζί...
Όμως πού να σε ψάξω πού,
πες μου πού να σε ψάξω πού.
Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.Έτσι που χάθηκες
για πάντα ξεχάστηκες.

Βρίσκεσαι μέσα σε ένα μεγάλο δίλημμα. Νωρίτερα έστειλες σε πολλούς φίλους τις ευχές σου. Όμως να... Σε εκείνη σου είχε καρφωθεί πάλι να στείλεις ένα τραγούδι... Τελικά έστειλες μερικές ευχές και εκείνη ούτε που σου απάντησε. Μα γιατί? Ούτε να σε μισούσε. "Διόλου απίθανο" σκέφτεσαι και ξυνίζεις. Το δίλημμα παραμένει.

Μισός χρόνος και δύο τρεις - μέρες και εσύ ακόμα εκεί. Γιατί? Γιατί ο νέος χρόνος να μην μπορεί να σε πάρει και να σε πάει σε μέρη μακρινά, πέρα από τις σκέψεις και τα όνειρα σου. Τα όνειρα αυτά που τόσο βίαια σκοτώνεις καθημερινά. Που τόσο βίαια σου τα σκοτώνει η καθημερινότητα και χρόνος που περνάει τόσο βασανιστικά αργά όπως λέει και ένα τραγούδι...

Θέλεις να βάλεις λίγη Μαυροδάφνη στο στόμα σου αλλά δεν έχεις. Δηλαδή έχεις ένα μπουκάλι αλλά αυτό το έχεις από παλιά και το κρατάς για να υπάρχει σε κάποια ιδιαίτερη περίσταση. Το είχες για άμα θα ερχόταν εκείνη. Τι το κρατάς? Δεν ξέρεις. Αλλά δεν πρόκειται να το ανοίξεις. Εκεί θα μείνει. Δεν πειράζει. Είναι και σε κατάλληλο μέρος ώστε η παλαίωση να λειτουργεί υπέρ του...

Αλλά το δίλημμα παραμένει. Ποιο είναι λοιπόν? Θες, αααχ, θες τόσο πολύ να της στείλεις ένα τραγούδι. Είναι ένα ερωτικό τραγούδι. Και γιατί να μην το κάνεις? Μα φυσικά για το ηλίου φαεινότερο... Εσύ είσαι καλός και φιλικός μαζί της και προσπαθείς να αναπτύξεις και να έχεις μαζί της έστω μία φιλική σχέση. Και είναι αλήθεια. Θες να την έχεις έστω για φίλη σου. Είναι ένας άνθρωπος που αγαπάς και θέλεις να τον έχεις δίπλα σου ακόμα κι αν είναι να μην τον έχεις έτσι όπως θες. Αλλά αν στείλεις αυτό το τραγούδι ότι έχεις καταφέρει μέχρι στιγμής, η φιλικότητα, το υπεράνω, το χαλαρά, όλα αυτά θα πάνε στράφη... Αλλά άδικα. Εσύ δεν έχεις πρόβλημα να είσαι όλα αυτά, να είσαι φιλικός ακόμα και αν αυτό που κάπου βαθιά μέσα σου νιώθεις και μερικές φορές βρίσκει κάποια ρωγμή ώστε με καθοδηγητή κάποιο τραγούδι συνήθως να καταφέρει να κάνει αισθητή την ύπαρξη του μέσα από μερικούς στίχους... Αλλά είναι μόνο στίχοι. Τίποτα παραπάνω...

Και τους συγκεκριμένους στίχους τους ακούς στο repeat όλες τις τελευταίες μέρες που το 2007 χαροπαλεύει και ο Γενάρης όλο και κερδίζει έδαφος. 31 Δεκεμβρίου ήταν η σημερινή μέρα...

Κάνεις πίσω αυτή τη φορά. Η λογική έχει νικήσει. Δεν θα το στείλεις. Αλλά δεν γίνεται. Θα το γράψεις κάπου ότι αυτό ήταν που κανονικά θα έπρεπε να λες... Έτσι στις έξι παρά είκοσι πρώτης Γενάρη βρίσκεσαι να γράφεις μερικές αράδες γραμμές σε κάποιο blog...

31/12/2003 - Μέγας

Η ανάμνηση χαράζει την ψυχή και μου λείπεις,
όσα ξέχασες ακόμη σε θυμίζουν και είναι εδώ
να μου ομορφαίνουν την μέρα έστω κι αν δεν σε δω,
έστω κι αν δεν σ' αγγίζω, έχω κάτι ν' αγαπώ,
είναι το χθες νωπό και φέρει ακόμη τ' όνομα σου,
μου θυμίζει το πρώτο ξημέρωμα στην αγκαλιά σου,
μου θυμίζει τ' άγγιγμά σου,
μου θυμίζει το κορμί, το πρόσωπο σου, τη φωνή και το χαμόγελο σου,
θέλω να γράψω κομμάτια για 'σένα, στομώνει η πένα
αφού όλα αυτά που νιώθω δεν αξίζουν γραμμένα,
κρατά μόνο τα καλύτερα και μην φοβάσαι
και ν' ακούς που και που, όχι μόνο αν θες να με θυμάσαι,
τόλμα, γλυκιά μου κοίτα ψηλά στον ουρανό
ν' ανταμώσεις όλα αυτά που σου αξίζουν κι εγώ θα 'μαι κάπου εδώ
να σ' ακουμπάω με νότες και στίχους,
μ' ένα μπουκάλι κρασί,
με δύο φίλους, το χαρτί και το στυλό,
σ' αυτά τα βραδιά που πίσω με γυρνάνε
σ' ένα κρύο Γενάρη για να πονάω και να θυμάμαι,
θα 'χω μέσα μου, ζέστη εικόνα, μια ημερομηνία,
τριάντα μία δωδέκατου 2003 (έξι στην περίπτωσή μας)...

Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...
Θα είσαι εδώ...

Προσπαθώ πάνω σε βρώμικα κι εφήμερα κρεβάτια
να ξεχάσω το κορμί σου -ναι-, μα είναι ανώφελο,
ο πόνος διπλός, αφού προδίδω την ψυχή μου
καταλήγω να μισώ το μυαλό και το κορμί μου,
το δάκρυ στεγνώνει και μένει μόνο το σημάδι,
μένουν μόνο τ' αναφιλητά μου μέσα στο σκοτάδι,
κανε κάτι, μην έρθεις πάλι στα όνειρα μου,
ο Μορφέας ψάχνει τρόπους να σε φέρει κοντά μου,
έτσι άσ' το να φύγει, όνειρο ήταν και πάει,
η καρδιά μου στο χαρτί κυλάει, σε συναντάει ξανά,
μην με ξεχάσεις,
οποία αγκαλιά κι αν φτάσεις, να έχεις πάντα ένα χώρο στην καρδιά σου κρυφά,
καλή χρόνια γλυκιά μου
που 'σουν εδώ σ' ευχαριστώ,
που έχει μείνει κάτι πίσω να θυμάμαι όταν πίνω,
που για μένα τα πάντα είναι σαν το πρώτο λεπτό,
που όσα κομμάτια και να γράψω κάπου εδώ καταλήγω...
Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...
Θα είσαι εδώ...

Κι έτσι απλά θέλω να ξέρω αν ακόμη με θυμάσαι,
αν χαμογελας όπως παλιά, κομμάτια μου αν ακούς όταν φοβάσαι,
αν περνάς καλά, αν ξέχασες, αν άλλαξες,
αν πέταξες αυτα που σου 'χα γράψει απλά,
είσαι γύρω μου, δεν έφυγες, δεν χάθηκες,
υπάρχεις και χαράχθηκες βαθιά μες στην καρδιά, μέσα στο χτες,
υπάρχεις πάντα, μην κλαις, ήτανε όνειρο μου λες,
μα σαν ξυπνήσω απ' το όνειρο θα 'χεις πετάξει.
Έτσι απλά σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ που 'σουν εδώ,
που εχω κάτι να θυμάμαι, εχω κάτι να πονάω,
εχω ακόμη τ' άρωμα σου, τη μορφή και τ' άγγιγμα σου,
μην ξεχάσεις να χαρίζεις την καρδιά σου ακριβά,
εγώ θα είμαι πάντα εδώ να σ' αγαπάω σιωπηλά,
να χτίζω στίχους, να θυμάμαι ξημερώματα στο κρύο,
ξημερώματα αγκαλιά, όλα ντύθηκαν αγνώριστα,
με λύγισαν τα πάντα, ψάχνω πάλι να σε βρω,
σκίζω τραγούδια και πίνω,
γράφω κι όμως δεν ξεχνάω
κι εσυ μέσα σ' ένα όνειρο γαλάζιο κι απαλλό,
είχα τόσα να πω, θέλω να ζήσω αλλά τόσα,
αν αξίζεις, σου είχα γράψει, έλα πίσω να με βρεις,
είμαι εδώ για 'σένα, ξεχασμένος στο ξημέρωμα,
πρώτη Γενάρη με την εικόνα σου νωπή,
μην με ξεχάσεις...
Θα είσαι εδώ...
Φτάνει Γενάρης ξανά...
Στα χρώματα του κι εγώ...
Σ' οποία αγκαλιά κι αν ξυπνάς...

Θα είσαι εδώ...

Φτάνει λοιπόν άλλος ένας Γενάρης... Φτάνει και μία ημερομηνία που μόνο ο Γενάρης έχει μέσα του και που σε πληγώνει... Το χαμόγελο πια δεν υπάρχει στα χείλη σου. Ούτε καν η γεύση που σε έκανε πριν να θες την Μαυροδάφνη. Αυτή τη στιγμή η γεύση που υπάρχει στο στόμα σου είναι αυτή της πεθυμιάς. Λες να κοιτάξεις φωτογραφίες να δεις και αυτά που έγιναν στον χρόνο που πέρασε. Πάντα το ήθελες αυτό. Να βλέπεις σαν σε επανάληψη την ζωή σου σε κάθε τέλος της. Αλλά θέλεις πραγματικά? Αυτός ο χρόνος τελείωσε και μαζί του πήρε και πράγματα που δεν μπορεί τόσο εύκολα να σου πάρει και από το μυαλό.

Ηρεμείς. Ίσως και να είναι καλύτερα να αφήσεις τις φωτογραφίες για άλλη στιγμή. Εσύ! ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΣΟΥ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ! Ανοίγεις την οθόνη και κοιτάς για φωτογραφίες. Όχι τις τελευταίες. Ανατρέχεις στις πρώτες... Τα περσινό δέντρο στο Σύνταγμα είναι εκεί όπως και πολλά άλλα...

Μάλλον τον έχασες τον έλεγχο τελικά. Είναι αργά. Πρέπει να πας για ύπνο. Τι αργά δηλαδή... Λέγε νωρίς πλέον. Έξι και δέκα τα ξημερώματα... Τα φωτάκια έξω σιγά σιγά σε λίγο θα αρχίσουν να χάνουν την λάμψη τους και να σβήνουν. Ο ήλιος θα ξεπροβάλει...

Τα φώτα που σβήνουν - Τα φώτα που σβήνουν

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Όπου γυρίσεις κι όπου σταθείς
Ότι προλάβεις κι ότι χαρείς

Τα φώτα που σβήνουν πριν φανεί το πρωί
Όσο μόνο μ' αφήνουν μ' αφήνεις κι εσύ
Γυρνώ μες στους δρόμους με τα μάτια κλειστά
Όλα έχουν τελειώσει έχει πια ξημερώσει
Κάποιοι παν για δουλειά

Για όσα θες να πιστέψεις για όσα θες να αρνηθείς
Μη ρωτάς πια τους άλλους να σου πουν τι θα πεις
Για όσα θες να φωνάξεις και σε πνίγει η σιωπή
Όσο αγαπήσεις μην τρελαθείς

Τα φώτα που σβήνουν πριν φανεί το πρωί
Όσο μόνο μ' αφήνουν μ' αφήνεις κι εσύ
Γυρνώ μες στους δρόμους με τα μάτια κλειστά
Όλα έχουν τελειώσει έχει πια ξημερώσει
Κάποιοι παν για δουλειά

Ότι κι αν γίνει ότι κι αν βγει
Ότι κι αν πάει ότι κι αν ‘ρθει
Εγώ θα 'μαι εδώ κι εσύ θα 'σαι εκεί
Στον κόσμο μου εγώ στον δικό σου κι εσύ

Πόσο αγαπάς αυτές τις πρώτες πρωινές ώρες. Από τότε. Από τότε που τέτοια ώρα με το κινητό στο χέρι έστελνες μηνύματα. Ο παραλήπτης εκείνη.

Ευχαριστώ πάρα πολύ την Άννα Μαρία (link ρε!) που μου έμαθε αυτό
το υπέροχο τραγουδάκι και μάλιστα την κατάλληλη στιγμή (Για to 31/12/2003 μιλάω).

The images are from Deviantart.

Προτεραιότητες... (Οι μεγάλες πέτρες)

Για άλλη μία φορά, ανοίγοντας ένα mail μου, διάβασα αυτό το καταπληκτικό κείμενο και ήθελα να το μοιραστώ...

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του μ’ ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν : « Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βοτσαλάκια και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βοτσαλάκια κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα τα υπόλοιπα κενά του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε : «Είναι γεμάτο το βάζο;» και οι μαθητές γέλασαν αυτή την φορά και απάντησαν : «Ναι, είναι γεμάτο».

Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στην ζωή σας, τέτοια είναι η οικογένεια, ο σύντροφός σας, η υγεία σας, τα παιδιά σας, οι καλοί σας φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στην ζωή μας, όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητο μας, είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια . Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, ένα καλό γεύμα, μια βόλτα στην παραλία, ο χορός, το τραγούδι, ένα βιβλίο, οι μικρές απολαύσεις της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τα βότσαλα αλλά ούτε και για τις πέτρες.

Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύεται χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματά, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τον σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε τα δημοτικά και το τηλέφωνο. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες σας.

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε : «Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει ;» Ο καθηγητής χαμογέλασε και απάντησε : «Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω: δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις : Πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπυρίτσες»!!!

Διακοπή σκέψεων!

Γυρίζοντας από πάρτυ, η ώρα δύο και μισή το βράδυ, περιμένω μέσα στο κρύο των βορείων προαστίων το Χ14 στη Κηφισίας, στο ύψος της διασταύρωσης Μελλισίων. Ο δρόμος : μία ευθεία και λίγα μέτρα (καμία κατοστάρα διακοσάρα) πιο πάνω μία στροφή να ξεβράζει τα αυτόκινητα που έρχονται τρέχοντας.

Για άλλη μία φορά με το mp3-player και τα ακουστικά στα αυτιά, ακούγοντας τραγούδια ερωτικά και με σκέψεις να γυρνάνε γύρω από το μυαλό περί έρωτα και όλα αυτά. Το μυαλό συγκεντρωμένο μόνο στα αυτιά και τους στίχος με την μουσική και τα μάτια τα οποία κοιτάνε με μεγάλη αναμονή για το λεωφορείο.

Και εκεί που είσαι με τις σκέψεις για τον έρωτα και όλα αυτά τα υπαρξιακά... Το σοκ έρχεται σιγά αν και τόσο γρήγορα και σε ξεκόβει τόσο απότομα. Ένα αυτοκίνητο παίρνει ανοιχτά με ταχύτητα την στροφή, γλιτώνει την σύγκρουση, πας να ησυχάσεις, κάνει σαν να κουνιέται πάνω σε πίστα ταψιού του λούνα παρκ και ξαναπάει προς την μπάρα, την χτυπάει με απίστευτη ταχύτητα, εκτρέπεται, περνάει μπροστά από ένα άλλο αυτοκίνητο που ερχόταν από τα δεξιά του και για καλή του τύχη πρόλαβε να σταματήσει και πάει στην άλλη άκρη, παίρνει στροφή 180 μοιρών και σταματάει. Εγώ εκεί να κοιτάω με ανοιχτό το στόμα πλέον. Το όλο συμβάν αρκετά κοντά για να σε κάνει να σκεφτείς ανεπαίσθητα να τραβηχτείς πιο μέσα, στο πεζοδρόμιο, αλλά αρκετά μακρυά για να πας να βοηθήσεις παρά το όσο θες.
Και στέκεσαι εκεί και σκέφτεσαι αυτόν τον άνθρωπο εκεί μέσα. Ήταν νηφάλιος? Πέθανε? Ζει? Αν ζει, πως ζει? Ήταν σύμπτωση που ο διπλανός του την γλίτωσε παρά τρίχα? Και πάνε όλες οι σκέψεις για έρωτες. Αυτό ήταν η σκληρή όψη της γρήγορης απώλειας ζωής.

Και μετά γυρνάς σπίτι και πρώτο πράγμα βλέπεις e-mail:

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου.
Πήγα σε ένα πάρτυ και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην
πιω αλκοόλ.

Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά,
έτσι ήπια ένα αναψυκτικό. Ήμουν περήφανη για μένα, γιατί είχα
ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει
να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου.

Έκανα τη σωστή επιλογή! Η συμβουλή σου ήταν η σωστή.
Όταν το πάρτυ τελείωσε όλοι μπήκαν στα αυτοκίνητά τους χωρίς να είναι
σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το αμάξι μου. Ήμουν σίγουρη ότι
ήμουν καθαρή.
Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε .....
Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω έναν αστυνομικό να
λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο».
Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρινή.
Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις
δυνάμεις να μην κλάψω.
Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα
καταφέρει.
Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν
φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ.
Στο τέλος, αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ τώρα πρέπει να
πεθάνω.
Γιατί το κάνουν αυτό μαμά? Αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές?
Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαίρια.
Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί, στον μπαμπά να είναι δυνατός.
Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αν
θα οδηγούσε.

Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ, τώρα να ήμουν
ζωντανή .....

Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι
μαμά...
Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη.
Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά....και να σου πω πόσο σε αγαπάω
Σε αγαπάω μαμά....αντίο...


Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρούσα σε
ένα δυστύχημα.
Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψιθύριζε αυτές τις λέξεις και η δημοσιογράφος
τις έγραφε σοκαρισμένη.
Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της οδήγησης
υπό την επήρεια Αλκοόλ.

Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πλέον. Πάω για ύπνο.

Χριστουγεννιάτικη γιορτή...

Κάθε χρόνο στο σχολείο μου, το κύριο μέρος της γιορτής (σχεδιασμό και εκτέλεση) το αναλαμβάνει η εκάστοτε τρίτη λυκείου. Έτσι λοιπόν φέτος ήταν σειρά μας να την κάνουμε. Μέσα σε ένα κλίμα ενθουσιασμού και υποχρέωσης αρχίσαμε ελάχιστο πριν να σκεφτόμαστε τι και πως θα κάνουμε. Κλασσικά διαφωνίες, ψηφοφορίες και άλλα τέτοια.

Η κύρια ροή αποφασίστηκε, οι ώρες που μας δίνονταν για πρόβες ήταν ελάχιστες και έπρεπε να βγει εν ριπή οφθαλμού το όλο σόου... Έτσι λοιπόν πρέπει να πω πως μπορούμε να ονομαζόμαστε επάξια γνήσιοι Έλληνες όλοι μας. Μέχρι ακόμα και την προηγούμενη μέρα οι πρόβες και γενικά το όλο θέμα ήταν σε φάση, όχι μη τελική, άλλα πριν την αρχή θα έλεγα.

Παρ' όλ' αυτά η γιορτή βγήκε. Την ίδια την ημέρα οι περισσότεροί μας κλείσαμε δεκαπεντάωρο στο σχολείο όπου και μετά από -για πρώτη φορά- μεθοδική δουλειά κάτι άρχισε να γίνεται. Και μετά η ώρα της γιορτής... Και να... Όλα πήγαν καλύτερα από τέλεια. Η γιορτή έσκισε............ Όλοι μας συγχάρηκαν και πιστεύω ότι θα είναι μία από τις γιορτές που όλοι θα θυμούνται (υπάρχει και ο κλασσικός ανταγωνισμός κατά των προηγούμενων γιορτών)!

Σκίσαμε ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!! Χαρούμενος είμαι, ε? Πτώμα είμαι βασικά αλλά αυτή η κούραση είναι γλυκιά κούραση... :)

Τρίγωνα, κάλαντα, μες την γειτονιά...
Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά...


(Να που έλεγα ότι θα έβαζα και φωτογραφίες από το σχολείο μου :) )

Λύπη ή χαρά?

Τις προάλλες είχε τα γενέθλιά της μία ψυχή που πολύ αγαπάω.

Που πολύ αγαπάς αλλά δυστυχώς πλέον έχεις να δεις από κοντά μισό χρόνο. Λοιπόν αποφάσισες να της κάνεις δώρο κάτι πολύ ασήμαντο μεν αλλά εσύ το είχες από τότε (...) στο μυαλό σου και άμα μπει κάτι στο μυαλό σου...

Έτσι παρότι το ίδιο το άτομο δεν δέχτηκε να σε δει για δικούς του λόγους (ε ρε, κάτι κολλήματα που έχει ο κόσμος) μπήκες στην διαδικασία του να επισκεφτείς πολύ συγκεκριμένα μέρη που είχες πολύ καιρό να δεις. Σε συμφωνία και με την κατάλληλη μουσική που πρέπει να ομολογήσεις πως μάλλον επίτηδες είχες βάλει, νοσταλγία και εικόνες από το παρελθόν πλημμύρισαν τα δωμάτια των σκέψεων σου.

Μέσα στο λεωφορείο που πάει εκεί που δεν πήγαινες και για πολλούς άλλους, περνώντας από μέρη με την μυρωδιά της πεθυμιάς και των κρυμμένων αναμνήσεων... Πόσο άδικα χάθηκαν κάποια πράγματα...

Έκανες την δουλειά που έπρεπε -άφησες το "δώρο" κάπου ώστε να το έβρισκε το άτομο που ήθελες- και αφού έκοψες και μία βόλτα να θυμηθείς τα παλιά γνώριμα τοπία της περιοχής πήρες το λεωφορείο να γυρίσεις. Καλά πήγαινε μέχρι στιγμής.

Στο λεωφορείο όμως, ήσυχος, καθιστός, με την μουσική που προανέφερα, οι σκέψεις άρχισαν να τρέχουν, να πυκνώνουν και να στροβιλίζονται με ταχύτητα και να ξυπνάνε τις αναμνήσεις. Με περίεργο τρόπο. Δεν ήταν πια σε ακριβώς πρώτο πρόσωπο. Ήταν τόσο μακρυά... Και όμως... Τόσο κοντά. Μέσα σου. Δικές σου. Το παρελθόν σου. Αυτά που ΕΣΥ είχες ζήσει. Και όμως. Εσύ? Αυτά? Τόσο ωραία πράγματα. Και κάποια άσχημα. Αλλά τόσα ωραία...


Ευτυχώς σχεδόν μόνος μέσα στο λεωφορείο για άλλη μία φορά γηρμένος στο παράθυρο δακρύζεις... Η ειρωνεία είναι ότι δεν ξέρεις για ποιο λόγο. Ή μάλλον δεν μπορείς να αποφασίσεις μεταξύ του αν είναι δάκρυα χαράς για αυτά τα τόσο ωραία που είχες προλάβει να ζήσεις και είχες (αν και βαθιά) κάπου μέσα σου τώρα ή αν ήταν δάκρυα λύπης για το ότι τα έχασες αυτά και το πως τα έχασες... Πραγματικά δεν ξέρεις ούτε ο ίδιος.


Βγαίνεις απ' το λεωφορείο και ανηφορίζεις με τα πόδια προς το σπίτι. Παίζει ένα από τα τραγούδια αυτά με την μεγαλύτερη ικανότητα για δημιουργία αυτών των συναισθημάτων. Δακρύζεις για άλλη μία φόρα και κόβεις το βήμα σου για να τελειώσει το τραγούδι πριν μπεις στο σπίτι σου. Προτιμάς να το ακούσεις έξω στο κρύο. Μόνος. Δακρύζοντας.

Μετά κλείνεις την μουσική, επιταχύνεις το βήμα και φτάνεις στο σπίτι. Μπαίνεις, μιλάς, κάθεσαι στο pc, κάνεις διάφορα. Και ούτε ίχνος από πριν. Η κρίση πέρασε. Όχι δεν έγινε επίτηδες.

Αλλά σου έμεινε η απορία. Τελικά ήταν λύπη ή χαρά?

Κι έτσι να βρέθηκα εδώ στα δικά σου τα μέρη

Μα κι εσύ έχεις φύγει κι η πληγή μου ανοίγει

Μάγισσα

μ’ ολοσκότεινα μάτια

Η ζωή

μου η άδεια μ’ ολοσκότεινα μάτια

Μάγισσα

πριν χαθείς θα σ’ αγγίξω

Και τον Μερφι θα ρίξω

The images are from Deviantart.
The animation is made by me with photos of me.

Ποιο μυθολογικό πλάσμα είμαι κι εγώ...

You scored as Angel Angel: Angels are the guardians of all things, from the smallest ant to the tallest tree. They give inspiration, love, hope, and positive emotion. They live among humans without being seen. They are the good in all things, and if you feel alone, don't fear. They are always watching. Often times they merely stand by, whispering into the ears of those who feel lost. They would love nothing more then to reveal themselves, but in today's society, this would bring havoc and many unneeded questions. Give thanks to all things beautiful, for you are an Angel. Angel 100% Mermaid 83% Dragon 50% WereWolf 42% Demon 33% Faerie 25%

Μου άρεσε, το έκανα, βγήκε όπως πάντα...

Περιέργως πως...

Περιέργως πως χτες για πρώτη φορά ευχαριστούσα την ύπαρξη των emo στην κοινωνία μας... Λοιπόν μετά από πολύ καιρό, αλλά μιλάμε για χρόνια, είπα να κατέβω για ψώνια (ρούχων) στην αγορά της Γλυφάδας γιατί αποφάσισα μετά από χρόνια να πάρω κανένα καλό ρούχο (lol).

Είπα λοιπόν να πάω στην Benneton... Μπαίνω λοιπόν και αρχίζω να κοιτάω... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Υπήρχαν μαύρα...! Επιτέλους δεν έβλεπα μόνο ροζ, πορτοκαλί και λαχανί (υποτιθέμενα) αντρικά ρούχα... Επιτέλους υπήρχαν μαύρα, γκρι, μπλε, μωβ (που περιέργως πως μου αρέσουν)...

Έχω λοιπόν να πω ένα ευχαριστώ σε αυτήν την μόδα... Τώρα πια μπορώ να ξαναβρώ "φορέσιμα" ρούχα και στα μαγαζιά που δεν μένουν εκτός μόδας (δηλαδή όλα τα μαγαζιά πλην λίγων του Μοναστηρακίου Αθηνών...)

Δύο μέρες...

Πέραν τούτου εδώ του blog, γενικά στην ζωή μου γράφω διάφορα. Η βλακεία είναι ότι όπως και εδώ δεν μου έρχεται πάντα να γράψω αν και συνήθως το να βάλω την κατάλληλη μουσικούλα, ένα ποτηράκι μαυροδάφνη και σκοτάδι βοηθάνε πολύ... :)

Η αλήθεια είναι ότι πολύ θα ήθελα να διάβαζε ο κόσμος το blog μου όταν ήταν σε κάποια αντίστοιχη κατάσταση. Έτσι θα έμπαινε περισσότερο μέσα στα νοήματα του. Θα καταλάβαινε περισσότερο τι θέλω να πω ακριβώς πολλές φορές.

Τώρα τα πρώτα τα είπα γιατί μου μένουν δύο μέρες και μετά πρέπει να δώσω κάτι που πρέπει να το έχω γράψει μέχρι τότε. Το θέμα είναι ότι δεν είμαι σε φάση και αυτό που έγραψα μέχρι στιγμής δεν μου αρέσει και δεν με αντιπροσωπεύει κάτι το οποίο μου την βαράει στα νεύρα...

Δύο μέρες! Τι θα κάνω? Και δεν είναι αφεντικό ή κάτι τέτοιο. Το κάνω μεν για κάποιον άλλο αλλά επειδή θέλω. Επειδή πρέπει λόγω του ότι θέλω. Και στον εαυτό μας οι δικαιολογίες δεν πιάνουν. Φτου. Θα το προσπαθήσω. Εντωμεταξύ κάθε φορά το θυμάμαι στις 3:30 το βράδυ με αποτέλεσμα να κοντεύω να πάθω από την αυπνία... :S Τέλος πάντων. Πάω για ύπνο. Καληνύχτα...

Δεκέμβριος 2007

Μπήκε και αυτός ο άτιμος ο μήνας και είχε ένα από τα χειρότερα ξεκινήματα. Για τι να μιλήσω? Σχέσεις? Κοινωνικότητα? Σχολείο? Όλα σκατά. Αλλά το χαμόγελο παραμένει. Γι' αυτό κι εγώ σ' αυτό το post θα παπαρολογήσω και μόνο...

Τέλος πάντων. Πρώτη φόρα φέτος καταλάβαμε χειμώνα (για την ακρίβεια έπρεπε να φτάσω βόρεια προάστια για να τον νιώσω) αν και δεν μπορώ να πω ότι τον συμπαθώ ιδιαίτερα. Είναι, όμως, η μοναδική ευκαιρία να βάλω κάποια ρούχα που λατρεύω!!! Όπως το παλτό μου...

Το παλιό μου παλτό - Χρήστος Δάντης

Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου παλτό
που το είχα ξεχάσει στο πατάρι κλειστό
μες στις τσέπες του είχε ψιχουλάκια από σνακ
και στη φόδρα του θέση για τον δρόμο κονιάκ

Πόσες κρύες στιγμές στη καρδιά μου ζεστές
μέσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά
μου 'μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ
να περνάω καλά και με χάλια καιρό
το παλιό μου παλτό

Κι έσβηνε το τσιγάρο στο υγρό πάνω χώμα
σ' ένα υπόστεγο κάτσαμε και γίναμε λιώμα
και μια νύχτα τρελή σ' ένα άδειο βαγόνι
μείναμε ως το πρωί και έξω έριχνε χιόνι

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ
ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε 'σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ' εμένα
γιατί μοιάζει σε 'μένα

Για τον δρόμο κονιάκ... Αν και από άλλα είδη μουσικής αυτό το τραγούδι πάντα με άγγιζε... Λοιπόν... Κονιάκ, παλτό και "χειμωνιάτικη" μουσική. Τι άλλο να πω... Έβαλα και ακούω Πρόεδρο (Νίκο Βεντούρη), "Εκτός τόπου και χρόνου" ... Μια παλιά ηχογράφηση από όταν ακόμα ο Atlantis έλεγε κάτι στις μουσικές μου προτιμήσεις. Τότε που καθόμουν από τις δώδεκα μέχρι τις πέντε για να ακούσω τον Νίκο. Μας έχεσε κι αυτός. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση τελευταία. Και μου χρωστάει και κάτι cd τον άτιμο. Τέλος πάντων. Αυτά είναι.

Με έφαγαν τα νοσοκομεία τις τελευταίες μέρες γαμώτο. Όχι για τον ίδιο μου τον εαυτό. Δυστυχώς ή ευτυχώς... Αιμοδοσία. Παρέα στους κοντινότατους συγγενείς ασθενείς και τα ρέστα. Α! Άραγε ποιος να πάρει μέσα του το θεϊκό αίμα (μα για το δικό μου μιλάω φυσικά) (πλάκα κάνω έτσι)?

Post μας πολλά...

Αν και όχι και τόσο σε mood να γράψω, έπρεπε... Έπρεπε! Αισίως φτάσαμε τις 1000 και επισκέψεις! Είμαι λίγο πιο χαρούμενος τώρα. Και μιας και τα νούμερα ανεβαίνουν θα κοιτάξω να είμαι πιο συνεπής από εδώ και πέρα...

Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις... Πονάς! (συνέχεια και σημειώσεις)

Για μια παλιά συμμαθήτρια - Τα φώτα που σβήνουν

Χτύπησε την πόρτα ένα πρωί.

Κι ήταν εκεί, μπροστά μου ένα χαμόγελο,
σφιγμένο απ’ την κορδέλα στο κουτί που είχε γλυκά.
Κι έμεινα σαν τον χαζό να βλέπω την πανέμορφη μαμά!

Έμαθα τα πάντα εγώ γι' αυτή.

Σε μια στιγμή σταμάτησε τα λόγια της
για να ταΐσει ένα βουβό μωρό.

Σκέφτομαι 'γώ:
"Άραγε να θυμάται εμάς τους δυο
μέσα στο πλοίο μπρος στο χαμό;"

Και τότε μια φωνή, βγαλμένη απ’ τα παλιά,
μου γελά και κάθεται κοντά.

Δίπλα η ζωντανή κοιτάζει το κενό

kαι το φάντασμά της μου γνέφει “σ’ αγαπώ”.
το φάντασμά της...

Τρόμαξα και μ’ έπιασε γλυκά. Μιλάει σιγά.

“Φαντάσματα ανθρώπων ζωντανών”, μου λέει,
“υπάρχουνε πολλά”, και με φιλά.
"Νεκροί δεν είναι όσοι πεθάναν,
μα όσοι χάθηκαν για μας μακριά".

Και τότε η μουσική μας έφερε ψηλά.
Κι οι δυο μαζί, φεγγάρια φωτεινά,

γύρω από τη Γη να σμίγουμε ξανά.

Το φάντασμά της κι εγώ, παντοτινά!
Το φάντασμά της...

Κι έφυγε όπως ήρθε ξαφνικά.

Έμεινα εκεί, με μια άγνωστη να λέω αστεία
και στο τέλος έφυγε κι αυτή.

Μόνος ξανά.
Νεκροί δεν είναι όσοι πεθάναν
μα όσοι χάθηκαν για μας μακριά.

Το άτομα στα οποία αφιερώνεται το κείμενο, αν ποτέ περάσουν τα μάτια τους ή η ψυχή τους από εδώ θα ξέρουν ότι το κείμενο γράφτηκε για αυτά.

Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις... Πονάς!

Είμαι ώρες τώρα με το κινητό στο χέρι... Ακούω τραγούδια... Τα γράφω να στα στείλω... Το μετανιώνω. Τα σβήνω. Σε συνδυασμό όλων των γεγονότων και των τελευταίων συζητήσεων μας είπα να μην ξαναστείλω. Τουλάχιστον όχι πρώτος. Να όμως που γράφω αυτό το μήνυμα. Ίσως το σβήσω κι αυτό. Ίσως σου στείλω όλα τα τραγούδια. Ίσως όχι.

Έχω βάλει και ακούω Πυξ Λαξ... Βέβαια η μόνη κοπέλα που θα καταλάβαινε απόλυτα την διάθεση μου με το τι ακούω είναι πολλά χιλιόμετρα μακρυά (στην Γερμανία) για να σου πει... Αλλά... Εδώ... Με τα φώτα να ανάβουν και να σβήνουν σαν τα ασπρόμαυρα όνειρα. Όπως βλέπεις και το κόσμο γύρω σου... Ασπρόμαυρο... Ακούς, σκέφτεσαι, δακρύζεις. Γεννιέσαι, ζεις και πεθαίνεις σε κάθε νότα. Σε κάθε στιχάκι που το ακούς και το μυαλό σου τρέχει... Τρέχει μέχρι την γωνία δίπλα... Εκεί που είναι η πραγματικότητα και πεθαίνει. Χτυπιέσαι από τοίχο σε τοίχο. Πέφτεις κάτω. Χτυπιέσαι. Δακρύζεις βουβά. Τραγουδάς. Φωνάζεις. Όσο σου επιτρέπουν οι λυγμοί που θα ήθελες να βγάλεις. Νιώθεις. Τα νιώθεις όλα τόσο έντονα. Μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο όλος σου ο κόσμος. Λες και οι σκέψεις σου οι αναμνήσεις σου και τα συναισθήματα σου ξεχείλισαν και βγαίνοντας από μέσα σου πλημμύρισαν το δωμάτιο και το έκαναν όλα αυτά που τα ίδια περικλείουν.


Και ποιο έντονα απ' όλα, αυτή... Ένα φάντασμα που βρίσκεται παντού γύρω σου. Σε ένα κύκλο. Σε πλησιάζει. Σε χαϊδεύει. Σε φιλάει. Και σε σκοτώνει. Όπλο της ότι υπάρχει γύρω σου. Ότι έχει βγει από μέσα σου. Έρχεται η επόμενη νότα και όλα ξανασυμβαίνουν... Κοιτάς έξω απ' το θολώμενο απ' το κρύο παράθυρο... Βλέπεις κάπου μακρυά στην θάλασσα που τόσο αγαπάς να περνάει ένα καράβι. Αναρωτιέσαι πόσοι είναι αυτοί που πραγματικά περιμένουν κάποιον από εκεί μέσα. Διερωτάσαι αν εκείνη ήταν μέσα σε αυτό το καράβι με πόση αγωνία θα το περίμενες να έρθει αυτό που σε κάτι λιγότερο από στιγμή θα σε έχει σκοτώσει.





Σήμερα για έναν περίεργο λόγο δεν έχεις πιει. Δεν χρειάζεσαι καμία ουσία. Η ίδια η ζωή είναι η ουσία. Η ουσία που σε ανεβάζει, σε εθίζει και σε σκοτώνει. Τι να κάνει εκείνη τώρα άραγε? Θα την ενοχλήσεις άμα της μιλήσεις. Μπα. Πότε δεν σε ενοχλεί να σου μιλήσει κάποιος που αγαπάς. Και εκείνη έχει πει ότι σε αγαπάει. Αλλά... Αλλά σε αγαπάει? Δεν ξέρεις τίποτα. Δεν ξέρεις καν αν αυτά που θες να πιστεύεις για εσένα είναι αλήθεια η κάτι άλλο πέρα απ' την πραγματικότητα αυτού του κόσμου... Και μένεις εκεί να πονάς... Να πονάς πολύ και βαθιά. Και δεν υπάρχει κανείς να σε παρηγορήσει... Κανείς... Μοναχός σου και πάλι. Και κλαις, γελάς με το κλάμα σου, θυμώνεις. Σκέφτεσαι λόγια της. Σκέφτεσαι αυτούς τους τσακωμούς που σου έλεγε. Σκέφτεσαι αυτά που σου έλεγε γι' αυτούς. Ακούς από πίσω να παίζει... Ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο. Δεν ξέρω αν φεύγεις τώρα για το λίγο μου η αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ, πολύ για σένα... Αλλά στο είχε πει. Ήθελε λίγα. Δεν σε νοιάζει. Λίγα μπορείς να δώσεις. Θα το έκανες. Δεν θέλεις πολλά. Δεν ξέρεις τι θέλεις. Ας σε καταλάβαινε κάποιος.


Σηκώνεσαι και ξαναπέφτεις εξουθενωμένος. Πέφτεις στα μαλακά. Και διερωτάσαι μήπως έπεσες σε κάποιο άλλο κόσμο. Στον παράδεισο. Η στην κόλαση. Πότε δεν έπεσες στα μαλακά. Πότε δεν ήταν τόσο καλή η ζωή μαζί σου. Και ας μην το έβλεπαν οι πολλοί. Ματώνεις. Αίμα. Δεν θες να βγει από μέσα σου. Γιατί... Αυτή είναι το αίμα σου. Κλείνεις τα μάτια. Εφιάλτες, όνειρα και πραγματικότητα μπλέκονται πια. Αλλοιώνονται και αναμειγνύονται. Και εκείνη τη στιγμή η μοναξιά σε κερνάει. Δεν ξέρεις τι είναι αλλά το παίρνεις. Ότι και να είναι χειρότερα μπορεί να γίνεις? Μπορείς. Πρέπει να μπορείς. Σου το επιβάλεις. Αλλά και πάλι.Ο πόνος που νιώθεις δεν γίνεται να ξεχαστεί με ψευδαισθήσεις.Είναι εκεί. Δυνατός. Από παντού. Θέλει να διατηρεί όσο πιο ζωντανή γίνεται την παρουσία του.

Σε αγαπάω.

Anathema - Lost Control

Life has betrayed me once again,
I accept that some things will never change.
I've let your tiny minds magnify my agony,
and it's left me with a chemical dependency
for sanity.

Yes, I am falling... how much longer 'till I
hit the ground?
I can't tell you why I'm breaking down.
Do you wonder why I prefer to be alone?
Have I really lost control?

I'm coming to an end,
I've realized what I could have been.

I can't sleep so I take a breath and hide
behind my bravest mask,
I admit I've lost control, lost control...
(Maybe, if he went to bed, and had a good night's rest, he would wake in the morning to find his old friend grumbling around the house as usual. Maybe if he just shut his eyes, and then opened them again, very slowly . he would be alive.)


Images are from deviantart except one which is made by me exclusively. The poet at the bottom is from the page of the last image. Please credit the creators of these images.